Wersja: 20260613a
·
zaktualizowano 13.06.2026 08:50
-
Dz. 55
Pokora, pokora i zawsze pokora, bo sami z siebie nic nie możemy.
→
-
Dz. 55
cechą siostry duszy niech będzie prostota i pokora.
→
-
Dz. 55
Niech siostra idzie przez życie jak dziecko, zawsze ufna, zawsze pełna prostoty i pokory...
→
-
Dz. 55
przechodzi spokojnie, dzięki prostocie i pokorze.
→
-
Dz. 93
dla zabezpieczenia cnoty: pokora...
→
-
Dz. 93
Ogólny zaś środek - pokora.
→
-
Dz. 98
z głęboką pokorą woła do Pana: Ratuj, bo ginę.
→
-
Dz. 113
Drugie słowo - pokora. Dusza nie korzysta należycie z sakramentu spowiedzi, jeżeli nie jest pokorna.
→
-
Dz. 132
Bóg sam nieraz rzuci snop światła w głąb duszy, za jej pokorę i wiarę.
→
-
Dz. 132
wierność Bogu i pokora, jeszcze raz pokora.
→
-
Dz. 144
upomnienie Jezusa dokonało w duszy mojej głębokiej pokory.
→
-
Dz. 144
zastanawiałam się nad odwagą i głębią pokory jego.
→
-
Dz. 161
Maryjo... pokora Twoja była najgłębsza...
→
-
Dz. 179
Podziwiałam tego ducha pokory i umartwienia.
→
-
Dz. 184
obcuję z tobą jako dziecię, aby cię nauczyć pokory i prostoty.
→
-
Dz. 267
Kto chce się nauczyć prawdziwej pokory, niech rozważa mękę Jezusa.
→
-
Dz. 267
odbij na duszy i sercu moim swoją pokorę.
→
-
Dz. 268
Podobieństwo moje do Jezusa ma być przez cierpienie i pokorę.
→
-
Dz. 270
Bez pokory nie możemy się podobać Bogu.
→
-
Dz. 270
Ćwicz się w trzecim stopniu pokory...
→
-
Dz. 296
który wpierw kwiat zerwać: czy lilię cierpień, czy różę miłości bliźniego, czy fiołek pokory.
→
-
Dz. 335
dopokąd się nie nauczę prostoty i pokory, to będzie ze mną obcował jako małe dziecię.
→
-
Dz. 422
podziwiałam w nim cierpliwość i pokorę...
→
-
Dz. 424
prawdziwa wielkość jest w miłowaniu Boga i w pokorze.
→
-
Dz. 427
wielkość duszy jest w miłowaniu Boga i w pokorze.
→
-
Dz. 427
Skąd ty to wiesz, że prawdziwa wielkość duszy jest w miłowaniu Boga i pokorze...
→
-
Dz. 429
Czyniłam to z pokory...
→
-
Dz. 429
wkrótce poznałam, że nie była to prawdziwa pokora, ale wielka pokusa szatana.
→
-
Dz. 464
W jednej medytacji o pokorze przyszła mi ta dawna wątpliwość, że tak nędzna dusza, jak moja...
→
-
Dz. 464
Kiedy mi zupełnie ustąpiła wątpliwość, kapłan wrócił do dalszego tematu o pokorze.
→
