Serce Moje jest przepełnione litością i miłosierdziem dla wszystkich. Serce Mojej oblubienicy musi być podobne do serca Mojego, musi z jej serca tryskać zdrój miłosierdzia Mojego dla dusz, inaczej nie przyznam się do niej (Dz. 1148).
„Złożenie ślubów wieczystych stanowi szczególne zobowiązanie do ustawicznej pracy nad zdobyciem świętości. Dlatego wszystkie siostry, odpowiedzialne za swą duchową formację, będą przez całe życie podejmować wysiłek pracy nad sobą, aby udoskonalając własną osobowość przyczyniać się tym samym do rozwoju i świętości Zgromadzenia oraz doskonalszego wypełnienia otrzymanej od Boga misji” (art. 129. Konstytucji).
Duch Mój będzie regułą życia waszego. Życie wasze ma być na Mnie wzorowane, od żłóbka aż do skonania na krzyżu. Wniknij w tajemnice Moje i poznasz przepaść miłosierdzia Mojego ku stworzeniom i niezgłębioną dobroć Moją – i tę dasz poznać światu (Dz. 438).
Z chwilą złożenia pierwszych ślubów zakonnych: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa (na rok), siostra rozpoczyna w Zgromadzeniu okres junioratu, w którym każdego roku przez kolejnych 5 lat ponawia swoje śluby zakonne. Przez ten czas siostry pod kierownictwem mistrzyni junioratu kontynuują formację duchową, która zmierza do pogłębienia życia wewnętrznego, ściślejszego zjednoczenia z Chrystusem oraz pełniejszego związania się ze Zgromadzeniem i zaangażowania w jego misję apostolską. W tym czasie juniorystka zdobywa też odpowiednie kwalifikacje zawodowe i uzupełnia wykształcenie potrzebne do życia zakonnego i apostolatu.
Pięć miesięcy przed całkowitym poświęceniem się Panu Bogu zaczyna się trzecia probacja, która jest czasem bezpośredniego przygotowania się do złożenia wieczystych ślubów: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa według Konstytucji obowiązujących w Zgromadzeniu.
O mój Jezu, każdy ze świętych Twoich odbija jedną z cnót Twoich na sobie, ja pragnę odbić Twoje litościwe i pełne miłosierdzia Serce, chcę je wysławić. Miłosierdzie Twoje, o Jezu, niech będzie wyciśnięte na sercu i duszy mojej jako pieczęć, a to będzie odznaką moją w tym i przyszłym życiu (Dz. 1242).
Ceremonia obłóczyn, w czasie której postulantka otrzymuje nowe imię zakonne, rozpoczyna podstawowy okres formacji zakonnej – nowicjat. W naszym Zgromadzeniu trwa on dwa lata, z czego pierwszy rok nowicjuszki spędzają we wspólnocie domu nowicjatu, gdyż jest on poświęcony intensywnej formacji duchowej. Czas nowicjatu służy budowaniu coraz głębszej relacji z Jezusem Miłosiernym, by siostra idąc Jego śladami mogła złożyć swe życie w ofierze umiłowanemu nade wszystko Bogu bogatemu w miłosierdzie. Mistrzyni nowicjatu, kierująca procesem formacji, wprowadza młode siostry w życie całkowicie oddane Jezusowi według rad ewangelicznych i zgodnie z charyzmatem Zgromadzenia. Wtajemnicza je w rozwój życia duchowego, modlitwę, ascezę, w liturgię Kościoła, duchowość i apos- tolat Zgromadzenia. Nowicjuszki mają dobrze poznać sposób życia Zgromadzenia, jego uczestnictwo w życiu i misji Chrystusa, a także uczyć się ufności w miłosierdzie Boże, posłuszeństwa woli Bożej na wzór Maryi Matki Miłosierdzia, wypowiadającej Bogu pełne wiary fiat. Wpatrując się w postawę Jezusa Miłosiernego, nowicjuszki starają się, by duch miłosierdzia przeniknął całe ich życie, a zwłaszcza relacje siostrzane i kontakty międzyludzkie.
W drugim roku nowicjatu siostry nowicjuszki podejmują praktyki apostolskie w domach Zgromadzenia, aby razem z siostrami profeskami pełniej zaangażować się w życie wspólnot zakonnych i różne dzieła miłosierdzia. Ostatnie miesiące nowicjatu siostry spędzają we wspólnocie nowicjackiej, w której w sposób intensywny przygotowują się do złożenia pierwszej profesji zakonnej.
Jeśli nowicjuszka utwierdziła się w pragnieniu oddania swego życia Bogu i takie samo jest rozeznanie Zgromadzenia, wówczas składa śluby: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa według konstytucji Zgromadzenia i jego charyzmatu uobecniania w świecie miłosierdzia Bożego.
Wreszcie przyszła chwila, w której się otworzyła dla mnie furta klasztorna – było to pierwszego sierpnia wieczorem, w wigilię Matki Bożej Anielskiej. Czułam się niezmiernie szczęśliwa, zdawało mi się, że wstąpiłam w życie rajskie. Jedna się wyrywała z serca mojego modlitwa dziękczynna (Dz. 17).
Postulat jest pierwszą próbą życia zakonnego. Rozpoczyna się wewnętrzną ceremonią, którą zwykle poprzedza dzień skupienia. W naszym Zgromadzeniu postulat trwa zwykle 10 miesięcy. Ma on na celu przede wszystkim stopniowe wprowadzanie postulantek w życie zakonne, a także uzupełnienie i rozszerzenie zakresu wiedzy religijnej, kształtowanie kultury współżycia według zasad dobrego wychowania, rozwijanie praktyki cnót naturalnych oraz ułatwienie bliższego zapoznania się z życiem i apostolatem Zgromadzenia. Służą temu nie tylko wykłady i czas poświęcony studiowaniu, ale także modlitwa i praca we wspólnocie sióstr.
Łaskę powołania do życia zakonnego czułam od siedmiu lat. W siódmym roku życia usłyszałam pierwszy raz głos Boży w duszy, czyli zaproszenie do życia doskonalszego (…). Nie spotkałam się z nikim, kto by mi te rzeczy wyjaśnił (Dz. 7).
Aspirantura w domu zakonnym Zgromadzenia przewidziana jest dla dziewcząt, które przejawiają łaskę powołania, ale nie mają odpowiedniego wieku lub przygotowania do życia zakonnego. W tym czasie kandydatka do Zgromadzenia częściowo jest włączona w prace i życie klasztoru oraz uzupełnia swoje wykształcenie.
