Dz. 1496

(103) 17 I 1938. Dziś od samego rana dusza moja jest w ciemnicy. Nie mogę się wznieść do Jezusa, czuję się jakoby przez Niego opuszczona. Do stworzeń po światło zwracać się nie będę, bo wiem, że one mnie nie oświecą, jeżeli Jezus będzie mnie chciał utrzymywać w ciemności. Poddaję się Jego świętej woli i cierpię; jednak walka przybiera coraz większą formę. W czasie nieszporów chciałam się połączyć w modlitwie z siostrami. Gdy się przeniosłam myślą do kaplicy duch mój pogrążył się jeszcze w większej ciemności.