Dz. 238

W i e c z ó r. Jezu, jutro rano mam składać śluby wieczne¹¹⁷. Prosiłam całe niebo i ziemię, i wszystko, co istnieje wzywałam do dziękczynienia Bogu za tę wielką i niepojętą łaskę. - Wtem usłyszałam słowa: Córko Moja, twoje serce jest Mi niebem. Chwila jeszcze modlitwy i trzeba uciekać, bo wszędzie człowieka wypędzają, bo na jutrzejszy dzień wszystko przyrządzają: i kaplicę, i refektarz, i salę, i kuchnię, a my mamy się położyć (109) spać. Jednak o zaśnięciu nie ma mowy. Radość odjęła sen. Myślałam - cóż to będzie w niebie, jeżeli już tu, na tym wygnaniu, Bóg tak napełnia duszę moją.