Dz. 1

(1) O Miłości wiekuista, każesz malować obraz swój święty¹

I odsłaniasz nam zdrój miłosierdzia niepojęty,

Błogosławisz, kto się zbliży do Twych promieni,

A dusza czarna w śnieg się zamieni.

O słodki Jezu, tu² założyłeś tron miłosierdzia swego,

By cieszyć i wspomagać człowieka grzesznego,

Z otwartego Serca, jak ze zdroju czystego,

Płynie pociecha dla duszy i serca skruszonego.

Niech dla obrazu tego cześć i sława

Płynąć z duszy człowieka nigdy nie ustawa,

Niech z serca każdego cześć miłosierdziu Bożemu płynie

Teraz i na wieki wieków, i w każdej godzinie.