Zaufanie
- Dz. 215 Z... zaufaniem mów do ojca Andrasza, jako mówisz do Mnie.
- Dz. 245 dziękuję Ci za to wielkie zaufanie, żeś raczył pod naszą opiekę oddać te dusze.
- Dz. 386 żyłam nadzieją przeciw nadziei i posunęłam swoją nadzieję do zupełnego zaufania Bogu.
- Dz. 453 dusza... która wierzy... w dobroć Moją i zaufała Mi... obdarzam ją swoim zaufaniem...
- Dz. 494 udzielił mi Bóg tej wielkiej łaski całkowitego zaufania...
- Dz. 567 niech się do niej odnoszą z dziecięcym zaufaniem...
- Dz. 568 niczym się więcej dusza nie zrazi, jak tym, że coś wypowie, co ona powiedziała w zaufaniu...
- Dz. 1059 Pragnę zaufania od swych stworzeń...
- Dz. 1220 dusze pokorne obdarzam swoim zaufaniem.
- Dz. 1559 Jezus daje mi naukę... pokory, a zarazem całkowitego Jemu zaufania.