Dz. 1735

(95) O dziewico, śliczny kwiecie,

Już niedługo pozostaniesz na tym świecie,

O, jak piękna śliczność twoja,

Ty, czysta oblubienico Moja.

Żadna liczba cię nie zliczy,

Jak jest drogi twój kwiat dziewiczy.

Twoja jasność niczym nieprzyćmiona,

Jest odważna, silna, niczym niezwyciężona.

Sam blask słońca południowego

Gaśnie i ciemnieje wobec serca dziewiczego.

Ponad dziewiczość nie widzę nic wielkiego,

Jest to kwiat wyjęty z Serca Bożego.

O cicha dziewico, wonna różo,

Choć na ziemi krzyżów dużo,

Ale ani oko nie widziało, ani wstąpiło w myśl człowieka,

Co dziewicę w niebie czeka.

O dziewico, śnieżna lilio biała,

Ty żyjesz tylko dla Jezusa cała,

(96) A w czystym kielichu serca twego

Jest przyjemne mieszkanie dla Boga samego.

O dziewico, hymnu twego nikt nie zaśpiewa,

W pieśni twojej miłość Boża się ukrywa,

Sami aniołowie nie pojmują,

Co dziewice Bogu wyśpiewują.

O dziewico, twój kwiat rajski

Przyćmiewa wszystkie tego świata blaski,

A choć cię świat pojąć nie może,

Jednak chyli swe czoło przed tobą w pokorze.

Choć droga dziewicy usłana cierniami,

A życie jej najeżone różnymi krzyżami,

Lecz któż tak mężny jak ona?

Nic jej nie złamie, jest niezwyciężona.

O dziewico, ziemski aniele,

Wielkość twa słynie w całym Kościele,

Ty przed tabernakulum trzymasz straż

I jak Serafin cała w miłość się zmieniasz.