Wersja: 20260613a
·
zaktualizowano 13.06.2026 08:50
-
Dz. 23
Wchodzę głębiej w siebie i nic nie widzę prócz wielkiej nędzy.
→
-
Dz. 56
Jezus odsłonił oczom duszy mojej całą przepaść nędzy...
→
-
Dz. 56
To poznanie nędzy mojej daje mi zarazem poznać przepaść miłosierdzia Twojego.
→
-
Dz. 56
W życiu swoim wewnętrznym patrzę jednym okiem w przepaść swej nędzy i nikczemności...
→
-
Dz. 66
lęk mnie ogarnia widząc nędzę swoją...
→
-
Dz. 66
uspokajam się widząc... miłosierdzie Twoje, które o całą wieczność większe jest od nędzy mojej...
→
-
Dz. 69
nie wyczerpało się, Panie, miłosierdzie Twoje, a więc ulituj się nad nędzą moją.
→
-
Dz. 76
Mów przez usta moje, kiedy będę z możnymi i uczonymi, ja nędza największa, aby poznali...
→
-
Dz. 77
Była ustawicznie przed oczyma duszy mojej cała przepaść nędzy mojej.
→
-
Dz. 96
Dusza pragnie namiętnie Boga, ale widzi swą nędzę, zaczyna odczuwać sprawiedliwość Bożą.
→
-
Dz. 112
nie pozwolił całkowicie odsłonić się jej, jak co do łask, tak i co do nędzy.
→
-
Dz. 112
Bóg od niektórej duszy żąda wielkiej czystości, więc zsyła jej głębsze poznanie nędzy.
→
-
Dz. 113
nie chce... wniknąć w głąb swej nędzy, maskuje się i unika wszystkiego, co by ją uleczyć miało.
→
-
Dz. 133
właśnie przez taką nędzę chcę okazać moc miłosierdzia swego.
→
-
Dz. 135
Mam zawsze stawać przed Nim jako ofiara. Zlękłam się w pierwszej chwili, czując się nędzą...
→
-
Dz. 135
Jestem nędzą samą, jak mogę być zakładniczką?
→
-
Dz. 167
modlitwie o światło do Ducha Świętego, aby mi dał poznać całą nędzę, jaką jestem.
→
-
Dz. 178
Po skończonej godzinie... jako największa nędza i nicość prosiłam Go o miłosierdzie...
→
-
Dz. 178
nędze twoje spłonęły w ogniu Mojej miłości...
→
-
Dz. 199
Tyś Król nieśmiertelny, a ja żebraczka i nędza sama.
→
-
Dz. 237
Godzina święta. W tej godzinie adoracji poznałam całą przepaść swej nędzy...
→
-
Dz. 253
Do Boga odnosić wszystko, a w oczach własnych czuć się tym, czym jestem - to jest... nędzą...
→
-
Dz. 256
Dziękuję Ci, Jezu, za tę wielką łaskę, żeś mi dał poznać całą przepaść nędzy mojej...
→
-
Dz. 283
Pomimo wielkiej nędzy mojej nie lękam się niczego...
→
-
Dz. 289
kiedy pozostaję sam na sam z Panem moim. W tych chwilach poznaję wielkość Boga i nędzę własną.
→
-
Dz. 298
jestem nie tylko niedołężnym dzieckiem, ale nagromadzeniem nędzy i nicości.
→
-
Dz. 334
Ja - przepaść nędzy, otchłań nędzy, ale Ty... który jesteś... przepaścią miłosierdzia, pochłoń mnie...
→
-
Dz. 346
widząc swą nędzę upokarzałam się w duchu...
→
-
Dz. 346
podziwiałam wielkie miłosierdzie Boże, że się do takiej nędzy zbliża ten Pan najwyższy.
→
-
Dz. 349
prosiłam Boga przez boleść Jezusa, aby raczył ją wyrwać [z] tej nędzy strasznej.
→
