Wersja: 20260613a
·
zaktualizowano 13.06.2026 08:50
-
Dz. 112
okazuje zdziwienie, jeżeli dusza odsłoni mu te wielkie tajemnice, jakich Bóg dokonywa...
→
-
Dz. 112
może niejedna dusza opuścić drogę, na której ją Bóg szczególniej chciał mieć.
→
-
Dz. 112
chociaż mnie Bóg sam uspokajał, jednak zawsze pragnęłam mieć pieczęć Kościoła.
→
-
Dz. 112
spowiednik to lekarz duszy... czasami - co nie daj, Boże - może nastąpić śmierć...
→
-
Dz. 112
Bóg od niektórej duszy żąda wielkiej czystości, więc zsyła jej głębsze poznanie nędzy.
→
-
Dz. 112
Oświecona światłem z wysoka, lepiej poznaje, co się Bogu podoba, a co - nie.
→
-
Dz. 113
Bóg najhojniej obsypuje duszę łaskami, ale duszę posłuszną.
→
-
Dz. 114
Całe niebo zachwyca się taką duszą, szczególnie, kiedy jest dotknięta przez Boga.
→
-
Dz. 114
Jej piękność jest wielka, bo płynie z Boga.
→
-
Dz. 115
Wyczuwa najlżejsze dotknięcie łaski i jest bardzo wierna Bogu.
→
-
Dz. 115
Ona z daleka poznaje Boga i cieszy się nieustannie Bogiem.
→
-
Dz. 115
Ona Boga nader szybko odkrywa w duszach innych...
→
-
Dz. 115
Dusza jest oczyszczona przez samego Boga.
→
-
Dz. 115
Bóg, jako czysty Duch, wprowadza duszę w życie czysto duchowe.
→
-
Dz. 115
Sam Bóg wpierw tę duszę przygotował i oczyścił...
→
-
Dz. 115
Bóg napełnia duszę swym światłem.
→
-
Dz. 115
Widzi, kiedy się łączyła w sposób niedoskonały z Bogiem...
→
-
Dz. 115
Są chwile, w których i Bóg wprowadza duszę w stan czysto duchowy.
→
-
Dz. 115
Dusza jest jak najściślej zjednoczona z Bogiem...
→
-
Dz. 116
Dusza moja nieraz krzyczała za Bogiem, jak małe dziecię...
→
-
Dz. 117
grzeszyliby śmiertelnie i sam Bóg upomniałby się za taką duszą.
→
-
Dz. 118
być milczącą, nie milczeniem ponurym, ale... skupieniem w Bogu.
→
-
Dz. 118
Bóg nie udziela się duszy gadatliwej, która jak truteń w ulu wiele brzęczy...
→
-
Dz. 118
Nie ma w niej ani cnót gruntownych, ani poufałości z Bogiem.
→
-
Dz. 118
Nie ma mowy o życiu głębszym, o słodkim pokoju i ciszy, w której mieszka Bóg.
→
-
Dz. 118
Mój Boże, co za ból, że przecież mogłyby być nie tylko w niebie, ale i nawet święte.
→
-
Dz. 120
Zeszłam na temat milczenia, przecież nie o tym chcę mówić, ale o życiu duszy z Bogiem...
→
-
Dz. 120
Pan poufale z nią przestaje, teraz zaczyna się cała siła duszy w dążeniu do Boga.
→
-
Dz. 120
Tutaj tylko Bóg urządza wszystko, dusza o tym wie i jest świadoma tego.
→
-
Dz. 121
Szereg łask, które Bóg zlewa na duszę po tych ognistych próbach.
→
