Nędza
- Dz. 23 Wchodzę głębiej w siebie i nic nie widzę prócz wielkiej nędzy.
- Dz. 56 Jezus odsłonił oczom duszy mojej całą przepaść nędzy...
- Dz. 56 To poznanie nędzy mojej daje mi zarazem poznać przepaść miłosierdzia Twojego.
- Dz. 56 W życiu swoim wewnętrznym patrzę jednym okiem w przepaść swej nędzy i nikczemności...
- Dz. 66 lęk mnie ogarnia widząc nędzę swoją...
- Dz. 66 uspokajam się widząc... miłosierdzie Twoje, które o całą wieczność większe jest od nędzy mojej...
- Dz. 69 nie wyczerpało się, Panie, miłosierdzie Twoje, a więc ulituj się nad nędzą moją.
- Dz. 76 Mów przez usta moje, kiedy będę z możnymi i uczonymi, ja nędza największa, aby poznali...
- Dz. 77 Była ustawicznie przed oczyma duszy mojej cała przepaść nędzy mojej.
- Dz. 96 Dusza pragnie namiętnie Boga, ale widzi swą nędzę, zaczyna odczuwać sprawiedliwość Bożą.
- Dz. 112 nie pozwolił całkowicie odsłonić się jej, jak co do łask, tak i co do nędzy.
- Dz. 112 Bóg od niektórej duszy żąda wielkiej czystości, więc zsyła jej głębsze poznanie nędzy.
- Dz. 113 nie chce... wniknąć w głąb swej nędzy, maskuje się i unika wszystkiego, co by ją uleczyć miało.
- Dz. 133 właśnie przez taką nędzę chcę okazać moc miłosierdzia swego.
- Dz. 135 Mam zawsze stawać przed Nim jako ofiara. Zlękłam się w pierwszej chwili, czując się nędzą...
- Dz. 135 Jestem nędzą samą, jak mogę być zakładniczką?
- Dz. 167 modlitwie o światło do Ducha Świętego, aby mi dał poznać całą nędzę, jaką jestem.
- Dz. 178 Po skończonej godzinie... jako największa nędza i nicość prosiłam Go o miłosierdzie...
- Dz. 178 nędze twoje spłonęły w ogniu Mojej miłości...
- Dz. 199 Tyś Król nieśmiertelny, a ja żebraczka i nędza sama.
- Dz. 237 Godzina święta. W tej godzinie adoracji poznałam całą przepaść swej nędzy...
- Dz. 253 Do Boga odnosić wszystko, a w oczach własnych czuć się tym, czym jestem - to jest... nędzą...
- Dz. 256 Dziękuję Ci, Jezu, za tę wielką łaskę, żeś mi dał poznać całą przepaść nędzy mojej...
- Dz. 283 Pomimo wielkiej nędzy mojej nie lękam się niczego...
- Dz. 289 kiedy pozostaję sam na sam z Panem moim. W tych chwilach poznaję wielkość Boga i nędzę własną.
- Dz. 298 jestem nie tylko niedołężnym dzieckiem, ale nagromadzeniem nędzy i nicości.
- Dz. 334 Ja - przepaść nędzy, otchłań nędzy, ale Ty... który jesteś... przepaścią miłosierdzia, pochłoń mnie...
- Dz. 346 widząc swą nędzę upokarzałam się w duchu...
- Dz. 346 podziwiałam wielkie miłosierdzie Boże, że się do takiej nędzy zbliża ten Pan najwyższy.
- Dz. 349 prosiłam Boga przez boleść Jezusa, aby raczył ją wyrwać [z] tej nędzy strasznej.