Opanować
- Dz. 173 Dziwnie mnie opanował lęk, że kapłan mnie nie zrozumie...
- Dz. 434 opanowało mnie... pragnienie... żeby się zbliżyć do ołtarza i zabrać Dziecię Jezus.
- Dz. 459 Pomimo wysiłku woli, aby... nie dać poznać otoczeniu, co się w duszy dzieje...
- Dz. 569 żar zapalił się w sercu moim do czynu, nie umiem go opanować; jest to ciche męczeństwo...
- Dz. 608 kiedy się przebudziłam na głos dzwonka, opanowała mnie tak wielka senność...
- Dz. 853 opanowała duszę moją tak wielka tęsknota. Wzięłam tę broszurkę z obrazem Jezusa Miłosiernego...
- Dz. 875 Dowiedziałam się o pewnej rzeczy, która mi bardzo zraniła serce, jednak opanowałam się...
- Dz. 1197 Pod koniec tej litanii opanowała mnie tak wielka senność...
- Dz. 1509 kapelan przyniósł mi Komunię św., musiałam się siłą woli opanować, aby nie wykrzyknąć...