Opuszczać
- Dz. 24 zaczęły mnie ogarniać lęki prawdziwie śmiertelne, siły fizyczne zaczęły mnie opuszczać.
- Dz. 44 powiedział mi Jezus: Opuszczę ten dom..., ponieważ są w nim rzeczy, które Mi się nie podobają.
- Dz. 90 ujrzałam swego spowiednika wewnętrznie, jak wiele cierpieć będzie. - Przyjaciele opuszczą cię...
- Dz. 105 w tych wszystkich cierpieniach i walkach nie opuszczałam Komunii św.
- Dz. 105 nie pozwalała opuszczać Komunii św.; i poszłam, i poznałam, że uratowało mnie... posłuszeństwo.
- Dz. 130 zaczęłam się trochę opuszczać. Nie zwracałam uwagi na te wewnętrzne natchnienia...
- Dz. 142 Obecność Boża ani na chwilę nie opuszczała mnie. I dusza moja trwała w ustawicznym miłosnym...
- Dz. 156 nie opuszczaj Komunii św., chyba wtenczas, kiedy wiesz dobrze, że upadłaś ciężko...
- Dz. 156 zasmucasz Mnie bardzo, kiedy Mnie opuszczasz w Komunii św.
- Dz. 161 zstąpił z nieba, opuszczając tron wieczystej stolicy...
- Dz. 240 wychowankom... aby te, które opuszczają domy nasze, już Ciebie nie obraziły żadnym grzechem.
- Dz. 471 Ten duch nie opuszcza mnie ani na chwilę, wszędzie mi towarzyszy.
- Dz. 494 żebyś była wobec zastępcy Mojego... jak dziecko... inaczej opuszczę cię i nie będę obcował z tobą.
- Dz. 496 przytłoczyły mnie myśli: czemuż mam opuszczać ten klasztor, w którym jestem lubiana...
- Dz. 512 miłość i pokora twoja sprawiają, że opuszczam trony nieba, a łączę się z tobą.
- Dz. 644 siły opuszczają, jakoby rozdział ciała od duszy.
- Dz. 655 w spowiedzi oświadczyłam, że już opuszczam Zgromadzenie.
- Dz. 785 abyś nie opuszczając wnętrza swego, na zewnątrz spełniła wszelkie obowiązki swoje...
- Dz. 795 opuszczam Nazaret, a idę do Betlejem, tam będę spędzać święta Bożego Narodzenia...
- Dz. 890 Kiedy się zdarza, że ją opuszcza żywa obecność Boża... to ona wtenczas stara się żyć wiarą żywą...
- Dz. 894 chociaż mi żal było opuszczać Mszy św., gdyż mi Bóg udzielał łaski... posłuszeństwo przekładam...
- Dz. 937 zaczyna się ćwiczyć i nie opuszcza najdrobniejszej sposobności do cnoty...
- Dz. 940 nie umie sobie poradzić sama, gdy przyjdą chwile doświadczeń, i opuszcza drogę doskonałości.
- Dz. 1315 W chwilach opuszczenia wewnętrznego nie tracę spokoju... wiem, że Bóg duszy nigdy nie opuszcza...
- Dz. 1497 prosząc Go wewnętrznie, aby mnie nie opuszczał w tej chwili.
- Dz. 1508 Stworzenia opuszczą człowieka w cierpieniu, ale Ty, o Panie, jesteś wierny...
- Dz. 1509 powoli zaczynają nas opuszczać i ci wierni przyjaciele.
- Dz. 1633 kiedy zemdleję pod ich naporem i obleje mnie zimny pot, wtenczas zaczynają mnie opuszczać...