Świadectwa

Na ręce sióstr i Twoje, Matko Boża, składam w dniu pierwszej rocznicy operacji serduszka Ignasia podziękowania dla całego nieba:Pana Jezusa i wszystkich aniołów,archaniołów,archanioła Rafaela, za największy dar, jaki otrzymaliśmy od Pana Boga - szanse na życie dla trzyletniego dziś Ignasia. Prosimy o zdrowie i wszelkie potrzebne łaski dla: dr. Beaty Chodór,kardiochirurga, Edwarda Malca,dr Januszewskiej,fundacji \"Cor infantis\",całego personelu medycznego, przyjaciół i rodziny,babci Oli,którzy trwali przy nas, a przede wszystkim dla wszystkich darczyńców, dzięki którym ta operacja była możliwa. Nie znamy imion wszystkich i nie możemy im podziękować,ale proszę Cię, Jezu, miej ich w swojej opiece i niech dobroć z serc nas wszystkich promieniuje na cały świat mocą światła Bożego. Amen.Dziękuję, Jezu..

Panie Jezu... Dziękuję Ci również za wszystkie łaski i dary, którymi mnie obdarzasz i dotykasz na co dzień, a z którymi często sama sobie zwyczajnie nie radzę - bo są tak wielkie... Proszę więc o przewodnika duchowego i spowiednika dla mnie, jak również o gorące modlitwy za Ojca Leszka...

Dziękuję Ci, Jezu, za moje dzieci, które od chwili poczęcia oddałam w Twoją opiekę... Dziękuję Ci za dar życia dla mnie, gdzie mogłam patrzeć, jak one rosną na Twoją chwałę i naszą-rodziców radość... Dziękuję przede wszystkim za powołanie mojego syna Jasia, tegorocznego maturzysty do służenia Bogu i człowiekowi tu na ziemi. Bogu niech będą dzięki!!!

Panie, dziękuję Ci za łaski, jakie okazujesz mi co dzień,za moją kochaną rodzinę,którą mi dałeś.Proszę Cię również o zdrówko dla mojego męża synka i oby nasz synek zaczął mówić,powtarzać słowa.TOBIE JEDYNEMU UFAM, BO W TOBIE JEDYNA MA NADZIEJA.

Panie Boże, wiara w Ciebie i stawiennicto bł. Jana Pawła IIdodała mi sił, wiary, że niemożliwe może stać się możliwe.Odeszłam od Ciebie,ale Ty we mnie wierzyłeś i czekałeś na mnie.Gdy zrozumiałam, ile dla mnie znaczysz,zaczęłam od nowa wierzyć w Ciebie modlić się do Ciebie.Zaczęłam nieśmiało prosić Cię omaleńki cud za wstawiennictwem Jana Pawła II i dałeś mi go.Ten cud to mój ukochany synek,czekałam na niego długie lata.Jest to rzecz, za którą jestem i będę Ci wdzięczna do końca mojego życia.Już myślałam,że nigdy nie poczuję, co to znaczy być matką,że nie wyzwolę w sobie uczuć macierzyńskich.Ty mi to dałeś,bo wierzyłeś i nadal wierzysz,że podołam temu zadaniu.Boże, jesteś wspaniały.Ufam Tobie.Bogosław mnie i moją rodzinę.

Panie, dziękuję Ci za te łaski i cierpienia do oczyszczenia mojej duszy, ale proszę: pomóż mi wytrwać, bo sama już nie dam rady.

Bardzo dziękuję CI, PANIE JEZU, że po dwóch latach cierpień mojego 11-letniego syna Dawida- uzdrowiłeś go, powołałeś i dziś przyjąłeś go do służby ministranckiej.Bezgranicznie TOBIE UFAM, PANIE JEZU.Dziękuję kochanym Siostrom, które modliły się w syna intencji.BÓG zapłać! Mirosława

Od zawsze byłem katolikiem, jako małe dziecko zawsze starałem się chodzić do kościoła. Jednak nie przeżywałem tego szczególnie. Wierzyłem, że Bóg jest i OK, to mi starczy, również się modliłem. Rok temu poszedłem do szkoły średniej, zacząłem palić papierosy, stałem się trochę innym człowiekiem. Aroganckim, zarozumiałym. Widziałem to, ale specjalnie nie próbowałem tego zmieniać. W końcu przyszedł czas rekolekcji wielkopostnych. Wtedy się zaczęło. Starałem się otworzyć serce na Jezusa, jak nas prosił ksiądz. Mówił bardzo ciekawie, były pantomimy, czuwanie, śpiewy. Krótko mówiąc poczułem Jezusa. Od tamtego czasu cały czas Go szukałem, modliłem się lepiej, z większą chęcią chodziłem do kościoła. Ale czegoś mi brakowało. Czasami się od Niego odwracałem. Czekałem na następne rekolekcje, bo wiedziałem, że mi pomogą, w głębi duszy czułem to. No i w tym roku 2012, nareszcie. Przyszedłem na spotkania. Gorąco się modliłem, otworzyłem serce, powierzyłem się Jezusowi. W kościele czułem się niesamowicie. To czuwanie przy Najświętszym Sakramencie, przy śpiewie pięknych pieśni, modlitwa w ciszy, świetne pantomimy, wow, coś niesamowitego. Dzisiaj po kilku dniach dziękuje Bogu, że mnie wysłuchał. Jezus przyszedł do mnie i zamieszkał w moim sercu. Teraz świat jest inny. Dziękuje Panu, że dał mi łaskę wiary. Teraz czekam na pielgrzymkę i inne spotkanie formacyjne w kościele. Pragnę się dzielić z innymi łaską Chrystusa. Chwała Panu! :)

Jezu, ufam Tobie! Pomogłeś mi w sprawie, która z ludzkiego punktu widzenia była przegrana, beznadziejna. Ukazałeś mi cud.Uświadomiłeś mi, na czym polega potęga modlitwy i wiary. Już nigdy nie będzie tak, jak dotychczas. Wdarłeś się do mojego serca i pozwoliłeś mi poznać swoje miłosierdzie. O Jezu, jak bardzo Cię potrzebuję. Jak Ci dziękować ???????

Chciałem podziękować Panu naszemu, za pewną łaskę, która mnie spotkała i była dość spektakularna. Pojawił się pewien problem w pracy dość nagły, na którym mogło ucierpieć dużo osób - finansowo. Nagle ogarnął mnie i pomyślałem będzie ciężko, ale z drugiej strony już nie miałem siły się zamęczać i myśleć o tym, więc powiedziałem w myślach. Jezu, oddaje Ci ten problem, Ty się nim zajmij. Co się okazało, że nastąpiła niewielka pomyłka, która nie miała wielkiego wpływu i wszystko dobrze się skończyło. Jestem pewien, że to tylko i wyłącznie dlatego, że zaufałem Panu. Po prostu powiedziałem \"... Ty się Tym zajmij, bo ja nie dam rady\". Wystarczy zaufać i spokojnie czekać i nigdy się nie zastanawiać, co i jak się zakończy. Bóg lubi działać po swojemu, w sposób nam nie pojęty i chce rozwiązywać nasze problemy tylko, nie przeszkadzajmy Mu w tym.

Wracam do świadectw, które miałam opisać. Dwa lata temu, a w zasadzie 3 lata temu zachorowała moja siostra, tak ciężko, że tylko 3 ośrodki w kraju mogły ją wyleczyć. Na operację potrzebna była jej zgoda...a ona zwlekała i zwlekała...Cała rodzina postawiona na nogi próbuje dotrzeć i wytłumaczyć dziecku, że ma teraz podjąć decyzję, bo za rok może nie być już refundacji ze strony NFZ. Bóg sprawił, że w ostatniej chwili moi rodzice przenieśli siostrę do innej kliniki i wziął ją w opiekę dobry lekarz z międzynarodowym doświadczeniem i jeszcze lepszy lekarz= Bóg. Siostra podjęła po roku intensywnych przygotowań decyzję... potem ciężki okres 6 miesięcy przygotowań do operacji (bywało różnie: alkoholizm w rodzinie, zła sytuacja finansowa niektórych członków i brak wzajemnego zrozumienia), ale potem tylko opatrzność Boża:) przyszła tak nagle:)Wszystko się tak skumulowało: tyle różnych problemów, że 2 lata bardzo mocnej niepewności mogły człowieka wyniszczyć...ale BÓG czuwał... prosiłam o siłę w czasie operacji, żebym mogła pojechać na tydzień i być tam. Bóg dał mi siłę, żebym zdała wszytskie egzaminy, żebym otarła łzy i żebym nie płakała przy siostrze:) Bóg dał energię, ja ją dalej siostrze i rodzinie:) a dziś moja siostra wspiera mnie w trudnych chwilach:) Chwała Tobie Ojcze! Jezu, ufam Tobie!

Właśnie trwają halowe mistrzostwa świata w lekkiej atletyce i w niej występują różni mistrzowie,ale ja znam największego mistrza długodystansowego.Jest nim Jezus.To właśnie On gonił mnie przez wiele lat,żeby mnie wreszcie dogonić i gdy tonąłem w bagnie grzechu,to On właśnie podał mi swą rękę i od tego momentu moje życie zmieniło się o 180stopni.Wtedy to zetknołem się z \"Dzienniczkiem\" św.Siostry Faustyny i dzięki temu poznałem Pana i Jego niezgłębione miłosierdzie.