Nicość
- Dz. 175 Obecność Boża przeniknęła mnie... i w jednym momencie cała nicość moja zatonęła w Bogu...
- Dz. 178 przed Najświętszy Sakrament i jako największa nędza i nicość prosiłam Go o miłosierdzie...
- Dz. 240 w tym momencie wielkiej łaski, którą mnie wieczyście łączysz z sobą, ja maleńka nicość...
- Dz. 252 Wielki majestat przeraża mnie, maleńką nicość, jaką jestem, a rany Twoje pociągają mnie do Serca...
- Dz. 253 w oczach własnych czuć się tym, czym jestem - to jest największą nędzą i nicością.
- Dz. 256 żeś mi dał poznać całą przepaść nędzy mojej; wiem, że jestem otchłanią nicości...
- Dz. 256 gdyby mnie nie podtrzymywała łaska... w jednym momencie obróciłabym się w nicość.
- Dz. 298 ja jestem nie tylko niedołężnym dzieckiem, ale nagromadzeniem nędzy i nicości.
- Dz. 361 Nicość i nędza nasza toną w wielkości Twojej; o Dobroci nieskończona...
- Dz. 376 abym mogła lepiej poznać Ciebie... i abym mogła lepiej poznać siebie, która jestem nicością samą.
- Dz. 472 ujrzałam wielkość i świętość Boga... a zarazem poznałam nicość, jaką jestem sama z siebie.
- Dz. 505 nicość moja tonie w morzu miłosierdzia Twego; z ufnością dziecka rzucam się w objęcia Twoje...
- Dz. 512 Miłość wyrównywuje przepaść, jaka jest między wielkością Moją a nicością twoją.
- Dz. 593 We wzgardzie jest tajemnica szczęścia; kiedy dusza poznaje, że jest nicością i nędzą...
- Dz. 617 Wszystko, co piękne jest w duszy mojej, Twoim jest, o Boże, ja zawsze sama z siebie jestem nicością.
- Dz. 668 niech ze mną robi, co Jemu się podoba, sama z siebie jestem nicością...
- Dz. 702 jak mnie przytłacza ta wielkość Boga, wtenczas poznaję całą przepaść swą i nicość.
- Dz. 771 pogrąża się w swej nicości i zdumieniu... im ona więcej się uniża, tym Bóg ściślej się jednoczy z nią...
- Dz. 818 gdyby nie modlitwa dusz miłych Bogu, to by już ten cały naród obrócił w nicość.
- Dz. 852 wtem poznałam najdrobniejsze pyłki w swej duszy, a poznając swą nicość do głębi...
- Dz. 947 Pan najwyższy ma we mnie swoje upodobanie... ja pogrążam się jeszcze więcej w swej nicości...
- Dz. 949 Miłosierdzie Boże, w powołaniu nas z nicości do bytu.
- Dz. 1124 ciemność nieraz zalewa mój umysł, jestem pogrążona w nicości wbrew swoim pragnieniom.
- Dz. 1237 Jezu, jaka ciemność mnie ogarnia i nicość przenika, ale, Jezu mój, nie zostaw mnie samej...
- Dz. 1286 Dzięki Ci, Boże, żeś mnie stworzył, Żeś mnie powołał do bytu z nicości...
- Dz. 1324 z głębi duszy uwielbiam Ciebie, Choć jestem nicością.
- Dz. 1489 jestem nicością... więc cóż w tym będzie dziwnego, jeżeli mnie pozostawisz samą, i upadnę.
- Dz. 1489 podnosisz mnie nieraz aż do jasności widzeń, to znów pogrążasz mnie... w otchłani nicości mojej...
- Dz. 1558 Jezu, nie myślałam, aby tego rodzaju cierpienie istnieć mogło. Nicość - to rzeczywistość.
- Dz. 1653 Czuję, że miłym Ci jest moje uwielbienie, choć jestem nicością.