Świadectwa

„Dziękuję za każde doświadczone poniżenie, upadlanie mnie, za ból samotności i rozbłyski wiary w tym, jej iskrę” - poeta.

Helena była kobietą już u kresu życia. Ja chodziłam do gimnazjum. Odwiedziłam ją. Zawsze była błyskotliwa, inteligentna, mocno stąpająca po ziemi; trzymała się życia i znała jego trud oraz wartość. Przyjmowała wszystko spokojnie. Jako ofiara Auschwitz i zbrodniczych eksperymentów medycznych, zachowywała się zupełnie stabilnie. Nie straciła wiary po obozie, a w obozie była za nią upadlana, prześladowana, represjonowana. Podarowała mi kiedyś zapisaną kartkę. Wzięłam ją do domu, ale nie wiedziałam, co z tym zrobić. Pisało tam, że będąc w Auschwitz zobaczyła z grupą więźniów na niebie Maryję z Józefem, po prostu Świętą Rodzinę, także Jezusa. Mocno akcentowała Matkę Boską, obleczona była w dwanaście gwiazd. Unosiła się na półksiężycu. Józef trzymał narzędzia rzemieślnicze. Więźniowie odebrali to jako zapowiedź kresu wojny i rzeczywiście niedługo doczekali się wyzwolenia. Helena, jako osoba religijna, uczciwa, prosta kobieta, pokorna, silna, prostolinijna, z jasnym umysłem, bardzo mądra – i odchodząca z tego świata, nie miała już żadnych celów. Nosiła swoją wizję w sobie z poczuciem normalności. Przecież widziała niepojęte rzeczy, ocierała się o śmierć, mówiła o piekle Zagłady, odczuła, iż w obozie koncentracyjnym szalały demony. To było okrucieństwo ponad miarę człowieka, ale ludzie byli narzędziami do czynienia zła. Mijały lata i przykro mi było, że zabrakło mi odwagi, by wykonać misję i opowiedzieć o tym, że więźniowie nie byli sami w Auschwitz. Ja odebrałam jej wizję jako zapowiedź tworzenia nowego ładu w Europie, świata bez granic, choć na chwilę, bo historia zaczyna się znowu pętlić, jakby zataczała krąg. Ukraina cierpi, ludność jest eksterminowana. Może to czas, żeby sobie przypomnieć przeszłość. Dziękuję Ci, Boże, za obecność Heleny w moim życiu, za łagodzenie mojej niesforności, za przywoływanie do twardego trzymania się zasad życia, które jest wartościowe w swojej zwyczajności, a nie ekscentryczności; w poświęceniu, a nie staniu na przodzie. Za jej cichą wiarę do końca, tak głęboko zjednoczoną z ideą Świętej Rodziny, chociaż na starość w chorobie była traktowana przez własną rodzinę jako zbyteczny ciężar, a ona znała wartość życia, człowieka, jego godność, mimo wszystko nie ugięła się nigdy i zachowała racjonalność i odwagę, wszystkie dobre wartości. Wiedziała, co jest najwyższą wartością i nie bała się ryzykować życia za przejawy kultu w obozie, w piekle, bo inaczej mówiła, że tego nazwać nie można. W obozie była przed 30 rokiem życia, odebrała dogłębnie jego tragiczną lekcję dla ludzkości i nie opowiadała o tym. Znalazłam ją przez księdza z podkrakowskiej parafii. Pokazywała mi swoje blizny po zbrodniczych praktykach medycznych. Widziałam jej łzy, jakie stały w oczach. I brak pretensji do ludzi i Boga. Przyjęła to jako doświadczenie, zwyczajne, czasu wojny, bez buntu, złości i pytań, dlaczego ona...

„Zaprowadzę dzieci do Kościoła, będę pisać dla nich, uczyć, jak w najbardziej trudnych, beznadziejnych chwilach modlić się, szukać spokoju dla duszy w Kościele, u Maryi, bo Ty mi to pokazałaś, że modlitwa jest wychuchana. Przekonam dzieci, że w Kościele ich wszystkie modlitwy są słuchane. Doświadczyłam tego. Znajduję siłę w chorobie i pracuję”.

Jezus jako rzeźba w jasnym kamieniu, piękna, silna, ufna – na krzyżu jak na sercu Boga, bez drgania zawahania, bezpieczny, cały, spokojny, w wytchnieniu – zasypiając w modlitwie aktów strzelistych: „Jezu, ufam Tobie” – przeniosłam się w taki sen. Moja dusza się nim wypełniała, odrywając od przeszłości. Czułam w kamieniu życie, czuwanie, obecność, wielkość krzyża, jaki sprowadza się za często tylko do zniewag. Zobaczyłam Jego potęgę, łaskę i że może być pełnym zanurzeniem w Duchu Bożym, jaki się odradza w nas, dając oparcie. W myślach pojawiały się samoistne, lekkie przesłania, że dusza wolna od grzechu nie musi się niczego bać, jest poza złem, nic jej nie zniszczy; nie musi walczyć, dowodzić czegoś (wkraczałam wtedy w ten sen). Byłam co dopiero po spowiedzi. Owa rzeźba ze snu (wielkości naturalnego ciała) była w Kaplicy Miłosierdzia, w miejscu ołtarza. Tak bardzo chciałam, żeby tej nocy coś się stało, żeby Jezus był blisko i dał mi siłę duchową i wierzyłam, że pomoże mi zaraz. Obudziłam się w wielkim szczęściu, całą noc kontemplowałam Jego wizerunek. To cierpienie nie miało nic z tego, co mnie dobijało, ale w ufności było tylko darem, samą miłosierną Miłością. Obudziłam się bardzo szczęśliwym człowiekiem, w jakim pojawiło się życie duchowe i przekonanie, że Bóg właśnie takiego człowieka chciał na ziemi i że w Bogu to, co ufne, nie ma w sobie ani uszczerbku, bo się przemienia Nim i blaskiem Jego odwagi i siły. Dało mi taką radość i wolność od strachu, poczucia małości… Łaskę do skupienia się na życiu teraz z Nim. Postanowiłam spowiadać się regularnie, by być blisko Boga i nie upaść, mieć siłę żyć. Nigdy nie byłam aż tak blisko Niego... Zdawał mi się daleki za często, ale się nie modliłam wtedy lub nie było we mnie zaufania.

Pierwszym Twoim przymiotem, Boże, jest miłosierdzie – współczujące. Tak odczułam dziś w mentalnym studium, jak kocha Bóg. Codziennie inna lekcja w Twoim świecie.

Kilka lat temu, przygotowując się do sakramentu bierzmowania dla dorosłych (byłam po trzydziestce), nie miałam wątpliwości, że wybiorę sobie imię Faustyna, bo święta Faustyna jest moją przyjaciółką, moim wsparciem.
W nocy po bierzmowaniu miałam sen: "ktoś" mnie przytulił. Czułam zapierające dech w piersiach delikatne przytulenie pełne miłości. Napisałam "ktoś", ale nie mam wątpliwości, że to była święta Siostra Faustyna.
Dziękuję, kochana Faustynko, za to, że mi pomagasz, wspierasz, troszczysz się. Dziękuję Panu Bogu za wszystko.

Doświadczenie spotkało dziewczynę, która wkracza obecnie w dorosłe życie, zmaga się z porażeniem mózgowym, nie chodzi. Jest pod pełną opieką kochających i wspierających rodziców. Mówi z bardzo dużym trudem. Komunikuje się najczęściej z innymi i swobodnie, pisząc na klawiaturze komputera. Rozmawiamy, wyznała kiedyś, w bardzo głębokich i pięknych słowach, że obudziła się wcześnie. Spędziła czas w ogrodzie. Wokół było pełno kwiatów. Podziwiała je. Słońce napełniało wszystko, było chłodno. Odczuła bardzo wyraźnie, jakby ktoś prowadził ją. Był blisko i był bliski, najbliższy. Uznała, że odczuwa zjednoczenie z Bogiem, czując Jego przytulenie, nazwała to jednością. Miała wrażenie, że anioł przemawia do niej. Zrozumiała tyle, że każdego dnia, w swoich ograniczeniach – nie jest sama, ale sam Bóg umacnia ją, wspiera, żeby dawała sobie radę. Jest bardzo pogodną osobą, która czerpie radość z codzienności, jak napije się dobrej herbaty, jak wyjedzie nad morze i w nie patrzy. Potrafi być kapryśna, bo jest młodą osobą, czuć bunt, bo by chciała się bawić jak rówieśnicy, iść na imprezę, czy kupić sobie coś modnego. Rodzina ma ograniczone środki. Zdziwiło mnie jak opowiadała o tym doświadczeniu ta dziewczyna, z ogrodu, mówiła, że odczuła wielkie ukojenie. Jej stan duszy jest lekki. Mówiła to takimi słowami, że ja nie potrafię po studiach filologicznych, filozoficznych i żadnych. Miałam pewność, że pisze jakimś doświadczeniem, które wykracza poza rzeczywistość, poza jej możliwość i w ogóle ludzką, że ono jest jej dane i promieniuje z niej. Mam wykształcenie psychologiczne i medyczne. Wypowiadałam się na konferencji naukowej o doświadczeniach mistycznych i studiuję owe aspekty teologiczne, ale nigdy nie spotkałam tak czystego i nigdy ono nie było tak blisko mnie… Jak piszę, nie umiem z niego oddać ułamka, jak ten przekaz był prawdziwy, jednostki, która nie kłamie, bo jest dziecięco ufna i Bóg dał jej szanse skomunikować to, co doznała. Nie mam wątpliwości, że Bóg trzyma ją w objęciach i dlatego, choć ona wie, jak jest – idzie przez życie z siłami Boga. Zastanawiamy się tymczasem, sądzimy, które życie jest bardziej warte życia, a każde życie ma dar, duszę, w jakiej może spotkać Boga, tylko która dusza jest na tyle ufna, otwarta… Właśnie taka. Nigdy nie czytałam czystszego przekazu, z jakiego promieniuje Bóg, niż z kilku zdań tej dziewczyny. Ona mi Go objawiła, Jego miłość i ile znaczy dla Niego życie, które jest słabe. Co ważne, w jej słowach była nauka wielkich mistyków, z ksiąg licznych. Ona ujęła to w paru zdaniach i nie wie nawet, czym jest mistyka. Właśnie tym. Opisała to lepiej niż… Święci. Bo nasze umysły, wykształcone, co przeszły swoje, nasze mądrości… Jak dopuścić Boga bez żadnego słowa polemiki? Ona to potrafiła przekazać bez jednej uwagi, sercem. Pomyśl zatem, co życie potrafi przekazać w szczerości dziecka… Opisuję to jako spotkanie Boga, może niekoniecznie dla mnie, ale też dla Ciebie… Jak np. przyjdzie Ci do głowy krzyczeć nie dla życia, kiedy jest „upośledzone”… Do tego udało nam się dotrzeć, przez nasze wsparcie, kto w Nim mieszka… I jak się ma rzeczywiście. Ale zagłuszamy ich głos… My, pozornie silniejsi i z pewnością najbardziej elokwentni… A może najśmieszniejsi w spektaklu świata. Mało wspierający innych, by mogli mówić sami. Mało rzeczy mnie dziwi, ale to zdarzenie mnie mocno zdziwiło… To jest, chciałoby się powiedzieć, mały cud kliniczny, a ogromnie duży cud duchowy. Po co się zdarza? Jest ich mnóstwo, czekają na nasze otworzenie oczu na życie, świat, przyjęcie je i kochanie.

PANIE JEZU, dziękuję za wczorajszą spowiedź. Prowadź mnie, Jezu, w moim życiu.

Dziś wspominamy św. Edytę Stein, wybitną filozof. Cieszyła się, że idzie umrzeć jak Chrystus, w Auschwitz (jakże miłosierna była wobec Jego losu, kochająca Dobro bezgraniczne, doskonałe i poświęciła Bogu wszystko, co jej dał)… Stało się to właśnie 9 sierpnia 1942 roku. Pomyślmy o pewnych faktach dziś, w Auschwitz, w bloku 10 kobiety były poddawane podłym rzeczom; byłam tam… Nazistowski lekarz tutaj naradzał dla świata obecne możliwości pigułki antykoncepcyjnej. Zapominamy, że w tych mrokach ona narodziła się, o innych odkryciach, jakie posunęły mocno medycynę do przodu, gdyż „materiału” było dużo i można było z nim robić wszystko. Aktualnie miejmy namysł, jak się stosuje te wynalazki, jeśli są, szanujmy pamięć o przeszłości… Chodzi o to, że antykoncepcja przez wojnę weszła szybko w życie i ma dużą skuteczność, uznaje się, że tu się narodziła (Auschwitz I). Jednak zarazem na tym swój przemysł realizują domy publiczne. Czy nie dostrzegamy, że to, co urodziło się w piekle największego obozu koncentracyjnego, jest aktualnie dla potrzeb innych cel (więzień) upodlenia… Czy uszanowaliśmy ofiary? Mamy wiedzę, jaka otwiera piekła kolejne, bo tam się zrodziła. Zabrakło szacunku do tego. Jeśli wiesz, jak odkryto to, co mamy – używaj wszystkiego z głową, ze względu na cierpienie tych, jacy tego doznali… Pomyśl, za jaką cenę jest to, z czego używa dziś tak masowo świat, bez refleksji i pomyśl, że krąg zdarzeń się zatacza, przez brak szacunku do życia, swojego i nienarodzonego, najsłabszego… Jestem etykiem, mam wiedzę medyczną, specjalizuję się w badaniach nad Holokaustem, przygotowuję długo swój doktorat. Wiesz, człowieku… Mnie do tych wniosków doprowadziła logika, żadne przekonania. Ale od wiedzy zbadanej idę do świata duchowego, bez takich jeszcze studiów, zanim ich nie przeżyję, nie zrozumiem więcej dla potrzeb nauki… Człowiek to istota fizyczna, psychiczna, społeczna i duchowa. To fakty badawcze. Rozumiał to dobrze psychiatra, Frankl, którzy przeżył Auschwitz, a tam o człowieku powiedziano wszystko, co dobre i złe. Dlaczego dziś świat często krzyczy wobec utrwalonych materiałów, że obozów koncentracyjnych nie było? Jak damy się oszukać, otworzy się znowu wszystko… Jak zapomnimy, skąd mamy nagle taką wiedzę medyczną itp. W świecie, gdzie możemy wszystko – jedni są niewolnikami drugich. Słabi służą realizacji potrzeb tych, co są wyżej, każdych potrzeb. Jestem za etyką ograniczania się, zdrowego rozsądku, za etyką, jaka wyjdzie nam na zdrowie, jaka nas nie będzie upokarzała i robiła z nami wszystko… Nawet jak bardzo będziemy chcieć, nie zmienimy tego, że jesteśmy całością, gdzie odzywa się nie tylko biologia, ale i świadomość, sfera społeczna, duchowa. To piękne, ale jest wyzywaniem, jak realizować ową całość, która cierpi najbardziej, jak pokazały obozy, gdy jest łamana jej godność. Ocaleni często nie chcieli mi nic powiedzieć, bo jak powiedziała inna Ocalona osoba – tam człowieka złamano, zdeptano i to jest takie upokorzenie, jak z nim robiono wszystko, że nie sposób do tego się przyznać… Nawet jak się jest „tylko” ofiarą… Pamiętaj, że nad Auschwitz górowała brama z napisem, jaki zaczerpnięto z Biblii i przekłamano. Słowo prawda zastąpiono pracą. Powstał zwrot, że praca nas wyzwoli (wyniszczająca), a prawda wyzwala. Czy więc Biblia Cię zwodzi? Może postudiuj warsztat badawczy i Ci wyjdzie jak w rachunku matematycznym, że jak Bóg zamyka drzwi jedne, to po to, byś nie poszedł dalej, gdzie są drzwi do… np. Auschwitz, a mamy wolną wolę i można wrócić wstecz, kłamiąc, że dobro to zło… Nieważne, czyje to prawo, akurat Boga, ale jak ci służy… Nie upieraj się, że dobrze ci tam, gdzie nie jest dobrze, tak obiektywnie widząc sprawy… Mnie też trudno ufać, jak wielu, także lubię iść w mody, a potem jakby człowiek dostał kamieniem w głowę… Nikt nie chce iść bowiem za tym, co marne, żeby samemu stać się marnością, jaka ma chwil parę, bo zamyka wszystko… Na rzecz właśnie ułomności, sprowadzając się do niej tylko. A człowiek to duch, jaki nie ma granic, kiedy jednoczy się z Bogiem; to jest miłość, że ten Duch daje wszystko prawdziwie dobre, co tworzy, nie zaś niszczy. To jest trudne, aby przyjmować to, co jest większe od nas na każdy sposób, ale to jest miłosierdzie i w Jego świetle i śmierć w Auschwitz może stać się darem, jeśli ją się przeżywało z Nim… W Nim nic nie ma kresu, co wartościowe. W Nim zło skruszeje do końca.

Drogi Czytelniku,
jeśli czytasz zebrane tutaj historie, to znaczy, że z nadzieją i wiarą szukasz w nich potwierdzenia, że cuda się zdarzają, pozwól, że podzielę się moim “prywatnym cudem”. W pierwszym roku pandemii, tak jak większość z nas, zostałam odcięta od normalnego życia; w moim przypadku życia poza domem (praca, spotkania etc.). Wcześniej mało czasu spędzałam w domu sama. Pandemia zmusiła mnie do bycia samej ze sobą. Nawet spacery były zakazane. Jestem z Krakowa więc zaczęłam jeździć do sanktuarium w Łagiewnikach, Chodząc po jego terenie rozmawiałam i modliłam się do Boga, prosiłam o wstawiennictwo Jana Pawła II. To samo w sobie nie było oczywiste, bo nigdy nie należałam do osób związanych z Kościołem; w tamtym czasie niewiele też wiedziałam o tym sanktuarium i o sanktuarium Jana Pawła II.
Moja prośba / pytanie dotyczyły mojego stanu zdrowia, czy będzie lepiej? Czy będzie mi łatwiej? Czy dam radę schudnąć? Jestem osobą chorą na otyłość od dziecka, powoli zaczęło mi to utrudniać normalne funkcjonowanie, proste czynności wymagały ode mnie więc czasu i siły, której fizycznie miałam mało. Podczas jednej z takich “rozmów” usłyszałam głos Jana Pawła, że będzie dobrze, nie martw się. Ja - jak to ja stwierdziłam, że już do głowy dostaje od tego pandemicznego zamknięcia - nie przywiązałam do tego żadnej wagi.
Mniej więcej rok później, dostałam termin operacji bariatrycznej, trafiłam na dobrych ludzi i specjalistów, z których pomocą udało mi się przygotować do operacji i okresu po operacji. Bez żadnych komplikacji rok po operacji miałam 70 kg na minusie. Po tej operacji i schudnięciu mogłam zrobić inną BARDZO ważną dla mnie operację. Naprawdę ważną. Taka kropka nad i.
Umówiłam się na konsultację w szpitalu, w którym pracował polecany mi przez innych lekarz. W momencie kiedy zaparkowałam przed budynkiem szpitala i zobaczyłam napis, że jest to szpital im. św. Faustyny Kowalskiej, przeszedł mnie dreszcz (nie wiedziałam, że szpital ma taką patronkę). Kabelki w głowie zaczęły łączyć sprawy.
Na konsultacji dostałam termin przyjęcia na oddział ! Uwaga! Na 2 kwietnia! Prawie zamarłam, gdy usłyszałam tę datę. Po wyjściu z gabinetu szybko sprawdziłam w telefonie, czy dobrze pamiętam datę śmierci Jana Pawła II. Dobrze pamiętałam. Siedziałam w aucie na szpitalnym parkingu i płakałam. Płakałam koło 30 min ze szczęścia, z wdzięczności za cud, który już w tamtym momencie był dla mnie oczywisty.
Po powrocie do Krakowa, zaczęłam się interesować historią sanktuariów, św. Faustyną, św. Janem Pawłem II. Czytając o sanktuarium, dowiedziałam się, że 17.sierpnia Jan Paweł II konsekrował bazylikę Bożego Miłosierdzia i powierzył świat Bożemu Miłosierdziu. A to była data mojej bariatrycznej operacji!!! Przeżyłam szok po raz drugi, wszystko się zgadzało, jaśniej i pełniej Pan Bóg nie mógł mi już dać do zrozumienia, że jest i że czyni cuda, że dla Niego nie ma rzeczy niemożliwych.
Za niedługo minie 3 lata od pierwszej operacji, która miała miejsce 17 sierpnia 2021roku. Postanowiłam się podzielić moim świadectwem z wdzięczności, że mogłam doświadczyć cudów wyproszonych w sanktuarium Bożego Miłosierdzia za wstawiennictwem Jana Pawła II i z nadzieją, że może komuś z Was ta historia pomoże w odnalezieniu Boga.
DZIĘKUJĘ!
Maria

Dziękuję Ci, Jezu Miłosierny, za ślub Krzysztofa i Mileny oraz za liczne potomstwo. którego się doczekali/

Za radość życia,
za uśmiech w kuchni pomimo trudu,
za poczucie humoru,
Za świadectwo bycia pięknym kwiatem pomimo ,,upałów,, czy ,,żywiołów,, natury.
Za to, że jesteś na srebrny jubileusz dla s. Janiny i sióstr z jej rocznika.