Dz. 1152

Nie jest to rzecz łatwa znosić wesoło cierpienia, a zwłaszcza niewinne. Natura zepsuta burzy się, i choć wola i rozum są wyższe ponad cierpienie, bo są w stanie czynić dobrze tym, co im zadają cierpienie, to jednak uczucie robi dużo hałasu i jak duch niespokojny napada na wolę i rozum; lecz [gdy] widzi, że samo nic nie może - cichnie i poddaje się rozumowi i woli. Jak straszy(42)dło jakieś wpada do wnętrza i robi wiele hałasu, chcieć tylko je posłuchać, kiedy jest nie w karbach woli i rozumu.