Niebo
- Dz. 23 znak, że Bóg siostrę chce mieć w niebie bardzo blisko siebie.
- Dz. 23 niebo i ziemia przeminą, ale słowo Twoje trwa na wieki.
- Dz. 30 z tej jasności wychodziły słowa w postaci gromu i okrążały niebo i ziemię.
- Dz. 33 W siódmym dniu nowenny ujrzałam Matkę Bożą pomiędzy niebem a ziemią...
- Dz. 33 modliła się z rękami złożonymi na piersiach, wpatrzona w niebo...
- Dz. 33 z serca Jej wychodziły ogniste promienie i jedne szły do nieba, a drugie okrywały naszą ziemię.
- Dz. 64 Nie wiadomo skąd chmury okryły całe niebo i zaczął [padać] deszcz ulewny.
- Dz. 68 zdawało mi się, że modlitwy moje nie są miłe Bogu, ani... uczynki. Nie śmiałam spojrzeć w niebo.
- Dz. 72 Niebo i ziemia może się odmienić, ale nie wyczerpie się miłosierdzie Boże.
- Dz. 83 Nim nadejdzie dzień sprawiedliwy, będzie dany ludziom znak na niebie taki.
- Dz. 83 Zgaśnie wszelkie światło na niebie i będzie wielka ciemność po całej ziemi.
- Dz. 83 ukaże się znak krzyża na niebie...
- Dz. 98 Wznosi oczy do nieba, ale wie, że to nie dla niej - wszystko dla niej stracone.
- Dz. 98 ona nie godzi się na to, próbuje spojrzeć w niebo, lecz... to sprawia jej jeszcze większą mękę.
- Dz. 102 to jest znak, że wysoko chce mieć siostrę w niebie.
- Dz. 107 Obcowanie moje jest więcej w niebie niżeli na ziemi...
- Dz. 114 miłe są hymny, płynące z duszy cierpiącej. Całe niebo zachwyca się taką duszą...
- Dz. 118 co za ból, że przecież mogłyby być nie tylko w niebie, ale i nawet święte.
- Dz. 133 przywołała mnie jedna ze starszych matek i jakby z jasnego nieba zaczęły się gromy...
- Dz. 150 Tereniu święta, powiedz mi, czy będę w niebie?
- Dz. 150 Odpowiedziała mi, że: Będzie siostra w niebie.
- Dz. 150 zapytałam się jej, czy ojciec i matka będą w niebie...
- Dz. 150 A czy siostry i bracia moi będę w niebie?
- Dz. 159 Hostio święta - zachwycie nieba, choć taisz piękność swą...
- Dz. 161 zstąpił z nieba, opuszczając tron wieczystej stolicy...
- Dz. 201 Zewnętrzne rzeczy nie mają znaczenia dla miłości... ani bramy nieba nie mają mocy dla niej.
- Dz. 226 nie dać się pochłonąć wirowi pracy; przerwać na chwilę, aby spojrzeć w niebo...
- Dz. 238 mam składać śluby wieczne... niebo i ziemię, i wszystko... wzywałam do dziękczynienia Bogu...
- Dz. 238 Córko Moja, twoje serce jest Mi niebem.
- Dz. 238 cóż to będzie w niebie, jeżeli już tu, na tym wygnaniu, Bóg tak napełnia duszę moją.