Skonać
- Dz. 137 Tajemnica... zaszła na tej adoracji... zdawało mi się, że skonam z miłości w Jego spojrzeniu.
- Dz. 314 O godzinie piątej usłyszałam te słowa: Dziękuję. - Zrozumiałam, że już skonała.
- Dz. 411 uczułam łaskę tę pod koniec pacierzy... myślałam, że skonam z radości.
- Dz. 439 dziwny ogień zapalił się w duszy mojej - myślałam, że skonam z radości i szczęści[a]...
- Dz. 810 nie zdążyłam zmówić całej koronki, a ona już skonała z dziwnym spokojem.
- Dz. 873 aby... dusze, które dziś skonają, uszły ognia piekielnego... dziś piątek, pamiątka... konania...
- Dz. 881 Spojrzał się Pan w głąb istoty mojej [z]... łaskawością; myślałam, że skonam... z radości.
- Dz. 963 gdyby dusza cierpiąca wiedziała, jak ją Bóg miłuje, to skonałaby z radości i... szczęścia...
- Dz. 985 Za chwilę przyszli mi powiedzieć, że ta osoba, która się tak strasznie męczyła - już skonała.
- Dz. 1015 tak długo, aż uczułam, że już skonała. O, jak bardzo potrzebują dusze konające modlitwy.
- Dz. 1035 przestał się męczyć, skonał spokojnie. O, jak bardzo powinniśmy się modlić za konających...
- Dz. 1054 Konałam z Nim, a skonać nie mogłam; ale nie zamieniłabym tego męczeństwa za... rozkosz...
- Dz. 1319 Skonałeś, Jezu, ale zdrój życia wytrysnął dla dusz i otworzyło się morze miłosierdzia...
- Dz. 1558 Lżejszym będzie naturalne konanie, bo tam [człowiek] kona i skona...
- Dz. 1558 tu kona i skonać nie może.