Zatonąć
- Dz. 164 Kiedy się dowiedziałam, że mam jechać na probację... zatonęłam w modlitwie dziękczynnej...
- Dz. 175 cała nicość moja zatonęła w Bogu i... odróżniłam, mieszkające we mnie Trzy Boskie Osoby...
- Dz. 177 Odnowienie ślubów... duch mój cały zatonął w Bogu...
- Dz. 205 dusza moja zatonęła cała w Nim - i rzek[ł] do mnie: Wzięłaś wielki udział w męce Mojej...
- Dz. 234 Po skończonej spowiedzi duch mój zatonął w Bogu...
- Dz. 258 Zatonęła dusza moja w modlitwie dziękczynnej za... łaski... za pośrednictwem ojca Andrasza.
- Dz. 346 Dzień wigilijny... duch mój bezwiednie zatonął w Bogu.
- Dz. 469 Konam z pragnienia, by Go posiąść, by w Nim zatonąć na wieki.
- Dz. 649 weszłam do kaplicy, duch mój zatonął w Bogu...
- Dz. 801 Zatonął duch mój w Nim jako w jedynym skarbie...
- Dz. 802 Po Komunii św. duch mój zatonął w Panu...
- Dz. 807 pragnę w Nim zatonąć.
- Dz. 826 zatonął duch mój w Jego Istocie...
- Dz. 928 duch mój, jak zwykle, zatonął w Nim...
- Dz. 989 Ciebie jednego umiłowała dusza moja. Cała dusza moja zatonęła w Tobie, Panie.
- Dz. 994 przez radio usłyszałam pieśń: Dobranoc, Głowo święta... duch mój zatonął w Bogu...
- Dz. 1021 nie znam innej miłości, bo od początku zatonęła dusza moja w Panu, jako w jedynym skarbie.
- Dz. 1030 Sam, o Panie, rozpaliłeś moją miłość ku sobie, w Tobie zatonęło serce moje na wieki.
- Dz. 1048 Duch mój zatonął w Jego miłości, czuję, jakobym się rozpłynęła w Bogu...
- Dz. 1304 Zatonąć w Twej Boskiej Troistości...
- Dz. 1582 Nie zapomnę o tobie, biedna ziemio - choć czuję, że cała natychmiast zatonę w Bogu...
- Dz. 1654 Stanę przed Tobą nie po nagrodę... Ale... by w Tobie zatonąć...
- Dz. 1669 rzekł: Serce Mojego Serca, napełnij się radością... duch mój zatonął w Nim...
- Dz. 1676 ujrzałam przy łóżku Serafina, który mi podał Komunię... duch mój zatonął w miłości Bożej...
- Dz. 1681 Dusza moja cała zatonęła w Bogu i usłyszałam te słowa: Tyś jest najmilsza córka Moja.
- Dz. 1776 Zdawało mi się, że jeszcze chwilka, a już zatonę w oceanie miłości.