Wersja: 20260613a
·
zaktualizowano 13.06.2026 08:50
-
Dz. 20
Miłosierdzie Moje nie chce tego, ale sprawiedliwość każe... obcuję z duszami cierpiącymi.
→
-
Dz. 27
Od tej chwili dusza moja obcuje z Bogiem, jako dziecię ze swym ukochanym Ojcem.
→
-
Dz. 29
Mówi mi, że Pan Jezus w ten sposób obcuje tylko ze świętymi, ale nie z takimi duszami jak siostra...
→
-
Dz. 74
Jeżeli Tyś prawdziwie Bogiem moim, który obcujesz ze mną... niech ta wychowanka...
→
-
Dz. 115
W sposób duchowy obcuje ona z Panem w miłosnym odpocznieniu. Mówi do Pana bez wyrażenia...
→
-
Dz. 121
Po tych oczyszczeniach i próbach Bóg obcuje w duszy w sposób szczególny...
→
-
Dz. 122
Mówiła mi, że niepodobna, aby Bóg tak obcował ze stworzeniem.
→
-
Dz. 133
Pan Jezus tylko ze świętymi duszami obcuje, zapamiętaj to sobie.
→
-
Dz. 133
upokarzałam się i mówiłam: Jezu, Ty z takimi nędznymi podobno nie obcujesz?
→
-
Dz. 163
Obcować będę szczerze nawet z tymi, o których wiem, że nadużywać będą dobroci mojej...
→
-
Dz. 173
Przecież ci powiedziała... że z takimi duszami nędznymi to Pan Jezus w ten sposób nie obcuje...
→
-
Dz. 174
Właśnie z takimi nędznymi duszami tak Pan Jezus obcuje, i im się siostra więcej będzie uniżać...
→
-
Dz. 184
dlatego obcuję z tobą jako dziecię, aby cię nauczyć pokory i prostoty.
→
-
Dz. 234
Jezus wiedział, dlaczego się lękałam obcować z Nim, i wcale Go to nie obrażało.
→
-
Dz. 236
Obcować szczerze z tymi, co stale kłują - wymaga wielkiego zaparcia.
→
-
Dz. 262
Jezus udzielił mi światła, jak obcować z pewnymi osobami.
→
-
Dz. 332
niepojęta jest wielkość Moja, lecz obcuję tylko z maluczkimi - żądam od ciebie dziecięctwa...
→
-
Dz. 335
Jezu, czemu teraz obcujesz ze mną, przybierając postać małej dzieciny?
→
-
Dz. 335
dopokąd się nie nauczę prostoty i pokory, to będzie ze mną obcował jako małe dziecię.
→
-
Dz. 440
niech się nie lęka obcować z Panem żadna dusza i niech się nie wymawia niegodnością swoją...
→
-
Dz. 448
dobroci Boża, jak piękny jest świat wewnętrzny, że już tu na ziemi obcujemy ze świętymi.
→
-
Dz. 461
Jezus pragnie, żeby dusza, która z Nim ściśle obcuje, była pełna pokoju, pomimo cierpień...
→
-
Dz. 467
całe rekolekcje bez przestanku obcowałam z Jezusem i zżyłam się z Nim całą mocą serca swego.
→
-
Dz. 472
Dusza moja obcuje [z] tymi Trzema, lecz słowami nie umiem tego wyrazić...
→
-
Dz. 494
żebyś była wobec zastępcy Mojego... jak dziecko... inaczej opuszczę cię i nie będę obcował z tobą.
→
-
Dz. 603
powiedział mi Jezus, że ja... pełnię wolę Bożą i dlatego... łączę się z tobą i obcuję.
→
-
Dz. 603
Zrozumiałam, jak bardzo Bóg nas miłuje... jak łatwo z Nim obcować...
→
-
Dz. 626
w czasie benedykcji, chwilę dusza moja obcowała z Bogiem Ojcem...
→
-
Dz. 633
cierpienie innych jest cierpieniem moim, bo inaczej nie śmiałabym obcować z Panem Jezusem.
→
-
Dz. 644
To mi nie wolno obcować z Tym, którego tak gorąco pragnę?
→
