Dz. 539

Kiedy nas Bóg uczynił towarzyszkami miłosierdzia swego - więcej nawet, bo szafarkami - a więc miłość nasza ma być wielka dla każdej duszy, począwszy od wybranych, a skończywszy na duszy, która jeszcze nie zna Boga. Modlitwą i umartwieniem docierać będziemy do najdzikszych krajów, torując drogę misjonarzom. Pamiętać będziemy o tym, że jak na froncie żołnierz nie może długo wytrwać, jeżeli nie będzie wspierany przez siły zewnętrzne, które nie biorą udziału bezpośredniego w walce, ale są dostawcami wszystkiego, czego potrzebuje - a to [misjonarzowi] uzupełnia modlitwa. A więc każda ma się odznaczać duchem apostolstwa.