Dz. 899

(263) Jak bardzo pragnęłam śmierci; nie wiem, czy kiedy w życiu będę mieć tak wielką tęsknotę za Bogiem. Były chwile, że wpadałam w omdlenie za Nim. O, jak brzydka [jest] ziemia, gdy się zna niebo, muszę sobie gwałt zadać, aby żyć. O wolo Boża, tyś moim pokarmem.