Dz. 494

Kiedy miałam pójść do ojca Andrasza do rozmównicy, doznałam lęku z tego powodu, że przecież tajemnica może być tylko w konfesjonale; była to bezpodstawna obawa. Matka Przełożona jednym słowem mnie uspokoiła. Ale kiedy weszłam do kaplicy - usłyszałam w duszy te słowa: Pragnę, żebyś była wobec zastępcy Mojego tak szczera i prosta jak dziecko i tak, jako jesteś względem Mnie; inaczej opuszczę cię i nie będę obcował z tobą. Naprawdę, że udzielił mi Bóg tej wielkiej łaski całkowitego zaufania, a po skończonej rozmowie Bóg udzielił mi łaski głębokiego spokoju i światła co [do] tych rzeczy.