Dz. 1002

Wieczerza Pańska zastawiona,

Jezus z Apostołami do stołu zasiada,

Jego Istota cała w miłość przemieniona,

Bo taka była Trójcy Świętej rada.

Wielkim pożądaniem pragnę pożywać z wami,

Nim będę cierpiał śmiertelnie,

Odchodząc - miłość mnie zatrzymuje z wami,

Przelewa krew, oddaje życie, bo kocha niezmiernie.

Miłość kryje się pod postać chleba,

Odchodząc - by zostać z nami.

Takiego wyniszczenia nie było trzeba,

Ale miłość gorąca spowiła Go tymi postaciami.

Nad chlebem, winem mówi te słowa:

To jest Krew, to jest Ciało moje.

Choć tajemnicze, lecz miłosne słowa.

I podał kielich między ucznie swoje.

Zatrwożył się Jezus sam w sobie

I rzekł: Jeden z was wyda Mistrza swego.

Zamilkli i cisza jak w grobie,

A Jan pochyla głowę na piersi Jego.

Wieczerza skończona,

Pójdźmy do Ogrójca,

Miłość nasycona,

A tam już czeka zdrajca.

+

(2) J. M. J.