Dz. 229

(106) + Z początkiem rekolekcji powiedział mi Jezus: W tych rekolekcjach Ja sam będę kierował duszą twoją; chcę cię utwierdzić w spokoju i miłości. - I tak przechodziły mi pierwsze dni. Dnia czwartego zaczęły mnie męczyć takie niepewności, czy też nie jestem w jakimś fałszywym spokoju? - Wtem usłyszałam takie słowa: Córko Moja, wyobraź sobie, że jesteś monarchinią ziemi całej i masz możność rozporządzania wszystkim, jak ci się podoba; masz wszelką możność czynienia dobrze, jak ci się podoba, i wtem puka do drzwi twoich jakaś mała dziecina, cała drżąca, ze łzami w oczach, ale z wielką ufnością w twoją dobroć, i prosi o kawałek chleba, aby nie umrzeć z głodu - jak byś z tym dzieckiem postąpiła? Odpowiedz Mi, córko Moja. - I rzekłam: Jezu, dałabym mu wszystko to, o co mnie prosi, ale i tysiąc razy więcej. - I powiedział mi Pan: Tak Ja postępuję względem twojej duszy. W tych rekolekcjach nie tylko udzielam ci spokoju, ale i takiego usposobienia duszy, że chociażbyś chciała się niepokoić, to nie będziesz mogła. Miłość Moja zawładnęła duszą twoją i chcę, abyś się w niej utwierdziła. Zbliż swój słuch do serca Mojego i zapomnij o wszystkim, i rozważaj niepojęte miłosierdzie Moje. Miłość Moja da ci moc i odwagę, jaka ci jest potrzebna w tych sprawach.