Dz. 995

+ Chociaż nie jest to łatwe żyć w ustawicznym konaniu,

Być przybitą do krzyża różnych boleści,

Jednak rozpalam się miłością w kochaniu,

I jak Serafin kocham Boga, choć jestem słabością.

O, wielka to dusza, gdy wśród cierpienia

Stoi wiernie przy Bogu i pełni Jego wolę,

I wśród największych tęcz i burz jest bez pocieszenia,

Bo czysta miłość Boża słodzi jej dolę.

Niewielka to rzecz, kochać Boga w pomyślności

I dziękować Mu, jak wszystko się nam dobrze dzieje,

Ale wielbić Go wśród największych przeciwności

I kochać Go, dla Niego samego, i położyć w Nim nadzieję.

Gdy dusza przebywa w cieniach ogrójcowych,

Wśród bólu goryczy samotna,

(318) Wznosi się do wyżyn Jezusowych,

A choć stale pije gorycz - nie jest smutna.

Gdy dusza pełni wolę Boga najwyższego,

Choćby wśród ustawicznych mąk i katuszy,

Przyłożyła usta swe do kielicha jej podanego,

Staje się mocarna i nic jej nie wzruszy.

Choć udręczona, ale powtarza: stań się wola Twoja,

Czeka cierpliwie na chwilę, gdy będzie przemieniona,

Bo choć w największych mrokach, słyszy głos Jezusa: Tyś moja,

I pozna to w całej pełni, gdy spadnie zasłona.