Świadectwa

Moje obiecane, spóźnione świadectwo.
W tym roku chciałam podwyższyć niektóre wyniki maturalne, więc modliłam się m.in. Koronką do Bożego Miłosierdzia. Mimo że moja modlitwa była daleka od ideału, zostałam wysłuchana. Jeden wynik był dokładnie taki, o jaki prosiłam, a reszta była wyższa niż się spodziewałam. Bóg mi to załatwił, bo w ogóle się nie spodziewałam, gdy myślałam o wynikach, byłam zaniepokojona, wydawało mi się, że zrobiłam masę błędów. Myślałam nawet, że jeden przedmiot napisałam gorzej, ale jednak zostałam mile zaskoczona. Może moje świadectwo to nie jest rozwiązanie jakiejś ultra trudnej sprawy, ale mimo wszystko mam nadzieję, że zachęci kogoś do modlitwy. Pamiętajcie: dla Boga nie ma spraw błahych i mniej ważnych, On sam chce byśmy przychodzili do niego ze wszystkimi naszymi sprawami. +Nawet jeśli wasza modlitwa jest tak kiepska jak moja, nie oznacza, że nie zostanie wysłuchana. Dlatego się nie zniechęcajcie. Lepsza taka modlitwa niż żadna.

Miłosierny Jezu, dziękuję Ci za Twoją obecność w moim samotnym życiu. Bóg jest dobry, wielkiego miłosierdzia, zawsze mogę liczyć na Jego pomoc .Opieka Boża to największe dobro, jakie mnie w życiu spotkało. Bóg jest zawsze przy mnie, w każdym smutku i niepowodzeniach życiowych. Trwajmy w modlitwie. Panie Jezu, dziękuję za wszystko.

Trudno nazwać to, o czym za chwilę napiszę, świadectwem, raczej nazwałabym to wyznaniem mojego życia i - poprzez siłę i wielkość miłosierdzia Bożego – prośbą o modlitwę. Zacznę od tego, że żyję w stanie grzechu, żyję w związku niesakramentalnym z człowiekiem pod jednym dachem, który na każdym kroku odrzuca wiarę katolicką, Kościół i Boga. (Choć z tym ostatnim stwierdzeniem trudno jest mi się zgodzić, ponieważ nie mam wglądu w jego sumienie - takie ma tylko Bóg i wierzę, że w Boga wierzy, nawet jeśli nie okazuje tego wprost). Mieszkamy razem jak brat z siostrą - i choć trudno to innym zrozumieć, uwierzyć, tak jest. Jednak czuję, że moje życie nie zmierza w dobrym kierunku, ponieważ jestem osobą wierzącą i nie mogę w pełni odczuwać szczęścia. Krytyczny moment nastąpił, kiedy miałam iść na poważną operację, chciałam się wyspowiadać, a radosnego odpuszczenia grzechów po prostu nie było. Doszłam do ściany. Całą drogę do domu płakałam, nie, nie dlatego, że nie dostałam rozgrzeszenia - tylko że zawiodłam, że rozczarowałam Kogoś, kto bezinteresownie mnie kochał, Kogoś, kto zrobił dla mnie absolutnie wszystko: wydał nawet na męczeńską śmierć swojego najukochańszego Syna, bym miała szansę uzyskać życie wieczne, bym mogła być zbawiona, a ja zmarnowałam ten Dar, zaprzepaściłam tę szansę. W tamtej chwili nigdy nie czułam się bardziej przez nikogo kochana i nic nie przynosiło ukojenia. Odrzucenie tak wielkiej, pięknej i bezinteresownej Miłości bolało bardziej niż strach przed śmiercią, przed potępieniem. Dziś, Panie Jezu, nie czuję się godna Ciebie, ale wierzę, że dla Ciebie ma rzeczy niemożliwych. Dlatego proszę o modlitwę, proszę Jezusa o siłę, o odwagę, o nawrócenie dla człowieka, z którym żyję, o to bym nigdy nie umarła w grzechu śmiertelnym, o to by uzdrowił moje życie. Proszę Cię, Jezu, o spotkanie. Bliskie Twojemu Sercu.

Boże Miłosierny, dziękuję Ci za moich rodziców, chociaż to nie oni nauczyli mnie pacierza. Pomimo trudnych relacji między nimi, kłótni i awantur nie przestałam ich kochać. Dziękuję za moją babcię Stanisławę, to ona w trudnych czasach przekazała mi wiarę, nauczyła ufać Bogu, chociaż mój tata zawzięcie tłumaczył małej dziewczynce, że nie ma aniołów. Dziękuję za Siostry z Parafii Miłosierdzia Bożego w mojej miejscowości - to one uczyły mnie prawd wiary na religii. Dziękuję za Siostry w Warszawie - to one ochrzciły mnie tuż przed operacją, kiedy byłam umierająca. Dziękuję za wszystkich dobrych ludzi, których postawiłeś na mojej drodze, Panie Jezu Miłosierny.

Dziękuję za dar macierzyństwa i wszystkie łaski otrzymane od Boga za Jego miłość, pomoc w trudnych sprawach i prowadzenie przez życie.

Matko Boża Szkaplerzna, dziękuję za przyjęcie wczoraj do Szkaplerza Świętego. Strzeż mnie w całym moim życiu i moich najbliższych oraz siostry zakonne z Krakowa-Łagiewnik.

Jak dobrze jest mieć mamę w niebie, która troszczy się o swoje polskie, jak by nie było, dziecko. Dziękuję mamusiu, mamo mocy, mądrości i miłosierdzia. K

Słuchałam w środę trzeciego odcinka podcastu z cyklu Zbliżenia,w którym siostra Gaudia opowiada o błogosławionej prawej ręce Jezusa na obrazie Miłosierdzia Bożego. Bardzo się wzruszyłam do łez, Przy okazji Siostra wspomniała o książce i filmie pt. Chata. Bardzo mnie to zaciekawiło i ujęło. Córka mi zamówiła książkę, w piątek ją odebrałam i od razu wzięłam się za czytanie. W niecałe trzy dni przeczytałam, tak mnie wciągnęła (ostatnio mnie tak wciągnęła książka "Faustyna", też się pięknie czytało). Powiem jedno: polecam wszystkim, coś pięknego, wzruszającego i daje dużo do myślenia. Nie umiem opisać tego słowami, co czuję. Chciałabym zobaczyć film. A Siostrze Gaudii bardzo dziękuję i niech Pan Bóg ma Siostrę w opiece.

Matko Boża, dziękuję za wczorajsza pielgrzymkę. Proszę Cię bardzo o wiele łask potrzebnych mi i mojej najbliższej rodzinie. Strzeż na szczególnie teraz i w całym naszym życiu.

Skarbie, dziękuję, że podnosisz mnie z upadków. Kocham Cię i Maryję.

Panie Jezu Miłosierny i Maryjo, Matko Miłosierdzia! Dziękuję za wszelkie łaski, jakie otrzymuję przez ostatnie dni. Czuję i wiem, że ktoś kocha mnie bez granic, czuwa nade mną i nie jestem sam.

Dziękuję za wstawiennictwo w sprawie mamy. Była w szpitalu w ciężkim stanie, kazali przygotować się na najgorsze. Wysłałam tutaj prośbę o modlitwę i po kilku dniach lekarze powiedzieli, że stan na szczęście okazał się lżejszy niż na początku zdiagnozowali. Mama już wróciła do domu.