Wersja: 20260613a
·
zaktualizowano 13.06.2026 08:50
-
Dz. 175
Obecność Boża przeniknęła mnie... i w jednym momencie cała nicość moja zatonęła w Bogu...
→
-
Dz. 178
przed Najświętszy Sakrament i jako największa nędza i nicość prosiłam Go o miłosierdzie...
→
-
Dz. 240
w tym momencie wielkiej łaski, którą mnie wieczyście łączysz z sobą, ja maleńka nicość...
→
-
Dz. 252
Wielki majestat przeraża mnie, maleńką nicość, jaką jestem, a rany Twoje pociągają mnie do Serca...
→
-
Dz. 253
w oczach własnych czuć się tym, czym jestem - to jest największą nędzą i nicością.
→
-
Dz. 256
żeś mi dał poznać całą przepaść nędzy mojej; wiem, że jestem otchłanią nicości...
→
-
Dz. 256
gdyby mnie nie podtrzymywała łaska... w jednym momencie obróciłabym się w nicość.
→
-
Dz. 298
ja jestem nie tylko niedołężnym dzieckiem, ale nagromadzeniem nędzy i nicości.
→
-
Dz. 361
Nicość i nędza nasza toną w wielkości Twojej; o Dobroci nieskończona...
→
-
Dz. 376
abym mogła lepiej poznać Ciebie... i abym mogła lepiej poznać siebie, która jestem nicością samą.
→
-
Dz. 472
ujrzałam wielkość i świętość Boga... a zarazem poznałam nicość, jaką jestem sama z siebie.
→
-
Dz. 505
nicość moja tonie w morzu miłosierdzia Twego; z ufnością dziecka rzucam się w objęcia Twoje...
→
-
Dz. 512
Miłość wyrównywuje przepaść, jaka jest między wielkością Moją a nicością twoją.
→
-
Dz. 593
We wzgardzie jest tajemnica szczęścia; kiedy dusza poznaje, że jest nicością i nędzą...
→
-
Dz. 617
Wszystko, co piękne jest w duszy mojej, Twoim jest, o Boże, ja zawsze sama z siebie jestem nicością.
→
-
Dz. 668
niech ze mną robi, co Jemu się podoba, sama z siebie jestem nicością...
→
-
Dz. 702
jak mnie przytłacza ta wielkość Boga, wtenczas poznaję całą przepaść swą i nicość.
→
-
Dz. 771
pogrąża się w swej nicości i zdumieniu... im ona więcej się uniża, tym Bóg ściślej się jednoczy z nią...
→
-
Dz. 818
gdyby nie modlitwa dusz miłych Bogu, to by już ten cały naród obrócił w nicość.
→
-
Dz. 852
wtem poznałam najdrobniejsze pyłki w swej duszy, a poznając swą nicość do głębi...
→
-
Dz. 947
Pan najwyższy ma we mnie swoje upodobanie... ja pogrążam się jeszcze więcej w swej nicości...
→
-
Dz. 949
Miłosierdzie Boże, w powołaniu nas z nicości do bytu.
→
-
Dz. 1124
ciemność nieraz zalewa mój umysł, jestem pogrążona w nicości wbrew swoim pragnieniom.
→
-
Dz. 1237
Jezu, jaka ciemność mnie ogarnia i nicość przenika, ale, Jezu mój, nie zostaw mnie samej...
→
-
Dz. 1286
Dzięki Ci, Boże, żeś mnie stworzył, Żeś mnie powołał do bytu z nicości...
→
-
Dz. 1324
z głębi duszy uwielbiam Ciebie, Choć jestem nicością.
→
-
Dz. 1489
jestem nicością... więc cóż w tym będzie dziwnego, jeżeli mnie pozostawisz samą, i upadnę.
→
-
Dz. 1489
podnosisz mnie nieraz aż do jasności widzeń, to znów pogrążasz mnie... w otchłani nicości mojej...
→
-
Dz. 1558
Jezu, nie myślałam, aby tego rodzaju cierpienie istnieć mogło. Nicość - to rzeczywistość.
→
-
Dz. 1653
Czuję, że miłym Ci jest moje uwielbienie, choć jestem nicością.
→
