Dz. 435

9 VI 1935. Zesłanie Ducha Świętego. Wieczorem, jak szłam przez ogród - usłyszałam te słowa: Będziesz wypraszać z towarzyszkami swymi miłosierdzie dla siebie i świata. Zrozumiałam, że nie będę w Zgromadzeniu, w którym obecnie jestem¹⁷². Widzę jasno, że jest względem mnie inna wola Boża; jednak nieustannie wymawiam się przed Bogiem, że ja jestem niezdolna do spełnienia tego dzieła. - Jezu, przecież Ty najlepiej wiesz, czym jestem - i zaczęłam niemoce swoje wyliczać przed Panem, i zasłaniałam się nimi, aby wymawianie moje uznał, że jestem niezdolna do spełnienia (181) zamiarów Jego. - Wtem usłyszałam te słowa: Nie lękaj się, Ja sam uzupełnię wszystko, czego tobie nie dostawa. Jednak przenikły mnie do głębi słowa te i jeszcze więcej poznałam nędzę swoją; poznałam, że mowa Pańska żywa jest i przenika do głębi. Zrozumiałam, że Bóg ode mnie żąda doskonalszego trybu życia, jednak stale się wymawiałam nieudolnością swoją.