Świadectwa

W tej spowiedzi.

Boże, ja chcę pełnić Twoją wolę.
Ale co stoi na przeszkodzie?
Tego wyjawić duszy bez łaski nie możesz.
Chyba modlitwa by lekarstwem była!
I com w duszy swej zataił, tam Tobie, Panie, wyjawił.
W kapłańskich rękach Twe miłosierdzie.
I tylko tak mej duszy łaski zlewać będziesz.
Porządek w mej duszy zrobisz.
Do nieba wiekuistego przysposobisz.

Piszę do was. Ponieważ odkryłem Koronkę ,którą można odmawiać z wami przez Internet z Łagiewnik. I właśnie dziś przypomniałem sobie wiersz, który napisałem, w trakcie czytania dzienniczka. A było to dziesięć lat temu. Odnalazłem go, i zainteresowaniem przeczytałem. Chciałem go wysłać, jako moje małe świadectwo nawrócenia wraz z każdą spowiedzią. Może nadawałoby się go gdzieś pokazać lub po prostu ktoś oprócz mnie przeczytał by go z zainteresowaniem. Miłego czytania. Remigiusz z Lublina.

Jezu Miłosierny, dziekuję za otrzymane łaski, że znalazłam pracę; za tych, których spotykam na mojej drodze; że mnie nie opuszczasz w trudnościach. Jezu, ufam Tobie.

Szczęść Boże! Kochani, chciałabym się podzielić swoim świadectwem uzdrowienia. Mogłabym pisać dużo co do całej pielgrzymki do Krakowa Łagiewnik, do kaplicy z łaskami słynącym obrazem "Jezusa Miłosiernego". Cała podróż, pobyt to wielka łaska od Boga i niezapomniane chwile. Pojechałam sama z synkiem 2 tygodnie przed jego pierwszymi urodzinami, aby ofiarować nas na całe życie Jezusowi Miłosiernemu. Miałam problemy od około 6 lat z kolanem. Bolało mnie w kolanie, kości, promieniowało od kolana w górę do uda. Miałam robiony rezonans. Miałam wodę w kolanie i zapalenie kości, dostawałam na to ultradźwięki. Pomogło na 2 lata i znów wróciło mocniejsze. Prawdę mówiąc, pogodziłam się z tym, myśląc, że odziedziczyłam to po Mamie, która chorowała na osteoporozę i wiele innych chorób, miała operację na kolano, a 2 lata temu zmarła. Pomyślałam, że również i mi się zaczyna od kolana. Ból był dokuczliwy przy kucaniu, chodzeniu i chrupało w kolanie, czułam tarcie kości. Modliłam się, aby być zdrową, aby mieć siły do wychowywania samotnie synka, abym mogła go nosić bez bólu w kolanie. Gdy wieczorem po godzinie 18.00 samotnie z synkiem spacerowaliśmy po sanktuarium. Przed kościołem, gdy był już zamknięty obserwowaliśmy zachód słońca z góry sprzed placu kościoła sanktuarium, gdy patrzyłam na zachód słońca i prowadziłam wózek, myśląc wciąż o Bogu, poczułam na łydce pod kolanem, prawej łydce, ciepły wiaterek, ciepłe powietrze, muśnięcie, które tylko dotknęło mnie w łydkę. Na początku pomyślałam, że jakiś wietrznik powietrza jest u dołu i powiał, ale nic nie było i znów poczułam to ciepło jak promień słońca, dotykający i przelatujący. I znów spojrzałam, skąd..., ale nie było nic, co dmuchało tym ciepłym powietrzem. Nigdy wcześniej nie przeżyłam czegoś takiego, a było to niezwykłe, nieziemskie. Nie mając wiedzy, że to uzdrowienie, pomyślałam, że Bóg daje mi znak, a gdy dowiedziałam się od wspólnoty Kościoła, że tak właśnie Bóg uzdrawia poprzez Ducha Świętego, postanowiłam, że muszę złożyć świadectwo, że mnie żadna noga nie boli. Zapomniałam o bólu kolana, nic mnie w kolanie nie boli przy kucaniu, podnoszeniu synka, żadne chrapanie, doznałam cudu uzdrowienia. Muszę wielbić Boga i opowiadać o Bożym miłosierdziu i mocy uzdrowienia. Dziękuję Ci, Jezu, kocham Cię bardzo. Ty, Jezu mój ukochany, mój uzdrowiciel ciała i duszy. Bądź uwielbiany, Jezu Chryste, bądź wywyższony. Jezu, ufam Tobie. Ja i synek jesteśmy Tobie ofiarowani, jesteśmy Twoimi. Jezu, uzdrawiaj nas cały czas. Szczęść Boże, Kochani. Ufajcie!

Moje świadectwo dotyczy wylosowanego Patrona na rok 2020. Otóż ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu wylosowałam św. Marcina wraz z intencją za żołnierzy Pl. Dotychczas wiedziałam, że jest taki święty i tyle. Podjęłam codzienną modlitwę, czasem zastanawiałam się, czy w ogóle mnie słyszy, ten mój Patron roku, bo jakoś tak nie szczególnie dostrzegam, odczuwam... A jednak! W dniu 8.11.przypada kolejna rocznica śmierci św. Marcina i oto właśnie w tym dniu, po raz pierwszy zostałam szczęśliwą babcią. Dziękuję Ci, Boże, za Świętych, którzy za nami orędują u Ciebie.

Panie Jezu, dziękuję Ci z całego serca za okazane łaski. Jezu, ufam Tobie.

Doy gracias al Sr. De la Misericordia por que después de perder mi trabajo, no me ha faltado
el pan de cada día, doy gracias por mi salud y la
de mi familia. Jesús en ti confío.

Kochane Siostry,
Tak ogromną pomoc nieoczekiwaną zbytnio, bo byłaby to pycha z mojej strony, jaką otrzymałam od Miłosierdzia Bożego przez wasze ręce - trudno mi opisać. Aż trudno uwierzyć w siłę modlitwy i bardzo trudno się z tym dzielić z innymi. Z Wami mogę. 2 miesiące temu lekarz wykonujący gastroskopię u mnie stwierdził w krótkich słowach, że jest guz, z którego, pobrał wycinki..., ale resztę to Pani sobie dopowie(tak jakoś w krótkich żołnierskich słowach). Po zabiegu miałam wrażenie, że pielęgniarki unikały mojego wzroku. Czekałam na wyniki badania wycinków 3 tygodnie, pogodziłam się z tym, że chyba muszę przemyśleć, czy mam czas i jak długo, aby jeszcze odrobić zaniedbania, zanim stanę przed Panem Bogiem. Bardzo często w ciągu dnia modliłam się tak mocno, jak tylko Wy możecie sobie wyobrazić.
Wy też napisałyście do mnie, że dołączacie mnie w modlitwach do innych ludzi. Po trzech tygodniach wezwano mnie do szpitala, miałam usłyszeć w końcu "najgorszą prawdę". Nieoczekiwanie lekarz zadecydował: zrobimy jeszcze jedną gastroskopię. Bez znieczulenia tym razem położył mnie na kozetce, badanie nie było miłe, ale usłyszałam: "Wie Pani, nie widzę nic, co było poprzednio. Pewnie zaistniała pomyłka".
Skracając już opowiadanie, powiedziałam do lekarza: Może to była pomyłka, a może nie? Wiele zjawisk już widziałam niewyobrażalnych, bo jestem lekarze onkologiem. Wiele cudów.
Kochane Siostry, po stokroć Wam dziękuję za modlitwy. Jestem pewna, że obrót sprawy od nich zależał.
Cały czas mimo problemu czułam się bezpieczna, wiele rzeczy przestało mieć dla mnie znaczenie, wiele okazało się głupotą.
Dziękuję gorąco, gorąco!!!

Za przyczyną św. Siostry Faustyny i św.Jana Pawła II Justyna i Kinga są w stanie błogosławionym. Czekały z tęsknotą na te dzieciątka. Stał się cud. Modlitwy do Jezusa Miłosiernego zostały wysłuchane. Jezu, ufamy Tobie.

Obrigada Jesus Misericordioso pelos benefícios concedidos ao longo da minha vida. Obrigada por me curar de uma doença tão cruel. Sim, Você curou meu corpo físico e agora peço que cure meu espírito. Que eu seja uma pessoa boa, amável e caridosa, e todos aqueles que se aproximarem de mim sintam e Tua presença. Reveste-me de Tua beleza Senhor é que durante todos os dias da minha vida eu Te revele a todos.

Jezu Miłosierny, JPII, siostro Faustyno, doświadczyłam kolejnego cudu - macierzyństwa. Dziękuję za łaski, które spływają na moją rodzinę każdego dnia. Jezu, ufam Tobie.

W tym ciężkim czasie jesteś jedynym naszym oparciem. Krótkie wyznanie: "Jezu ufam Tobie" napełnia mnie spokojem i daje siłę. Nawet najbardziej zatwardziałe serce Mu się nie oprze. Twojemu miłosierdziu, Panie, zawierzam swoją rodzinę i nasz Kraj. Miej nas w swojej opiece. Jezu, ufam Tobie.

W 2018 roku modlilam się w intencji dziewięcio-miesiecznej Zosi, która mieszka w Anglii razem z rodzicami i ktora nie byla ochrzczona. W sierpniu 2018 roku przyjechali do Polski, ale nie mieli zamiaru Zosi ochrzcić. Ale przyszla im myśl, żeby to zrobic właśnie teraz i Zosia została ochrzczona. JEZU, TWOJA MILOSC NIE MA GRANIC. JEZU, UFAM TOBIE!