Proch
- Dz. 23 nie śmiem wznieść oczu do Niego, ale rzucam się w proch pod stopy Jego...
- Dz. 370 Pod tymi promieniami rozgrzeje się serce... chociażby było twarde jak skała, skruszy się na proch.
- Dz. 470 nie umiejąc znieść tęsknoty... ku Niemu, padłam na twarz korząc się w prochu.
- Dz. 560 Dostrzegłam w sobie ten cień samowoli, rzuciłam się w proch przed majestatem Jego...
- Dz. 685 poznałam, jak... jest Bóg obrażany przez osobę bliską serca mojego... rzuciłam się w proch...
- Dz. 698 Bóg nas kocha całą swoją nieskończoną Istotą... a tu proch nędzny gardzi tą miłością.
- Dz. 1318 choćbym miała na sumieniu grzechy wszystkich potępionych... z sercem na proch...
- Dz. 1552 choćbym miała na sumieniu grzechy świata... z sercem startym na proch rzuciłabym się...
- Dz. 1559 Serce moje jest skruszone... na proch, i chociażby wszyscy ludzie po mnie deptali...
- Dz. 1562 Widzisz, że już jestem na proch skruszona.
- Dz. 1661 nawiedzasz mnie tak wielkimi łaskami - mnie, proch najnędzniejszy...
- Dz. 1806 Pan podnosi z prochu mnie i jako oblubienic[ę] zaprasza, [a]bym usiadła obok Niego...