Boże
- Dz. 1 Niech z serca każdego cześć miłosierdziu Bożemu płynie...
- Dz. 7 Ostatnie wezwanie Boże, łaskę powołania do życia zakonnego czułam od siedmiu lat.
- Dz. 16 Było [to] w czasie oktawy Bożego Ciała. Bóg napełnił duszę moją światłem wewnętrznym...
- Dz. 24 mistrzyni. W serdecznej rozmowie pouczała mnie, że to jest doświadczenie Boże.
- Dz. 25 Nienawiść... zaczęła się wdzierać [do] duszy mojej... do wszystkiego, co święte i Boże.
- Dz. 27 uczułam w sercu... Trójcę... W sposób odczuwalny czułam się zalana światłem Bożym.
- Dz. 39 Kara ta miała być - jaką Bóg ukarał Sodomę i Gomorę. Widziałam... zagniewanie Boże...
- Dz. 42 W pewnej chwili, w dzień Bożego Narodzenia czuję, że mnie ogarnia... obecność Boża.
- Dz. 55 jak wody spływają z gór na doliny, tak też i łaski Boże spływają tylko na dusze pokorne.
- Dz. 58 powiedziała mi, że ona już niedługo będzie w czyśćcu pozostawać... dziwne są wyroki Boże.
- Dz. 68 Ja patrzę w duszę siostry, widzę w niej wielkie zamiary Boże i łaski szczególne...
- Dz. 72 Niebo i ziemia może się odmienić, ale nie wyczerpie się miłosierdzie Boże.
- Dz. 77 Kiedy mi kapłan tłumaczył, że to są doświadczenia Boże...
- Dz. 96 Doświadczenia Boże w duszy umiłowanej szczególnie przez Boga. Pokusy i ciemności...
- Dz. 96 Widzi jakoby utraciła wszystkie dary Boże, umysł jej jest jakby przyćmiony, ciemność...
- Dz. 97 Szatan posuwa [się] z dopuszczenia Bożego... dalej, nadzieja i miłość jest w doświadczeniu.
- Dz. 102 Mistrzyni poznała zaraz mój cały stan duszy, mówiła mi o niepojętym miłosierdziu Bożym...
- Dz. 109 Co za ciężka choroba wzroku duszy, która, rażona światłem Bożym, twierdzi, że go nie ma...
- Dz. 112 w... chwilach... nawiedzin Bożych w duszy, jeżeli jej nie rozumie, powinien duszy wskazać...
- Dz. 122 Te łaski Boże zaczęły się dla mnie wielkim cierpieniem. Mówiłam nieraz wprost do Pana...
- Dz. 132 musimy wierzyć, że każde słowo w konfes[jonale] jest Boże, ale to, co wspomniałam...
- Dz. 133 Przyznałam, że ma wielką rację, bo jestem nędzna, ale jednak ufam miłosierdziu Bożemu.
- Dz. 137 Widziałam wielkie upodobanie Boże w sobie i nawzajem utonął duch mój w Nim.
- Dz. 138 Mało jest dusz, które by zawsze były czujne na natchnienie Boże, a jeszcze mniej...
- Dz. 138 jeszcze mniej jest dusz takich, które by wiernie szły za natchnieniem Bożym.
- Dz. 139 Chociaż dusza odróżnia zaraz fałszywe natchnienia od Bożego, jednak niech będzie ostrożna...
- Dz. 142 poddałam się całkowicie wpływowi łaski, wielkie są zniżenia Boże do duszy mojej.
- Dz. 174 Niech się siostra modli o kierownika duchowego, bo inaczej zmarnuje... wielkie dary Boże.
- Dz. 178 stanęły mi wszystkie łaski Boże przed oczyma duszy mojej, widząc się tak nędzną...
- Dz. 182 Wigilia Bożego Narodzenia.