Dz. 1304

(48) J. M. J.

Z tęsknotą patrzę w niebo gwiaździste,

W szafir niezgłębionych firmamentów.

Tam do Ciebie, Boże, rwie się serce czyste

I pragnę się wyzwolić z cielesnych pętów.

Z tęsknotą wielką patrzę na ciebie, ojczyzno moja,

Kiedyż się skończy to moje wygnanie -

Tak woła do Ciebie, Jezu, oblubienica Twoja,

Która z tęsknoty za Tobą przechodzi konanie.

Z tęsknotą patrzę na świętych ślady,

Którzy przeszli przez puszczę tę do ojczyzny,

Zostawili mi przykład cnoty i swe rady

I mówią mi - cierpliwości, siostro, już niedługo spadną więzy.

Lecz dusza stęskniona nie słyszy tych słów,

Ona pragnie gwałtownie swego Boga i Pana

I nie rozumie ludzkich mów,

Bo w Nim samym jest rozmiłowana.

Stęskniona ma dusza, zraniona miłością,

Przedziera się przez wszystko, co stworzone,

(49) I łączy się z niezmierzoną wiekuistością,

Z tym Panem, z którym me serce jest zaślubione.

Stęsknionej mej duszy pozwól, o Boże,

Zatonąć w Twej Boskiej Troistości,

Spełnij me pragnienia, o które błagam w pokorze,

Z sercem przepełnionym żarem miłości.