Dz. 1230

(66) O dniu wieczysty, o dniu upragniony,

Wyglądam cię z tęsknotą i upragnieniem.

Już niedługo miłość rozwiąże zasłony,

A ty staniesz mi się zbawieniem.

O dniu przepiękny, chwilo niezrównana,

W której ujrzę po raz pierwszy swego Boga,

Oblubieńca swej duszy i nad pany Pana,

Czuję to, że duszy mojej nie obejmie trwoga.

O dniu najuroczystszy, o dniu jasności,

W którym dusza pozna Boga w Jego potędze,

I cała zatonie w Jego miłości,

I pozna, że już minęły wygnania nędze.

O dniu szczęśliwy, o dniu błogosławiony,

W którym serce moje zapłonie ku Tobie wieczystym żarem,

Bo już Cię teraz wyczuwam, choć przez zasłony,

Tyś mi, o Jezu, w życiu i śmierci zachwytem i czarem.

O dniu, którego przez całe życie wyglądam.

I wyczekuję na Ciebie, o Boże,

Bo tylko Ciebie jednego żądam,

Tyś mi jeden w sercu, a niczym wszystko, co istnieć może.

O dniu rozkoszy, wieczystych słodyczy.

Wielkiego majestatu Boże, Oblubieńcze mój,

Ty wiesz, że nic nie zadowoli serca dziewicy,

Na Twoim słodkim Sercu opieram swą skroń.

[Koniec trzeciego zeszytu rękopisu Dzienniczka].