Bóg
- Dz. 137 Dziwnie zostałam zlana z Bogiem.
- Dz. 137 Świadoma tego zjednoczenia się z Bogiem, czuję, że jestem szczególnie miłowana...
- Dz. 137 Powłoka ciała jest ta sama, ale dusza inna, w niej mieszka Bóg...
- Dz. 137 Wielka tajemnica zadzierzgnęła się między mną a Bogiem.
- Dz. 138 Teraz widzę, że dusza z siebie niewiele może, ale z Bogiem wszystko może.
- Dz. 139 Jednak dusza wierna Bogu nie może sama rozstrzygać swych natchnień...
- Dz. 139 Bóg lubi i cieszy się, kiedy dusza nie dowierza Jemu samemu...
- Dz. 139 szuka pomocy, aby stwierdzić, czy to naprawdę Bóg jest, co w niej działa.
- Dz. 139 niech będzie spokojna i odda się Bogu według Jego wskazówek...
- Dz. 140 by się Bogu przypodobać, jednego potrzeba, to jest, aby najdrobniejsze rzeczy...
- Dz. 140 Miłość czysta nie błądzi... i nic nie zrobi, co by się Bogu miało nie podobać.
- Dz. 140 Przemyślna jest w czynieniu tego, co milsze Bogu, i nikt jej nie dorówna...
- Dz. 142 Ustawicznie tonęłam w Bogu...
- Dz. 142 Bóg mnie tak silnie i potężnie pociągał ku sobie...
- Dz. 142 Bóg sam przez tego ojca Andrasza usunął wszelkie trudności.
- Dz. 143 Bóg mnie tak potężnie pociągał ku sobie, że często nie było w mej mocy opierać się...
- Dz. 145 Uciekałam przed Bogiem, a On mnie ścigał swymi łaskami.
- Dz. 145 ona ufa Bogu i dzięki tej ufności dochodzi tam, gdzie ją Bóg wzywa.
- Dz. 147 W tym czasie poznałam głębiej siebie i Boga
- Dz. 147 kiedy dusza moja była głębiej pogrążona w Bogu i większy owoc odniosła z modlitwy...
- Dz. 148 taka dusza we wszystkim upatruje Boga...
- Dz. 148 umie Boga znaleźć nawet pod najtajniejszymi rzeczami.
- Dz. 148 wszystko sobie wysoce ceni, za wszystko Bogu dziękuje...
- Dz. 148 ze wszystkiego wyciąga korzyść dla duszy, a wszystką chwałę odnosi do Boga.
- Dz. 148 Ona wie, że Bóg zawsze jest Ojcem najlepszym, a na wzgląd ludzki niewiele zważa.
- Dz. 150 żebym się tak nie smuciła z powodu tej sprawy, ale więcej ufała Bogu.
- Dz. 150 To jest sen i jak to mówi przysłowie: sen mara, a Bóg wiara...
- Dz. 151 ile ja wtedy zrobiłam aktów zaparcia, to jeden tylko Bóg wie.
- Dz. 151 Bóg nieraz sam tak dopuszczał dla mojego wewnętrznego wyrobienia...
- Dz. 152 Bóg właśnie chce przez ten obraz cześć odbierać, więc trzeba się starać o to malowanie.