Dusza
- Dz. 88 Po chwili ujrzałam Jezusa i Maryję. Widzenie to napełniło duszę moją radością...
- Dz. 90 Dusza twoja, ojcze, będzie napełniona wątpliwościami...
- Dz. 90 Tyle koron będzie w koronie jego, ile dusz się zbawi przez dzieło to.
- Dz. 91 życie moje... kiedy dusza moja otrzymała zdolność poznania Ciebie, jest ustawiczną walką...
- Dz. 92 Dusza nie dojdzie do świętości, jeżeli nie będzie uważać na język...
- Dz. 95 Głębsze poznanie Boga i przerażenie duszy.
- Dz. 95 Dusza nie naraz to wszystko poznaje, ale poszczególnie w... zbliżeniach się Boga.
- Dz. 95 W czasie modlitwy dusza doznaje błysku...
- Dz. 95 uniemożliwia duszy dotychczasową modlitwę.
- Dz. 95 Światło to, które dotknęło duszy, jest w niej żywe...
- Dz. 95 błysk poznania Boga pociąga jej duszę i rozpala miłość...
- Dz. 95 ten sam błysk równocześnie daje duszy poznać, czym ona jest...
- Dz. 95 im dusza więcej się krystalizuje, tym światła te są przenikliwsze.
- Dz. 95 Jednak jeżeli dusza wiernie i mężnie odpowiedziała tym pierwszym łaskom...
- Dz. 95 Bóg duszę napełnia swymi pociechami...
- Dz. 95 Dusza wchodzi chwilami jakby w zażyłość z Bogiem...
- Dz. 95 dusza wierniej odpowiada łasce Bożej, jeżeli ma światłego spowiednika...
- Dz. 96 Doświadczenia Boże w duszy umiłowanej szczególnie przez Boga.
- Dz. 96 Miłość duszy nie jest jeszcze taka, jak Bóg tego żąda.
- Dz. 96 Dusza nagle traci obecność Bożą.
- Dz. 96 Dusza wchodzi chwilami jakby w zażyłość z Bogiem...
- Dz. 96 Dusza pragnie namiętnie Boga...
- Dz. 96 ciemność zapada w całej jej duszy...
- Dz. 96 Dusza starała się przedstawić stan swej duszy spowiednikowi...
- Dz. 97 dusza robi wysiłki, trwa aktem woli przy Bogu.
- Dz. 97 Bóg duszę wspiera niejako potajemnie.
- Dz. 97 wie Bóg, co może dopuścić na duszę.
- Dz. 97 Dusza kuszona [jest] niewiarą, co do prawd objawionych...
- Dz. 97 nie dopuszcza ich na duszę, która by... nie była dopuszczona do głębszego z Bogiem obcowania...
- Dz. 97 Często Bóg w podobny sposób przygotowuje duszę do przyszłych zamiarów...