Dz. 1742

Bądź uwielbiony, w Trójcy Świętej Jedyny, miłosierny Boże,

Niezgłębiony, niezmierzony, niepojęty.

A zatapiając się w Tobie, umysł ich pojąć Cię nie może,

Więc powtarzają bez końca swe wieczne: Święty.

Bądź wysławiony, miłosierny nasz Stwórco i Panie,

Wszechmocny, a pełen litości, niepojęty.

Miłować Ciebie to istnienia naszego zadanie,

Śpiewając swój wieczysty hymn: Święty...

Bądź błogosławiony, miłosierny Boże, Miłości wiekuista,

Tyś ponad niebiosa, szafiry i firmamenty,

Tak Cię wysławia rzesza duchów czysta,

Swoim wiecznym hymnem - trzykroć Święty.

A wpatrując się twarzą w twarz w Ciebie, Boże,

Widzę, że mógłbyś powołać przed nimi inne stworzenia,

Dlatego korząc się przed Tobą w wielkiej pokorze,

Bo dobrze widzę, że ta łaska jest z miłosierdzia jedynie.

(101) Jeden z najpiękniejszych duchów nie chciał uznać

miłosierdzia Twego,

Pociąga za sobą innych, w swej pysze zaślepiony,

I staje się szatanem z anioła tak pięknego,

I w jednym momencie z wyżyn nieba do piekieł strącony.

Wtem duchy wierne zawołały: Cześć miłosierdziu Bożemu,

I przetrwali szczęśliwie w próbie ognistej.

Cześć Jezusowi, Chrystusowi uniżonemu,

Cześć Matce Jego, Pannie pokornej, czystej.

Po walce tej pogrążyły się te czyste duchy w oceanie Bóstwa,

Rozważając, uwielbiają głębie miłosierdzia Jego,

Toną w Jego piękności i światłości mnóstwach,

Poznając Troistość Osób, lecz Jedność Bóstwa.