Świadectwa

Para agradecer sus oraciones por mi mamá , María Consolación , ya no tiene diarrea ( es una mujer de casi 90 años ), ya defeca con normalidad , sus heces ya no tienen mal olor , gracias a sus oraciones.
Gracias desde Venezuela .

Jakiś czas temu przyśnił mi się dwa razy Pan Jezus. Raz była moja lewa strona ciała skąpana lub przeniknięta czerwienią. Usiadł przy mnie i ta czerwień przeszła na mnie. \"Przyszedłem, żebyś była (byli) bliżej Ojca\"
Drugi raz: On przechodził i powiedział \"nie zapomnij o mojej Matce\".
Rzeczywiście, mało się modliłam do Matki Boskiej. Ale to się zmieniło.
Tak się złożyło, że mogłam jakiś czas temu odwiedzić Loreto. Też po to, aby wynagrodzić mój dystans, który Mu przeszkadzał. Pan Bóg daje szanse i szuka, by dać szansę. Zawsze. Aby umożliwić.

Dziękuję, Siostro Faustynko, Tobie i tym wszystkim duszyczkom za wstawiennictwo u Pana Jezusa i wysłuchanie moich próśb. Nigdy niesienie krzyża nie jest na darmo. Dziękuję za te wszystkie sytuacje, które mnie kształtują, ale najbardziej dziękuję za miłosierdzie i proszę Sekretarko wszystkich łask o przekazanie mojej wdzięczności, szacunku i miłości Temu, który za mnie umarł dla mojego zbawienia. Kocham Cię, Mamo Jezusa i Tato Jezusa, i Jezusie, opiekujcie się nami.

Rekolekcje to był czas, gdzie poznawaliśmy bardzo zagmatwane historie. W moich ludzkich oczach to opowieści o ludziach straconych, a oni właśnie zostali wybrani przez Boga do szczególnych rzeczy i doświadczani, próbowani, w ten sposób - na takiej drodze - dojrzewali do zaufania Bogu, by tylko nie polegać na sobie.
Zrozumiałam, że człowiek kruszeje, jak Bóg Go doświadcza, by był zdolny przyjmować miłość, miłosierdzie. Siostra prowadząca na tyle sposobów pokazywała okropne słabości Jakuba, że odczułam do końca, że naprawdę Bóg jest najbliżej ciemności ludzkich, grzechu, podłej natury. Jest w tym, by obdarzać miłosierdziem. Czasem trzeba bardzo doświadczyć człowieka, by się nie zatracił, by się przełamał, by zaczął żyć tak, by coś zostawić innym, by podjąć o innych staranie, odpowiedzialność, i za siebie.
Pojęłam, że Bóg naprawdę jest tak miłosierny, że widzi sens we wszystkim, ze wszystkiego wyprowadzi takie doświadczenie, że człowiek może przez te krzyże się autentycznie zmienić. Zrozumiałam, że najgorzej to przestać iść, poddać się. Doświadczenia daje Bóg, nie dlatego, że nienawidzi człowieka, ale tak Go kocha, że dopuści nawet mrok, by zaprowadzić siłą do światła, nieważne, jak to będzie trudne, ile będzie kosztowało sił, Bóg doświadczy w każdy sposób człowieka, ale po to, by wyszedł z tego do życia, żeby nie pomarł na wieki i jego pokolenie. Zrozumiałam, że im bardziej człowiek jest doświadczany, im gorsze rzeczy przechodzi to może świadczyć, ile Bóg jest w stanie zrobić, ile sytuacji przyjąć, w tym wstrętnych, by tylko doczekać się wybielenia człowieka, żeby ten jego charakter się zmienił, żeby przestał żyć dla siebie, dla swoich małych zysków i zobaczył to wszystko piękne, co Bóg chce dać człowiekowi za nic na zawsze.
To był czas niezwykły, terapeutyczny, stale Siostra powtarzała na wszelkie sposoby, że we wszystkim jest sens, że Bóg wybiera marnych ludzi i przez nich szczególnie uwidacznia się Jego moc. Bóg bardzo kocha wielkich grzeszników. Chodzi za nimi wszystkimi drogami. Dopuści wszystko, każdą noc, by zobaczyć, że człowiek nawraca się. Bóg zrobi naprawdę wszystko, aby człowiek nie stracił życia wiecznego, żeby wyprowadzić z niego ciąg dalszy, coś dla innych, z życia. Bóg zrobi wszystko, żeby żadne doświadczenie się nie zmarnowało, zmieni każde ciemności w triumf miłości. Warunkiem jest zaufanie. Nigdy nie byłam na takich rekolekcjach, gdzie czułam się aż tak przyjęta, bez oceny, ale dawano nam światło w rany, ciągle je leczono, czule, wytrwale. Tyle się stało w te dni. Siostra prowadząca intensywnie pracowała, żeby osiągnąć te efekty. Rozmawiałam z innymi, mogę to przekazać, to było doświadczenie zbiorowe, że ludzie wyjeżdżali z uleczonymi ranami, czuli się zabandażowani szczególnie na duszy, by wrócić do życia i przetrwać. Ludzie wyjeżdżali ze światłem, z chęcią życia, zbudowani, że nie są gorsi, że więc każde doświadczenie miało sens, że można ufać Bogu, że On wie, co robi, że On nas nie zostawił, kiedy było najgorzej i działy się nawet rzeczy ohydne. Bóg był z nami wtedy. Pojęliśmy, że nic w nas nie jest stracone, że wszystko może prowadzić do Boga, być Boże, że jesteśmy w drodze, jak kiedyś Jakub i Rachela, że trwa wielka walka o życie wieczne, że chodzi o to, byśmy je wygrali, a nasze rany i tak kiedyś doczekają się uzdrowienia, nie będzie bólu. Kiedyś ta wielka walka się skończy... Ranga tej walki jest ogromna. Możemy wygrać życie, zaprowadzić innych ku życiu, więc warto walczyć bez względu na cenę... I warto dać Bogu dotykać swoich ran, być z Nim przed Najświętszym Sakramentem, by nas prowadził do zdrowia, do pełni sił, do światłości, sensu, pokoju.

Z całego serca dziękuję za wszystkie łaski, jakie otrzymałam w swoim życiu, za nieustanną miłującą obecność Jezusa w mej duszy, za przeżywanie z Nim wszystkich chwil codzienności. Dziękuję za słowo Boże, za Kościół św. i sakramenty, zwłaszcza za sakrament pojednania i Eucharystii. Niech we mnie i przez mnie sławi się Boże Miłosierdzie. Bądź uwielbiony, Panie.

Mam 15 lat. Wcześniej uważałem się za ateistę. Pan Jezus jednak od 2 lat prowadzi mnie drogą nawrócenia. Od września poprzedniego roku przystąpiłem pierwszy raz do spowiedzi, pierwszy raz do Komunii i do bierzmowania. Szczególnym miejscem tej drogi stało się dla mnie Boże Miłosierdzie - Koronka do Miłosierdzia Bożego, obraz Jezusa Miłosiernego oraz słowa: "Jezu, ufam Tobie". Nie wstydzę się Go, noszę do szkoły koszulkę, na której jest Twarz Pana Jezusa (z obrazu Jezusa Miłosiernego), nie przejmuję się śmiechem i drwinami.

Koronkę poznałem w tym roku, w święto Bożego Miłosierdzia, w mikołowskiej bazylice św. Wojciecha. Od tamtej pory ta modlitwa stała się dla mnie szczególnym spotkaniem z Panem Jezusem. W tej bazylice rozpoczęło się moje nawrócenie, gdy moja Babcia w 2022 roku zaczęła przyprowadzać mnie na Msze dla dzieci, a ja zobaczyłem, że Kościół wcale nie jest "zły i okropny" oraz że ksiądz jest miły, rozdaje dzieciom cukierki; rzeczy niby zwyczajne, jednak zmieniły mój fałszywy obraz Kościoła, jaki miałem wtedy w swojej głowie.

Do końca roku 2025, od czterech lat, zmagałem się z nałogiem masturbacji. Gdy przystąpiłem do pierwszej spowiedzi w październiku uświadomiłem sobie, że tak dalej nie może być. Wtedy zadziałał Duch Święty i na kursie Alpha spotkałem się ze świadectwem osoby, która również wcześniej walczyła z tym uzależnieniem. Postanowiłem wyjść z tego nałogu. Były momenty słabości, zniechęcenia i walki, ale Pan Jezus nie zostawił mnie samego. Stopniowo uczył mnie, że Jego miłosierdzie jest większe niż moje upadki. Dzięki Panu Jezusowi od stycznia trwam w czystości i uczę się każdego dnia wybierać dobro.

Pomagało mi trwanie w modlitwie, korzystanie z sakramentów, unikanie okazji do grzechu i codzienne wybieranie tego, co prowadzi do dobra. Zrozumiałem, że walka nie oznacza, że Pan Jezus jest daleko - przeciwnie, często właśnie w walce najbardziej doświadczam Jego obecności.

Szczególnym momentem dnia stała się dla mnie Godzina Miłosierdzia Bożego. Czekam zawsze na tę chwilę, aby zatrzymać się o 15:00 i odmówić Koronkę, powierzając Panu Jezusowi siebie i innych.

Dzisiaj wiem, że najważniejsze słowa brzmią:: "Jezu, ufam Tobie", dlatego że Pan Jezus cały czas jest przy mnie, trzyma mnie za rękę i prowadzi. Czego miałbym się bać? Nawet w ciężkich chwilach On obejmuje mnie swoim ramieniem i czule mówi: "Nie lękaj się. JA JESTEM". Chcę zawsze dziękować Panu Jezusowi za Jego cierpliwość, przebaczenie i miłość. Boże Miłosierdzie naprawdę działa - nie tylko w wielkich wydarzeniach, ale także w codziennej walce ludzkiego serca. Jezu, ufam Tobie.

Znam osobę, która długo nie była do Komunii Świętej, jest starsza, ma swoje dolegliwości, słabości zdrowotne. Jak zebrała się najpierw do spowiedzi i przyjęła potem Eucharystię powiedziała, że czuje się lepiej, że Komunia Święta jest lekarstwem na wszystko, że czuje się silniejsza, w całym zdrowiu umocnienie. Była taka spokojna i radosna. Bardzo pragnęła tego momentu i odczuła ulgę, psychiczną, fizyczną i nade wszystko duchową.

Mam zgodę, by to przekazać. Młoda kobieta pisała chwilę z mężczyzną, jaki zrobił na niej dobre wrażenie. Jednak wyznał, że ma żonę. Kobieta odpowiedziała, że przykro jej, ale nie będzie krzywdziła drugiej kobiety. On chciał wyjaśnić sytuację. Napisał, że żona choruje i bierze leki. Przez to ich życia intymnego nie ma i ma zgodę, by realizować intymność z kim innym. Kobieta powiedziała najpierw ostrożnie, że to nietypowe. Mężczyznę to poruszyło, napisał, że czują się oceniani, że są wykształceni. Kobieta odpowiedziała, że nie ocenia jego żony, bo jej szkoda jej i życzy jej zdrowia. Ta żona nie chce rozmawiać o tych tematach intymnych męża. Kobieta napisała mężczyźnie, że jak ktoś nie chce rozmawiać o czymś, z reguły jest to dla niego trudne. Chciała wykorzystać moment poruszenia mężczyzny i mu powiedziała, że jak żona kocha zawsze ją ranią takie sytuacje i że warto przeżyć życie tak, by na koniec unieść to, co się robiło w życiu, i że jak robi takie rzeczy, by miał odwagę szczerze rozmawiać i przyjmować prawo drugiej strony do autentycznej reakcji. Dodała, że nikt z wartościami nie wejdzie w taką relację, a jak wejdzie, to może być nieświadomy wagi sytuacji i by nie wmawiał młodszym kobietom, że to jest normalne. Po tym zablokowała go i nie kontaktowała się więcej. Poczuła, by zareagować, by nie milczeć, choć to był dyskomfort, by stanąć w obronie wartości życia małżeńskiego, jego czystości. Wykształcenie nie może być mylone z tym, że można robić wszystko, bo jakoś sobie człowiek wytłumaczy zawiłe sprawy i to na chwilę. Zresztą nie ma prawdziwego systemu etycznego, który usprawiedliwia obiektywnie krzywdę. Ludzie manipulują sobą i innymi, by co więcej krzywdzić siebie i innych dla chwilowego spełnienia, a potem jest bolesna pustka. Trzeba reagować, trzeba krytykować, trzeba uświadamiać, nie wolno być obojętnym i przyzwalać na takie sytuacje, co więcej odpowiadać na takie zaczepki. Oczywiście, jest wolna wola, ale ta sprawa dotknęła życia innej osoby i przekazuję jej wybór i reakcję. Zrobiła to z miłości do Boga.

To jest małe miasteczko, jest tu klasztor, bardzo znany. Przebywa tu dużo ludzi, pielgrzymów, z różnych stron świata. Chodzę tu na Mszę Świętą, praktycznie stale, od dziecka. To bardzo rzadki widok. Matka z nastolatkiem są razem, chłopak niepełnosprawny intelektualnie. Modli się krzycząc, chodzi z jednego miejsca na drugie, a matka przyjmuje to naturalnie, pozwala mu się modlić jak umie, pozwala mu być w tym kościele jak umie... Widać było jej miłość, troskę o jego dobro. Nie przejmowała się reakcjami, zresztą ludzie nie sprawiali dyskomfortu, nie obserwowali, nie patrzyli, byli zajęci sobą i dawali przestrzeń IM. Nie przeszkadzało im nic w chłopaku, każdy go akceptował.
Piszę to, bo przecież tyle jest niepełnosprawnych intelektualnie tu dzieci, młodych ludzi. Nie widzę ich w Kościele i to jest smutne... Ale ten przypadek był budujący.

Moja mama dopiero w wieku 67 lat wyznała mi, że stale trzyma w pobliżu siebie różaniec, że w nim jest cała jej siła. Powiedziała, że przez prośby kierowane modlitwą różańcową przez wstawiennictwo Maryi wysłuchano wszystkich jej spraw, rozwiązały się nawet sprawy beznadziejne. Podkreśliła, że Różaniec ma ogromną moc i ma wielkie zaufanie do opieki Maryi, że Ona nieustannie działa. Dziękujemy Ci, Matko Nieba, za Twoją bliskość, miłość, pomoc ludziom.

Modliłam się Koronką do Miłosierdzia Bożego za kobietę chorą na raka jajnika. Modliłam się zarówno za jej duszę oraz za uzdrowienie. Ja sama od kilku miesięcy miałam problemy z jajnikami m.in spóźniające się miesiączki. Kobieta ta zmarła i z tego co wiem w chorobie nawróciła się, wierzę, że była blisko z Chrystusem. Po jej śmierci bardzo to przeżyłam. W nocy miałam sen, gdzie kobieta ta z Nieba uśmiecha się do mnie i mówi: "Jeszcze dzisiaj dostaniesz miesiączkę" (długo mnie się spóźniała) i rzeczywiście jeszcze tego samego dnia dostałam okres i wierzę, że moje problemy z jajnikami się zakończyły. Oczywiście, mogę się mylić. Pożyjemy, zobaczymy, ale ufam, że tak właśnie było.

Św. Siostro Faustyno, dziękuję za wszelkie łaski, jakie za Twoją przyczyną otrzymałam: przemianę, nawrócenie, zrozumienie, cierpliwość. Dziękuję.