Dusza
- Dz. 115 Sam Bóg wpierw tę duszę przygotował i oczyścił...
- Dz. 115 Bóg napełnia duszę swym światłem.
- Dz. 115 Dusza tu jest bezpieczniejsza od złudzeń...
- Dz. 115 Są chwile, w których i Bóg wprowadza duszę w stan czysto duchowy.
- Dz. 115 Dusza jest jak najściślej zjednoczona z Bogiem...
- Dz. 115 trzeba, aby spowiednicy mieli cierpliwość z taką duszą.
- Dz. 115 największą cierpliwość powinna mieć dusza sama z sobą.
- Dz. 116 Ty wiesz, co doznaje dusza moja na wspomnienie tych cierpień.
- Dz. 116 dziwiłam się, że aniołowie i święci siedzą cicho na takie cierpienie duszy.
- Dz. 116 Dusza moja nieraz krzyczała za Bogiem...
- Dz. 116 Wszystko... coś zamierzył względem mej duszy, jest przeniknięte miłosierdziem...
- Dz. 117 dusza, kiedy ma kielich po brzegi, to czasami właśnie ta kropelka... będzie akurat za wiele...
- Dz. 117 I kto za taką duszę odpowie?
- Dz. 117 Gdyby siostry czy przełożeni wiedzieli... że dana dusza jest w takich doświadczeniach...
- Dz. 117 sam Bóg upomniałby się za taką duszą.
- Dz. 117 Strzeżmy się mieć takie dusze na sumieniu.
- Dz. 117 że jak się widzi duszę cierpiącą, to zawsze chce jej się dodać...
- Dz. 118 żeby usłyszeć głos Boży, trzeba mieć ciszę duszy i być milczącą...
- Dz. 118 ciszą w duszy, to jest skupieniem w Bogu.
- Dz. 118 Wiele się krzywdy wyrządza bliźnim, ale najwięcej - to własnej duszy.
- Dz. 118 Bóg nie udziela się duszy gadatliwej...
- Dz. 118 Dusza gaduła jest pusta we własnym wnętrzu.
- Dz. 118 Dusza, nie zaznawszy słodyczy ciszy wewnętrznej, jest duchem niespokojnym...
- Dz. 118 wiele dusz w przepaściach piekielnych za niezachowanie milczenia.
- Dz. 118 Były to dusze zakonne.
- Dz. 120 o życiu duszy z Bogiem i o jej odpowiedzeniu łasce.
- Dz. 120 Kiedy dusza została oczyszczona...
- Dz. 120 zaczyna się cała siła duszy w dążeniu do Boga.
- Dz. 120 tylko Bóg urządza wszystko, dusza o tym wie...
- Dz. 121 Szereg łask, które Bóg zlewa na duszę po tych ognistych próbach.