Dusza
- Dz. 1115 Kiedy wyszłam od matki generalnej, ciemność jakaś zapadła w moją duszę...
- Dz. 1115 ile razy proszę o to wyjście, za każdym razem duszę moją ogarnia taka ciemność...
- Dz. 1116 nie mam z czym porównać tych cierpień, tego konania duszy bez końca.
- Dz. 1117 w spowiedzi św. odsłoniłam cokolwiek swej duszy...
- Dz. 1120 Ciesz się i raduj, siostro Faustyno - a dusza moja jest w ciemności...
- Dz. 1120 Dusza moja tak bardzo jest wrażliwa na szmer łaski...
- Dz. 1121 od samego rana dusza moja jest dotknięta przez Boga.
- Dz. 1121 Dusza moja została pociągnięta w sam żar miłości...
- Dz. 1121 tęsknota zalała mi duszę, tęsknię za połączeniem się z Bogiem.
- Dz. 1121 przeświadczenie, w którym mię Bóg utwierdza... jak Mu jest miła dusza moja...
- Dz. 1121 wprowadza w duszę moją głębię pokoju.
- Dz. 1122 otworzyłeś i im skarb, z którego czerpać mogą... świętość, do jakiej dusza dojść może.
- Dz. 1123 słodko mieć to w głębi duszy, w co Kościół wierzyć nam każe.
- Dz. 1123 Gdy dusza moja zanurzona w miłości, to najwięcej zawiłe kwestie... prędko rozstrzygam...
- Dz. 1127 w duszy natchnienie, aby mu rozkazać... aby mi wyznał, czego szuka pomiędzy siostrami...
- Dz. 1127 wyznał, choć niechętnie, że: Szukam dusz próżnujących.
- Dz. 1127 rozkazałam w imię Boże, aby wyznał, do jakich dusz w zakonie ma największy przystęp...
- Dz. 1127 Do dusz leniwych i próżnujących.
- Dz. 1127 Zauważyłam, że obecnie w tym domu takich dusz nie ma.
- Dz. 1127 Niech się cieszą upracowane i umęczone dusze.
- Dz. 1129 Szczęście i radość, jaka się udzieliła duszy mojej, jest nie do opisania.
- Dz. 1132 Doświadczenia i puszcze duszy...
- Dz. 1132 choćby była dusza w ustawicznym konaniu, Gdy ma Boga - nic jej nie wzruszy.
- Dz. 1134 Pan wlał w duszę moją tak wielką głębię pokoju...
- Dz. 1136 Ta wielkość Boża zalewa duszę moją i tonę w Nim...
- Dz. 1137 Tęsknota ogarnęła całą duszę moją...
- Dz. 1138 Dusza moja udręczona nigdzie nie znajduje pomocy, jedno w Tobie - Hostio...
- Dz. 1139 Jak może taka dusza ściśle się z Bogiem jednoczyć?
- Dz. 1141 wszystko, co niby wielkie, rozwiewa się jako dym, a duszy nie daje swobody, ale zmęczenie.
- Dz. 1141 Szczęśliwa dusza, która te rzeczy rozumie i jedną tylko stopą dotyka się ziemi.