Świadectwa

Pan Bóg pozwolił mi przetrwać 20 lat ze schizofrenią, depresją, nerwicą natręctw, głosami w głowie, licznymi pobytami w szpitalu psychiatrycznym, tak że mogę dziś swobodnie chodzić na zakupy, korzystać z komputera, modlić się, uśmiechać się do ludzi, czytać książki. Myślę teraz o znalezieniu pracy chociaż od wielu lat jestem na rencie, dlatego regularnie w domu wykonuję ćwiczenia z hantlami i rozciągające, aby być gotowym na wyzwania, jakie stawia przede mną los. Nie ma takiej rzeczy, której nie dokonałby Pan Jezus, jeśli z całego serca Mu zaufamy. Czasem wybiera dla nas inną drogę, abyśmy byli pokorni, cierpliwi i rozumieli, że wytrwała modlitwa czyni cuda. Niestety, nie możemy od Pana Boga wymagać, że będzie spełniał każdą naszą zachciankę.
Pozdrawiam czytających.
lekarz Łukasz Maziarz

Dziękuję za rekolekcje poświęcone Annom. Pozwoliły mi zrezygnować ze studiów biblijnych, wybrałam bowiem bycie we wspólnocie Faustinum. To było moje najlepsze doświadczenie nauki hebrajskiego. Umiałam niewiele, ale przyszło w trakcie ćwiczeń rekolekcyjnych światło i radość, bo pojawił się spokój. Od dawna żyłam stresem, napięciem do nauki, poświęciłam nauce wszystko, siebie. Myślałam, że mało mi dała. Odkrywałam, ile dała mi samonauka, doświadczanie poezji sobą, pojawiły się bowiem cytaty z twórczości Mickiewicza w naszych ćwiczeniach. Szkoła średnia dała mi tyle solidnych podstaw, a na studiach wciągnęłam się w którymś momencie w nie moje spory. Sama dążyłam, by wiedzieć dużo. Prześcigałam już na licencjacie profesorów i zaczął się mój koszmar. Nie poradziłam sobie z presją. Nie uczyłam już się dobrze. Mam tyle wiedzy, że mój organizm mówi dość i na rekolekcjach pojawił się wielki śmiech, bo więcej mi dało 45 minut nauki z Prowadzącą niż tyle kierunków studiów, jakie odbierały mi radość, i odczytałam swoją głupotę, że moje życie to jest latający uniwersytet, a ja stale jestem w drodze i poznaję kamienie. Z biblistyki, po półtora roku wybrzmiewały we mnie tylko słowa w czasie rekolekcji: „Mój Bóg”, czyli Adonaj. Mój Bóg był ze mną, jak się męczyłam na tych studiach, jak zapowiadałam coś, i wreszcie nie mogłam dokończyć, bo lekarka mówiła, że jestem tytanem pracy, ale ile razy umierałam przez nią… Wybrałam więc Boga, pewnie nie zrobię specjalizacji z psychiatrii i opieki paliatywnej, nie zrobię doktoratu z medycyny, bo to dla mnie znaczy śmierć. Wiem, bo narażałam życie jako ratownik, a miałam przeszkolenie I stopnia, zaś Bóg mnie wzywa po tylu latach smutku do perspektyw realnych, nadziei, trwania, życia w zdrowiu i dobrych relacjach.

Dziękuję Ci, Miłosierny Jezu, za moc łask od Ciebie otrzymanych. Modlitwa "Jezu, ufam Tobie od najmłodszych lat. Jezu, ufam Tobie, choćby zwątpił świat. Strzeż mnie, dobry Jezu, jak własności swej i w opiece swoje dusze moją miej" towarzyszy mi każdego dnia. W aktach strzelistych oddaję wszystko Jezusowi. Ta modlitwa dodaje mi siły i odwagi do stawienia czoła trudnym momentom mojego życia.

Dziękuję Ci, Boże, w imię Jezusa, za wszystko, co dla mnie czynisz w moim życiu. Czasem o tym zapominam, jestem niewdzięczna, ale Ty, Boże, o mnie pamiętasz zawsze. Kocham Cię, dobry TATO, nie opuszczaj mnie. Tak bardzo Cię potrzebuję i proszę: opiekuj się moim mężem i córkami. Za wstawiennictwem Matki Bożej Miłosierdzia i św. Józefa proszę o dobrych mężów dla moich córek i życie łasce uświęcającej. W mojej pracy zawodowej o zrozumienie.

Panie Boże, Panie Jezu, dziękujemy Tobie i Matce Bożej za życie mojej babci Natalii. Jezu Miłosierny, proszę przyjmijcie moją babcię jak najszybciej do wielkiej radości nieba. Jezu Miłosierny, Matko Boża, proszę: pomóżcie nam, strzeżcie naszą rodzinę w całym naszym życiu

Dzisiaj pogrzeb mojej mamy Wandy. Dziękuję Ci, Jezu Miłosierny, za Jej długie życie. Proszę przyjmij ją do swego królestwa.

Kocham Cię, Jezu, najbardziej na świecie i Ufam Tobie całym sercem. Proszę Cię, Jezu, miej nas w swojej opiece i nigdy nas nie opuszczaj. JEZU, UFAM TOBIE!.

Panie Jezu, dziękuję za tak spokojne dni i dach nad głową w ostatnim czasie mego życia. Proszę jednocześnie opiekuj się moją matką i bratem, dając im jeszcze spokojne lata życia.

Dziękuję Ci ,Panie Jezu, za miłosierdzie, jakie okazujesz mi i mojej rodzinie. Jezu, ufam Tobie! Panie Jezu, kocham Ciebie!

Matko Boża Fatimska dziękuję, że mogłam wczoraj ponieść wczoraj Twoją figurkę w procesji. Proszę Cię bardzo, opiekuj się szczególnie w całym życiu mną i moją najbliższą rodziną, bratem i jego najbliższą rodziną. Proszę Cię o łaski Boże dla mnie i mojej najbliższej rodziny.

S. Marcela odeszła do Nieba. Podobnie jak s. Sylwana z jednej strony smutek z drugiej radość duszy, że jest, że są przy Ukochanym. Choć pierwsza s. Sylwana ze mną kontakt listowny nawiązała, to s. Marcela którą już w Krakowie poznałam, była taka małą kruszynką, ciągle radosna. Któregoś słonecznego dnia szła od pralni przez podwórko i kuśtykała lekko na prawą nogę. Gdy była blisko furty zapytałam, co się siostrze stało, a ona z uśmiechem i pogoda ducha: "Jakby kózka nie skakała, to i w nogę nic by się nie stało". Ból potrafiła ukryć pod uśmiechem, mimo wielkiego bólu. Dopiero od innej siostry dowiedziałam się, że schody były mokre i poślizgnęła się. Tak miała tyle pokory, że nie krzyczała tylko wstała i pozbierała się. To było w godzinach porannych. Nigdy nie widziałam, żeby szukała winnej osoby jej upadku. To chyba mnie ta postawa mocno w sercu zapadła. Druga sytuacja, jakiś inny dzień. Siostra Marcela przyszła na chwilę do kaplicy do Jezusa Miłosiernego (nie wiem, czy zawsze tak robiła) ale wtedy w zabieganiu, braku czasu, weszła malutka siostra jakby przyciśnięta obowiązkami, a gdy usiadła w ławce przed Jezusem zamknęła oczy i na czas cichej modlitwy serca promieniował z buzi spokój, radość i taka miłość, która ją na co dzień otaczała. Ciężko jest mi powiedzieć, która siostra bardziej cierpiała: czy Sylwana na SM czy Marcela. Uważam, że obie z godnością i miłością niosły krzyż Chrystusa. Przyznam tylko, że gdy patrzyłam na siostrę Marcele, to ciągle kojarzyła mi się Siostra Faustyna Kowalska, że miały wiele cech wspólnych. Te dwie siostry swoją postawą życia i żartu umiały pewien obraz duchowej radości wymalować. Też dziś mam krzyż swój i dzięki tym siostrom w cierpieniu umiem powiedzieć: Jezu, boli, ale to nic, i tak Ci ufam. Oby było więcej takich sióstr, które czasem słowem czy postawą życia dawały świadectwo nowemu młodemu pokoleniu.
Jezu, ufam Tobie i wierzę mocno, że siostry tam w Niebie dopiero teraz mogą być w pełni szczęśliwe ze spotkania z ukochanym Jezusem.
I gdzieś usłyszałam, że Niebo jest miejscem odpoczynku, ale też miejscem, gdzie świeci zakasują rękawy, bo pracy jest wiele. Niebo nie jest miejscem dla leniwych - to ogród, gdzie każdy święty z miłości pędzi do pracy, by pomagać, by w sercach ludzi budzić dobro. Tak jak święta Faustyna, dopiero po swej śmierci więcej się udziela i pomaga z Nieba.

Chciałabym wyrazić ogromną wdzięczność za łaskę wytrwałości, o którą modliłam się przez cały ostatni rok. Udało się dotrwać do końca pewnego etapu w życiu mojej córki i moim. Sama nie wierzyłam, że zdołamy dokończyć pewne zaczęte dzieło etapu nauczania. Uznałam, że moja wiara jest zbyt mała, ale jeśli poproszę o wstawiennictwo świętą Faustynę, świętą Ritę, św. Jana Pawła II...to się uda. I już wiem, że dotrwałyśmy, że udało się osiągnąć cel ukończenia szkoły, że nasze relacje nie ucierpiały, bo otrzymałam łaskę cierpliwości. Dziękuję.