Dusza
- Dz. 103 pierzchły wszystkie ciemności... władze duszy napełnione światłem.
- Dz. 104 choć dusza moja już była pod promieniami Jego miłości...
- Dz. 104 Świadoma jestem tego, co Pan dokonał jednym słowem w mej duszy...
- Dz. 105 Chociaż są to rzeczy przerażające, jednak nie powinna się nimi żadna dusza przerażać zbytecznie...
- Dz. 106 jeżeli się Panu podoba jakąś duszę prowadzić przez podobne męki, niech się nie lęka...
- Dz. 106 Bóg duszy krzywdy nie zrobi, gdyż jest samą miłością...
- Dz. 107 poznałam, że nie jestem z tej ziemi, wlał to Pan w moją duszę [w] wysokim stopniu.
- Dz. 108 W tych chwilach nie miałam kierownika duszy...
- Dz. 108 Bóg mógł mnie przeprowadzić przez... niebezpieczeństwo... dusza moja została nietknięta...
- Dz. 109 Po tych cierpieniach dusza jest wielkiej czystości ducha i wielkiej bliskości Boga...
- Dz. 109 Jej wzrok duszy spowity w ciemności...
- Dz. 109 Bóg jest bliżej takiej duszy cierpiącej, tylko... że ona o tym nie wie.
- Dz. 109 Co za ciężka choroba wzroku duszy...
- Dz. 110 Boski Mistrzu, to tylko dzieło Twoje w duszy mojej.
- Dz. 110 Panie, nie boisz się duszy postawić nad brzegiem strasznej przepaści...
- Dz. 111 w tych udręczeniach duszy starałam się oskarżyć w spowiedzi św. z... drobiazgów...
- Dz. 112 wspomnę, com doświadczyła i przeżyła we własnej duszy.
- Dz. 112 Trzy rzeczy są, gdzie dusza nie odnosi pożytku w spowiedzi...
- Dz. 112 spowiednik mało zna drogi nadzwyczajne...
- Dz. 112 okazuje zdziwienie, jeżeli dusza odsłoni mu te wielkie tajemnice...
- Dz. 112 tajemnice, jakich Bóg dokonywa w duszy.
- Dz. 112 To zdziwienie jego już duszę subtelną zatrważa...
- Dz. 112 dusza, jeżeli to spostrzeże, nie uspokoi jej...
- Dz. 112 spowiednik nie mogąc przeniknąć niektórych tajemnic duszy - odmawia jej spowiedzi...
- Dz. 112 okazuje jakąś bojaźń przed zbliżeniem się takiej duszy do kratki.
- Dz. 112 Jakże może dusza w takim stanie czerpać uspokojenie w konfesjonale...
- Dz. 112 Moim zdaniem w takich chwilach szczególnych nawiedzin Bożych w duszy...
- Dz. 112 powinien duszy wskazać jakiegoś doświadczonego i światłego spowiednika...
- Dz. 112 aby duszy dać to, co ona potrzebuje, a nie wprost odmówić jej spowiedzi...
- Dz. 112 i może niejedna dusza opuścić drogę, na której ją Bóg szczególniej chciał mieć.