Dz. 432

W tej samej chwili uczułam jakiś ogień w sercu swoim, czuję, że ustają zmysły moje, nie wiem, co się wokoło mnie dzieje; czuję, że mnie przenika wzrok Pański, poznaję dobrze wielkość Jego i nędzę swoją. Cierpienie jakieś dziwne przenika duszę moją i radość taka, jakiej porównać z niczym nie zdołam; czuję się ubezwładniona w objęciach Boga, czuję, że jestem w Nim i rozpływam się jako jedna kropla wody w oceanie. Nie umiem tego wyrazić, co przeżywam. Po takiej modlitwie wewnętrznej czuję siłę i moc do pełnienia cnót najtrudniejszych, czuję niechęć do wszystkich rzeczy, które świat ma w poważaniu, pragnę całą duszą samotności i ciszy.