Zadowolić
- Dz. 181 proszek, tam plamka na podłodze. Na każde jej skinienie poprawiałam... byle ją zadowolić.
- Dz. 469 cóż mnie zadowoli w niebie albo na ziemi oprócz Ciebie... w którym utonęła dusza moja...
- Dz. 1023 Ja znam serce twoje, że ono się niczym nie zadowoli, jedynie miłością Moją.
- Dz. 1230 Oblubieńcze mój, Ty wiesz, że nic nie zadowoli serca dziewicy...