Dz. 601

(64) W pewnej chwili, kiedy zaniemogła śmiertelnie jedna z naszych sióstr²¹⁸, i zeszło się całe Zgromadzenie²¹⁹, a był także i kapłan, który udzielił chorej absolucji; wtem ujrzałam mnóstwo duchów ciemności. W tej chwili, zapominając się, że jestem w towarzystwie sióstr, chwyciłam za kropidło i poświęciłam ich, i znikły zaraz. Jednak kiedy siostry przyszły do refektarza, Matka Przełożona²²⁰ zrobiła mi uwagę, że nie powinnam święcić chorej w obecności kapłana, że do niego należy ta czynność. Przyjęłam to upomnienie w duchu pokuty, ale wielką przynosi ulgę święcona woda dla umierających.