Dz. 1284

17 IX [1937]. O Jezu, widzę tyle piękna wokoło rozsianego, za które nieustannie składam (36) Ci dziękczynienie; ale spostrzegam, że niektóre dusze są jak kamienie, zawsze zimne i nieczułe. Nawet cuda ich niewiele wzruszają, mają wzrok spuszczony na stopy swoje i tak nic nie widzą prócz siebie.