Dz. 1750

Bądź uwielbiony, Stwórco nasz i Panie.

Wszechświecie cały, uwielbiaj Pana w pokorze,

Dziękuj swemu Stwórcy, na ile ci sił stanie,

I wysławiaj Jego niepojęte miłosierdzie Boże.

Pójdź, ziemio cała w swej zieleni,

Pójdź, i niezgłębione morze,

Niech twa wdzięczność w miłą pieśń się zmieni

I śpiewa, jak wielkie jest miłosierdzie Boże.

Pójdź, słońce piękne, promieniste,

Pójdźcie i przed nim jasne zorze,

Łączcie się w jeden hymn, niech wasze głosy czyste,

Zgodnie wyśpiewują wielkie miłosierdzie Boże.

Pójdźcie, góry i doliny, szumne lasy i gęstwiny,

Pójdźcie, śliczne kwiaty w rannej porze,

Niechaj zapach wasz jedyny

Wysławia, wielbi, miłosierdzie Boże.

(112) Pójdźcie, ziemi wszystkie śliczności,

Którym człowiek nadziwić się dosyć nie może,

Pójdźcie wielbić Boga w swej zgodności,

Wysławiając niepojęte miłosierdzie Boże.

Pójdź, piękno całej ziemi niezatarte,

I uwielbiaj Stwórcę swego w wielkiej pokorze,

Bo wszystko jest w Jego miłosierdziu zawarte,

Wszystko potężnym głosem woła, jak wielkie jest miłosierdzie Boże.

Lecz ponad wszystkie te piękności

Milszym jest dla Boga uwielbieniem

Dusza niewinna i pełna dziecięcej ufności,

Która przez łaskę ściśle jednoczy się z Nim.