Wersja: 20260614e
·
zaktualizowano 16.06.2026 22:01
-
Dz. 864
przyszła do mnie jedna panienka, poznałam, że jest cierpiąca - nie tyle na ciele, ile na duszy.
→
-
Dz. 864
Była to biedna sierota, duszę miała zanurzoną w goryczy i bólu.
→
-
Dz. 864
Odsłoniła swą duszę przede mną i wypowiedziała się ze wszystkiego...
→
-
Dz. 864
prosiłam Pana za tę duszę i ofiarowałam Bogu swoją radość, aby jej dał...
→
-
Dz. 866
pragnę odpocząć w sercu twoim, gdyż wiele dusz wyrzuciło Mnie dziś z serca swego...
→
-
Dz. 866
odczułam w duszy odrazę do grzechu.
→
-
Dz. 867
puszczą wydaje mi się to życie, nie ma na tej ziemi pokarmu dla serca i duszy mojej...
→
-
Dz. 867
Pozostawiłeś mi, o Panie, Hostię św., ale Ona jeszcze więcej rozpala tęsknotę mej duszy za Tobą...
→
-
Dz. 869
Pozwól, o Panie, spocząć mej duszy w morzu niezgłębionego miłosierdzia...
→
-
Dz. 870
Cały ogrom miłości Bożej zalewał mi duszę...
→
-
Dz. 871
Dusza moja jest zawsze wrażliwa... i tylko Jezus jest mi pobudką do miłości bliźniego.
→
-
Dz. 872
podzieliłam gorzkość męki, którą była przepełniona dusza Jego.
→
-
Dz. 872
dusza powinna być wierną modlitwie, pomimo udręczeń i oschłości...
→
-
Dz. 872
Niech... dusza zapamięta: A będąc w ciężkości dłużej się modlił.
→
-
Dz. 873
aby... dusze, które dziś skonają, uszły ognia piekielnego...
→
-
Dz. 874
Maryjo... strzeż czystości mojej duszy, serca i ciała...
→
-
Dz. 877
Mistrzu... szczęśliwa dusza moja, że mam takiego przyjaciela...
→
-
Dz. 881
Znikł Pan, pozostała w duszy mojej radość, siła i moc do czynu...
→
-
Dz. 883
On, Pan, przenika duszę moją jak promień słońca czyste szkło.
→
-
Dz. 887
Nim żyje moja dusza milcząca...
→
-
Dz. 887
świadome życie Boga w mej duszy jest mi źródłem szczęścia...
→
-
Dz. 887
Nie szukam szczęścia poza głębią swej duszy, w której mieszka Bóg...
→
-
Dz. 887
odkryłam w duszy źródło szczęścia, to jest Boga.
→
-
Dz. 887
wszystko, co mnie otacza, że jest przepełnione Bogiem, a najwięcej dusza moja, którą zdobi łaska Boża.
→
-
Dz. 889
na czym polega wielkość duszy: nie na czynach wielkich, ale na wielkiej miłości.
→
-
Dz. 890
Miłość Boża czyni duszę swobodną - jest jak królowa...
→
-
Dz. 890
do wszystkiego zabiera się z wielką swobodą duszy, gdyż miłość... jest pobudką do czynu.
→
-
Dz. 890
Dusza, rozmiłowana w Bogu... idzie do obowiązku z tym samym usposobieniem jak do Komunii...
→
-
Dz. 890
stara się żyć wiarą żywą, jej dusza rozumie, że są chwile odpocznienia i chwile walki.
→
-
Dz. 890
Jej dusza jest jak rycerz wyćwiczona w boju...
→
