Jubileusz Zgromadzenia
Pietropawłowsk-Tajynsza (Kazachstan), 5 sierpnia 2013
5 sierpnia 2013 roku, w liturgiczne wspomnienie Matki Bożej Śnieżnej, w którym Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia obchodzi uroczystość patronalną, klasztory w Kazachstanie obchodziły także Jubileusz 150-lecia powstania i działalności Zgromadzenia. Obchody jubileuszowe rozpoczęło spotkanie w klasztorze Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Pietropawłowsku przy ul. Ayezowa 133a, w którym wzięło udział 27 osób. Wśród zaproszonych gości byli m.in.: bp Atanazjus Sznajder z Astany, redemptoryści z Piertopawłowska: o. Dariusz Paszyński, dziekan i rektor Sanktuarium Bożego Miłosierdzia o. Kszysztof Bugara, proboszcz parafii w Tajynszy – o. Stefan Wysocki (MIC), proboszcz parafii w Kiellerowce – wicedziekan o. Mariusz Stawarz, benedyktyni z Oziernoje: Józef Maria Sznider, o. Beer Józef Matijas, siostry nazaretanki: s. Lilianna i s. Cordia, siostry służebniczki: s. Paschalia i s. Natanaela oraz przyjaciele i dobroczyńcy klasztorów Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Pietropawłowsku i Tajynszy.
W domowej kaplicy siostry z obydwu wspólnot Zgromadzenia (z Pietropawłowska i Tajynszy) oraz goście modlili się w Godzinie Miłosierdzia (15:00) i wspólnie odmówili Koronkę do Bożego Miłosierdzia, prosząc o miłosierdzie dla nas i całego świata. O godzinie 17:00 w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Pietropawłowsku, w którym posługują siostry ze Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia, dla gości i parafian uczestniczących w uroczystości jubileuszowej, młodzież z parafii przedstawiła scenkę: „Jedną duszę zbawić”. We wprowadzeniu do przedstawienia s. Angelina Staliareuskaja ukazała historię Zgromadzenia, którego założycielką jest matka Teresa Ewa Karolina z książąt Sułkowskich hrabina Potocka, współzałożycielką – założycielka francuskiej wspólnoty zakonnej w Laval (Francja) – m. Teresa Rondeau, a duchową współzałożycielką św. Siostra Faustyna Kowalska – apostołka Bożego Miłosierdzia. Po spektaklu s. Róża Wielgat i s. Klaudia Zalewska słowami dziękczynienia wprowadziły wszystkich uczestników uroczystości jubileuszowej w liturgię Eucharystii, której przewodniczył bp Atanazjus Sznajder z Astany. W homilii powiedział, że Zgromadzenie Matki Bożej Miłosierdzia przez wielki dar św. Siostry Faustyny jest znane i często nazywane „siostry Faustynki”. Życzył, aby siostry swoją obecnością przekonywały i żyły miłosierdziem. Rozważając przypowieść o miłosiernym Samarytaninie powiedział, że człowiekiem poranionym jesteśmy my wszyscy, a gospodą – Kościół, w którym Bóg w sakramentach świętych leczy, uzdrawia, okazuje miłosierdzie… Mówił, że współczesny człowiek tak bardzo potrzebuje miłosierdzia, oczekuje miłosierdzia, a jednak ludzie nie proszą o miłosierdzie.
W procesji z darami przyniesiono: „Dzienniczek” św. Siostry Faustyny, w którym został zapisany „dar Boga dla naszych czasów” – orędzie Miłosierdzia przekazane jej przez Pana Jezusa, kwiaty, wino i wodę oraz hostię.
Po Komunii św. s. Klaudia odczytała akt zawierzenia Miłosierdziu Bożemu, w którym powiedziała m.in.: Najmiłosierniejszy Ojcze, wpatrując się oczyma wiary i miłości w oblicze Jezusa – obecnego w Eucharystii i Obrazie – przez Niego, w Duchu Świętym, zawierzamy i oddajemy Twojemu miłosierdziu całe nasze Zgromadzenie i wszystko, co je stanowi dziś i będzie stanowić w przyszłości. Z ufnością na jaką nas stać, zawierzamy i oddajemy każdą siostrę, każdą wspólnotę, dzieła apostolskie, wszystkie osoby powierzone naszej pieczy apostolskiej – zarówno przebywające w domach Zgromadzenia jak i poza nimi. Oddajemy i zawierzamy dziewczęta, które wybrałeś i chcesz posłać do naszego Zgromadzenia. Oddajemy i zawierzamy dobra duchowe i materialne Zgromadzenia.
Ojcze, do Twojego Miłosierdzia zanosimy naszą ufną prośbę: prosimy o to, by w życiu każdej siostry i całego Zgromadzenia wypełniła się Twoja święta wola, która jest dla nas samym miłosierdziem. Prosimy, udziel nam Twojej łaski, byśmy miały serca otwarte na każde Twoje wezwanie; byśmy cierpliwie i pokornie rozeznawały Twe odwieczne drogi oraz prowadziły po nich naszych braci i siostry. Dobry Ojcze, udziel nam łaski bycia kontemplatywnymi w działaniu, byśmy podejmując zadania apostolskie, nie zaniedbały najlepszej cząstki słuchania i wypełniania słowa Bożego.
Prosimy Cię o dar Ducha Świętego, by On stale nas prowadził drogami miłosierdzia, byśmy w jego mocy i świetle właściwie odczytywały znaki czasu i nowe wyzwania, tak byśmy jak najlepiej przyczyniły się do budowania Twego królestwa na ziemi, i wraz z tymi, do których pragniesz dotrzeć przez nasze, Tobie konsekrowane, życie, uwielbiali Twoje miłosierdzie teraz i przez całą wieczność.
To nasze oddanie składamy Ci, Miłosierny Boże, wraz z Maryją Matką Miłosierdzia i przez Jej macierzyńskie wstawiennictwo”.
Po końcowym błogosławieństwie w czasie oddania czci relikwiom św. Faustyny – siostry rozdały uczestnikom uroczystości folder: „Уповай”(ze św. Faustyną drogami Miłosierdzia).
Jubileuszową uroczystość zakończono wspólnym spotkaniem w parafialnej „kawiarence”, w którym wzięli udział także parafianie uczestniczący w uroczystości jubileuszowej.
Zakończenie Jubileuszu Zgromadzenia
w Krakowie-Łagiewnikach
W dniach 14-17 listopada 2013 roku ostatnią stację Jubileuszu 150-lecia powstania i działalności apostolskiej Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia przeżywał klasztor w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach. Stacja ta – przeżywana w kaplicy z łaskami słynącym obrazem Jezusa Miłosiernego i przy grobie św. Faustyny, duchowej współzałożycielki Zgromadzenia – była zarazem oficjalnym zakończeniem obchodów jubileuszowych. Rozpoczęły się one 1 listopada 2012 roku w Warszawie przy ul. Żytniej, w miejscu założenia Zgromadzenia przez matkę Teresę Ewę z książąt Sułkowskich hrabinę Potocką. Od 14-16 listopada odbył się zjazd przełożeński poświęcony podsumowaniu Roku Jubileuszowego. Konferencje m.in. o owocach jubileuszowych w ujęciu biblijnym głosił o. Krzysztof Ołdakowski SJ oraz przełożona generalna matka Petra Kowalczyk, która mówiła o świętości jako drodze ku przyszłości. Każda z uczestniczek zjazdu dzieliła się swoimi refleksjami związanymi z Rokiem Jubileuszowym i przyszłością Zgromadzenia.
Uroczystej Eucharystii (16 listopada, wieczorem) przewodniczył metropolita krakowski kard. Stanisław Dziwisz w koncelebrze z rektorem Sanktuarium bp. Janem Zającem oraz kapelanami klasztorów Zgromadzenia. W homilii, odnosząc się do liturgii święta Matki Bożej Miłosierdzia, Ksiądz Kardynał mówił o tym, że Miłosierdzie jest szczególnym imieniem Boga. Świadczy o nim całe dzieło stworzenia i wydarzenie zwiastowania Najświętszej Maryi Pannie w Nazarecie. Bóg wszystko powołał do istnienia z miłości i nigdy nie pogodził się z odejściem człowieka przez grzech. Przygotował plan jego powrotu do życia w miłości, w którym było przyjęcie ludzkiej natury przez Syna Bożego. Do przeprowadzenia tego planu potrzebował człowieka, a była nim Maryja. Ona w wydarzeniu zwiastowania dostrzegła rys miłosierdzia Boga, dlatego wielbiła je w swoim Magnificat. Maryja stała się inspiracją i wzorem dla Kościoła, w którym z wrażliwości na godność człowieka matki Teresy Rondeau we Francji i matki Teresy Potockiej w Polsce powstało Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. Objęło ono troską dziewczęta i kobiety potrzebujące moralnej odnowy, pozbawione godności w oczach świata i swoich. Ten szczególny i trudny charyzmat został ubogacony przez św. Siostrę Faustynę, która wzrosła w tym Zgromadzeniu i dała Kościołowi orędzie Miłosierdzia. Ona przypomniała Jezusowe słowa: Nie znajdzie ludzkość uspokojenia, dopóki się nie zwróci z ufnością do Miłosierdzia Bożego. Dzięki niej Kraków stał się opatrznościowo stolicą kultu Bożego Miłosierdzia. Swoją rękę do tego dzieła przyłożył także bł. Jan Paweł II. Kardynał Dziwisz podziękował za wszystko, co w całej historii siostry wniosły w życie Kościoła nie tylko krakowskiego. Życzył, by Zgromadzenie rozpalało i pogłębiało charyzmat służby, broniąc godności kobiety, by przybliżało ludziom oblicze Boga bogatego w miłosierdzie. Prośmy o nowe powołania – mówił – by rozpalać w Kościele tak ważny dziś charyzmat Miłosierdzia.
W programie zakończenia Roku Jubileuszowego był m.in. przygotowywany na tę okoliczność akatyst: „Pieśń chwały Maryi Matki Miłosierdzia”, do którego słowa napisała s. Salwatricze Musiał ZMBM, a muzykę Piotr Pałka. Utwór, będący kontemplacją i uwielbieniem Maryi w blasku tajemnicy miłosierdzia Bożego, wykonały siostry z domu krakowskiego pod dyrekcją s. Angeliki Krystian i s. Emanueli Gemza.
Akatyst rozpoczynał nocne czuwanie Zgromadzenia, w czasie którego konferencję o wierze i miłosierdziu, na przykładzie tekstu Ewangelii o uzdrowieniu człowieka z uschłą ręką, wygłosił rektor seminarium saletynów ks. Jacek Pawłowski MS. Wyróżniając w scenie ewangelicznej trzy postawy wiary: człowieka z uschłą ręką, faryzeuszy i Jezusa, odnosił je do życia Zgromadzenia i jego jubileuszu. Na zakończenie życzył, aby Zgromadzenie oddychało dwoma płucami i chroniło dwie wielkie perły, jakie Pan Bóg w nim złożył: pierwotny charyzmat matki Teresy Potockiej i orędzie Miłosierdzia przekazane św. Siostrze Faustynie. Nocne czuwanie zakończyło się Eucharystią sprawowaną już 17 listopada o 4:00 rano.
W uroczystości zakończenia obchodów jubileuszowych w Zgromadzeniu Matki Bożej Miłosierdzia uczestniczyły siostry z prawie wszystkich domów Zgromadzenia (z wyjątkiem USA i Kazachstanu), a te, które pozostały w klasztorach, mogły się łączyć poprzez transmisję (video+audio) na stronie internetowej: www.faustyna.pl.
Jubileusz na Słowacji, Bratysława, 15 września 2013
Wszystkie wspólnoty na Słowacji (Nižny Hrušov, Koszyce i Bratysława) Jubileusz 150-lecia istnienia Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia obchodziły w Bratysławie, 15 września 2013 roku, w uroczystość Matki Bożej Bolesnej – głównej Patronki Słowaków – oraz w 8. rocznicę rozpoczęcia posługi sióstr w tym kraju. W obchodach jubileuszowych wzięły udział nie tylko siostry na co dzień posługujące na Słowacji, ale także Słowaczki posługujące w Polsce, na Białorusi i w Czechach, siostry z Dvora Kralowego nad Labem (Czechy) i z Krakowa z wikarią generalną s. Gracjaną Szewc, kapłani związani ze Zgromadzeniem oraz przyjaciele, apostołowie Bożego Miłosierdzia z „Faustinum”, dobroczyńcy słowackich klasztorów oraz parafianie.
Uroczystej Eucharystii w kościele Matki Bożej Wspomożenia Wiernych przewodniczył metropolita Bratysławy abp Stanislav Zvolensky. W homilii mówił o tajemnicy Matki Bożej Siedmiobolesnej, która jest zarazem miłosierna wobec Syna, z którym współcierpiała, i wobec wszystkich grzeszników, za których Jej Syn oddał życie. Ponieważ współcierpiała ze swym Synem, dlatego możemy się do Niej zwracać we wszystkich sprawach. Ona została nam dana właśnie po to, abyśmy w Niej mieli oparcie i pomoc. Ona uczy nas zaufania Bogu, pokładania w Nim nadziei zawsze, także w chwilach wielkiego cierpienia. W Jej Zgromadzeniu Pan Bóg powołał św. Siostrę Faustynę i posłał ją z orędziem Miłosierdzia do całego świata. Jakie to piękne, że to posłannictwo rozeszło się po całym świecie, także dzięki świeckim apostołom Bożego Miłosierdzia. Ksiądz Arcybiskup wyraził radość, że Jubileusz Zgromadzenia, do którego należy św. Siostra Faustyna i które niesie światu Miłosierdzie, jest świętowany także na Słowacji. Życzył Zgromadzeniu wielu powołań, aby mogło się rozchodzić po świecie posłannictwo o Bogu, który jest dobry i bliski, o Bogu, który dał swojego Syna dla uleczenia ludzkich boleści. Wszystkim życzył, by zaufali Bożemu Miłosierdziu, tak jak Maryja, Matka Siedmiobolesna.
Przed Eucharystią w czasie adoracji Najświętszego Sakramentu siostry dziękowały za wielorakie przejawy miłosiernej miłości Boga wobec Zgromadzenia w całej jego historii. Multimedialna prezentacja w sposób obrazowy ukazała w syntezie tożsamość Zgromadzenia, wypływającą z charyzmatu założycielki matki Teresy Potockiej, współzałożycielki – matki Teresy Rondeau i duchowej współzałożycielki – św. Siostry Faustyny, oraz charyzmatyczną posługę sióstr niesienia orędzia Miłosierdzia na Słowacji. Pierwsza Słowaczka wstąpiła do Zgromadzenia w 1995 roku, w chwili Jubileuszu jest ich 22. Posługują nie tylko na Słowacji i w Polsce, ale także na Białorusi, Ukrainie, w Czechach, we Włoszech i Stanach Zjednoczonych.
Jubileusz, Jerozolima, 5 października 2013
5 października 2013 roku, w 75. rocznicę narodzin dla nieba świętej Siostry Faustyny, duchowej współzałożycielki Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, wspólnota w Jerozolimie przeżywała Jubileusz 150-lecia istnienia Zgromadzenia, któremu początek dała matka Teresa Ewa z książąt Sułkowskich hrabina Potocka. Portrety tych Założycielek zdobiły nie tylko kaplicę klasztorną, ale także Kościół Biczowania, w którym odbyły się uroczystości jubileuszowe. Wzięli w nich udział kapłani, siostry z innych zgromadzeń posługujących w Jerozolimie, zaprzyjaźnieni świeccy apostołowie Bożego Miłosierdzia oraz delegacja Zgromadzenia z Polski z sekretarką generalną s. Nullą Chmurą.
Uroczystości rozpoczęła modlitwa w Godzinie Miłosierdzia (15:00) i adoracja Najświętszego Sakramentu, którą prowadził diakon i klerycy ze zgromadzenia salezjanów. Eucharystii – sprawowanej w intencji dziękczynnej za łaski udzielone Zgromadzeniu Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia na przestrzeni 150 lat jego istnienia, szczególnie za dar orędzia o Miłosierdziu Bożym przekazany przez św. Siostrę Faustynę i za łaskę posługi Zgromadzenia w tym świętym miejscu – przewodniczył o. Łukasz Popko OP w koncelebrze z 7. franciszkanami pracującymi w Ziemi Świętej. Po Eucharystii uczestnicy uroczystości oddali cześć relikwiom św. Siostry Faustyny, a potem spotkali się na wspólnej agapie.
Jubileusz Zgromadzenia, USA, Boston, 22 września 2013
Obchody jubileuszowe 150-lecia działalności Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Bostonie (USA) połączone były z jubileuszem 25-lecia posługi sióstr na ziemi amerykańskiej. Niedziela, 22 września 2013 roku, przeżywana była bardzo uroczyście w duchowej łączności z siostrami całego Zgromadzenia. Na te uroczystości do wspólnoty bostońskiej dołączyły przełożona generalna m. Petra Kowalczyk, s. Benedykta Stefaniak – ekonomka generalna, s. Agnieszka Piechnik – mistrzyni junioratu oraz s. Salwatricze Musiał – wiceprzewodnicząca stowarzyszenia „Faustinum”. Przyjazd i pobyt sióstr z Polski nadał uroczystościom jubileuszowym większą rangę i ton jeszcze bliższej łączności z całym Zgromadzeniem i jego historią. Przed rozpoczęciem głównych uroczystości Matka Generalna wraz z siostrami połączyły się telefonicznie z s. Rajmundą Paciurą i s. Saulą Firer, aby podziękować im za posługę w Stanach Zjednoczonych, szczególnie za przełożeństwo w pierwszych 22 latach działalności klasztoru. Niezwykle miłym akcentem były również pozdrowienia, kwiaty i duszpasterskie błogosławieństwo od kard. Bernarda Law, który 25 lat temu zaprosił i przyjął siostry do swojej archidiecezji.
Główne uroczystości jubileuszowe odbyły się w kościele parafialnym pw. św. Anny. Rozpoczęła je modlitwa w Godzinnie Miłosierdzia i Koronka do Miłosierdzia Bożego zaśpiewana przez siostry wraz z zaprzyjaźnionymi muzykami. Uroczystej Eucharystii przewodniczył bp Robert Hennessey z archidiecezji bostońskiej w koncelebrze z 14. kapłanami i w asyście 3. diakonów. W homilii Ksiądz Biskup powrócił myślą do początków pobytu sióstr w Bostonie i wyraził wdzięczność za ich posługę w archidiecezji. Przełożona klasztoru w Bostonie, s. Donata Farbaniec, podziękowała wszystkim za wspólną modlitwę oraz za pomoc i towarzyszenie siostrom w ciągu 25 lat ich posługi na ziemi amerykańskiej. Uczestnicy jubileuszowej uroczystości zobaczyli prezentację multimedialną poświęconą historii Zgromadzenia i wspólnoty bostońskiej, opowiedzianej także głosem jej pierwszych przełożonych: s. Rajmundy i s. Sauli, co goście przyjęli z wielkim wzruszeniem.
Świąteczną agapę dla sióstr i gości przygotowali państwo Dan i Anne Sacco wraz z przyjaciółmi. W tym czasie uczestnicy jubileuszowych uroczystości obejrzeli drugą prezentację multimedialną, tym razem na temat codziennego życia sióstr i ich posługi apostolskiej, zwłaszcza wyjazdów na misje. Agapa była też doskonałym czasem do osobistych kontaktów i wspomnień. Pamięć o wyjeździe pierwszych sióstr (s. Rajmundy, s. Sauli i s. Gracji) z domu macierzystego przy ul. Żytniej 3/9 w Warszawie i powstaniu nowej wspólnoty w Bostonie, 15 września 1988 roku, pozostaje bardzo żywa zarówno wśród sióstr w Polsce jak i w Stanach Zjednoczonych. Bóg w planach swojego milosierdzia postawił przed siostrami wielkie zadanie: przypomnienie mieszkańcom kontynentu amerykańskiego o miłosiernej miłości Boga i wypraszanie dla niego i całego świata łask Bożego miłosierdzia. „Podjęłyśmy to zadanie i siałyśmy” – wspomina s. Saula Firer, a Bóg dawał wzrost.
Obecnie we wspólnocie bostońskiej przebywa 8 sióstr różnej narodowości, które głoszą orędzie Bożego miłosierdzia zarówno w Stanach Zjednoczonych jak i poza jego granicami oraz błagają o miłosierdzie dla tego kraju i całego świata, szczególnie poprzez praktykowanie form kultu, które przekazała św. Siostra Faustyna. Ponadto uczą religii w języku angielskim i polskim, posługują w więzieniach, pomagają chorym i potrzebującym, prowadzą działalność wysyłkową materiałów o Bożym miłosierdziu w sklepie internetowym. Dom w Bostonie jest również domem formacyjnym dla anglojęzycznych kandydatek do Zgromadzenia.
Jubileusz Zgromadzenia, Wilno, 11-13 września 2013
Ponad 50 sióstr na czele z wikarią generalną s. Gracjaną Szewc i 10 wychowanek z Kalisza przeżywało Jubileusz 150-lecia Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej w Wilnie. Msza św. jubileuszowa (bez homilii) celebrowana była w kaplicy Matki Bożej Ostrobramskiej 13 września 2013 roku o 11:00. W tym szczególnym miejscu siostry dziękowały za wszystkie łaski, jakie Zgromadzenie otrzymało w ciągu 150 lat swej historii, szczególnie za te, których doświadczył dom wileński, a w nim Siostra Faustyna Kowalska. Tu bowiem Jezus przekazał jej część orędzia Miłosierdzia i tu zaczęła pisać swój dzienniczek. W tym dniu, w 78. rocznicę objawienia Koronki do Miłosierdzia Bożego, siostry nawiedziły również dawną posesję Zgromadzenia na Antokolu, na której ocalał tylko jeden dawny budynek, właśnie ten, w którym 13-14 września 1935 roku Pan Jezus podyktował św. Siostrze Faustynie Koronkę do Miłosierdzia Bożego. Wspólna modlitwa w Godzinie Miłosierdzia i Koronka do Miłosierdzia Bożego odmówiona w tym miejscu i w takim dniu była dla sióstr głębokim przeżyciem. Dzisiaj w cudownie ocalałym budynku jest niewielkie muzeum.
Obchody jubileuszowe w Wilnie były doskonałą okazją do poznania miejsc związanych z historią domu wileńskiego i szlaku św. Faustyny w tym mieście. Na tym szlaku jest nie tylko dawny dom Zgromadzenia na Antokolu i Ostra Brama, ale także m.in. kościół pw. św. Piotra i Pawła (kościół parafialny dla klasztoru wileńskiego), dawna kapelania sióstr wizytek przy ul. Rossa, w której mieszkał ks. Michał Sopoćko i Eugeniusz Kazimirowski, i gdzie powstał pierwszy obraz Jezusa Miłosiernego (dziś w tym budynku jest klasztor Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego). Na tym szlaku jest także kościół ojców jezuitów, podominikański kościół pw. Świętego Ducha, w którym pierwszy obraz Jezusa Miłosiernego – jedyny, malowany pod okiem św. Siostry Faustyny – odbierał cześć do czasu przeniesienia do kościoła pw. Trójcy Świętej, podniesionego do rangi Sanktuarium Bożego Miłosierdzia. W kościele Świętego Ducha siostry uczestniczyły we Mszy św., Godzinie Miłosierdzia i Koronce do Miłosierdzia Bożego. Siostry dotarły też do Kalwarii Wileńskiej, o której w „Dzienniczku” wspomina św. Siostra Faustyna.
W programie pielgrzymki było też nawiedzenie najsłynniejszego cmentarza w Wilnie, na którym znajduje się m.in. grób matki Józefa Piłsudskiego oraz jego serce. Cmentarz na Rossie zajmujący ok. 11 hektarów jest miejscem szczególnym dla trzech narodowości: Polaków, Litwinów i Białorusinów. Siostry nawiedziły też katedrę wileńską pw. Św. Stanisława i św. Władysława z kaplicą św. Kazimierza oraz inne miejsca na wileńskiej starówce. Po drodze do Wilna zatrzymały się w sanktuarium Matki Bożej Studzieniczańskiej – Matki Kościoła oraz w zamku wielkich książąt litewskich w Trokach (ok. 28 km od Wilna).
Pielgrzymkę do Wilna kończyła modlitwa dziękczynna w kościele św. Piotra i Pawła na Antokolu, w którym do dziś znajduje się statua św. Józefa z Dzieciątkiem z dawnej kaplicy wileńskiej Zgromadzenia. Dziękując za czas posługi Zgromadzenia w Wilnie, siostry odmówiły Koronkę do Matki Bożej Miłosierdzia, a po niej zaśpiewałyśmy pieśń „Miłosierna Matko Boża”.
Jubileusz – Białoruś, Postawy, 12 września 2012
Jubileusz 150-lecia Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia wspólnota w Postawach na Białorusi przeżywała 12 września 2013 roku. Uroczystości odbyły się w parafii pw. św. Antoniego i Matki Bożej Różańcowej. Uroczystej Eucharystii przewodniczył ks. prałat Paweł Knurek z Lyntupow w koncelebrze z miejscowym dziekanem i proboszczem ks. Andrzejem Wożniakiem SCJ oraz o. Piotrem karmelitą z Naraczy. W homilii Ksiądz Proboszcz nawiązał do czytań z dnia i podkreślił rolę miłości wzajemnej i przebaczania. Przed Mszą św. młodzież i schola w okolicznościowym przedstawieniu ukazały charyzmatyczną misję Zgromadzenia ratowania zagubionych dusz. Na zakończenie Mszy św. parafianie wyrazili swą wdzięczność za posługę sióstr na Białorusi, zwłaszcza w diecezji witebskiej, w parafii w Postawach. W uroczystościach wzięli udział nie tylko kapłani i siostry pracujące na Białorusi, ale także siostry narodowości białoruskiej, które wraz z wikarią generalną s. Gracjaną Szewc i ekonomką generalną s. M. Benedyktą Stefaniak oraz przełożoną w Świnicach Warckich s. Marią Magdaleną Glumińską przyjechały z Polski. Licznie przybyli też miejscowi parafianie i osoby związane z klasztorem w Postawach. Obchody jubileuszowe były okazją, by zobaczyć miejsca pracy apostolskiej sióstr, m.in. na świetlicy środowiskowej, oraz nawiedzić sanktuarium Matki Bożej Królowej Jezior w Brasławiu i sanktuarium maryjne w Budslawiu oraz cmentarz w Gruzdowie, gdzie spoczywa rodzina s. Kaliksty Ławnikowskiej.
Jubileusz, Białoruś, Szydłowice, 8 września 2013
Uroczystości 150-lecia Zgromadzenia na Białorusi rozpoczęły się 8 września 2013 roku w Szydłowicach. Wzięły w nich udział kapłani, siostry posługujące na Białorusi i siedmioosobowa delegacja sióstr z Polski z wikarią generalną s. Gracjaną Szewc oraz wierni z parafii szydłowickiej. Mszy św. jubileuszowej przewodniczył ks. Krzysztof Poświata CSMA w koncelebrze z miejscowym proboszczem ks. Marianem Chamienią CSMA. W homilii ks. Krzysztof zaznaczył, że historia Zgromadzenia wpisuje się w nurt rzeki, jaką jest historia Kościoła i ożywia ją nurtem miłosierdzia. Podkreślił jego rolę w odradzającym się Kościele na Białorusi, w którym siostry ze Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia posługują od 22 lat. Do grona tej wspólnoty zakonnej dołączyło już sześć sióstr z Białorusi. Kaznodzieja wyraził nadzieję, że siostry będą posługiwać nie tylko w Szydłowicach (diecezja grodzieńska), Postawach (diecezja Witebska), ale także otworzą nową placówkę w Gatowie k/Mińska, by i tam świadczyć o Bogu bogatym w miłosierdzie. Na zakończenie Mszy św. ks. proboszcz Marian Chamienia, na ręce wikarii generalnej s. Gracjany Szewc, złożył podziękowanie za ofiarną służbę s. Eligii Artemiuk, która w Szydłowicach posługuje już od 22 lat, i wszystkich sióstr, które w tym okresie żyły i pracowały na Białorusi. Serdeczną wdzięczność wyrażali także miejscowi parafianie. Wszyscy razem szczerym sercem wyśpiewali radosne „Te Deum”, by za wszelkie dobro podziękować miłosiernemu Bogu. Po Mszy św. w Szydłowicach siostry miejscowe i goście nawiedzili kościół filialny pw. św. Siostry Faustyny w Subaczach – jak do tej pory jedyny pod tym wezwaniem na Białorusi. W agapie wzięli udział także rodzice sióstr pochodzących z Białorusi.
Jubileusz Zgromadzenia – Toruń, 25 sierpnia 2013
W 108. rocznicę urodzin świętej siostry Faustyny Kowalskiej, 25 sierpnia 2013 roku, toruńska wspólnota sióstr Matki Bożej Miłosierdzia przeżywała Jubileusz 150-lecia istnienia Zgromadzenia. Uroczystościom przewodniczył biskup pomocniczy diecezji toruńskiej Józef Szamocki. Wśród zaproszonych gości obecni byli: dr Zbigniew Girzyński – poseł Rzeczypospolitej Polskiej, Ludwik Szuba – wiceprezydent miasta Torunia oraz radny Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego dr Przemysław Przybylski. Swoją obecnością toruńską wspólnotę zaszczycili kapłani diecezjalni i zakonni, przełożona generalna m. M. Petra Kowalczyk wraz z siostrami z zarządu Zgromadzenia i innych domów Zgromadzenia (Gdańsk, Derdy, Łódź), a także siostry z innych zgromadzeń oraz współpracownicy (wspólnota „Faustinum”), podopieczni i parafianie. Eucharystii sprawowanej w Diecezjalnym Sanktuarium pw. Miłosierdzia Bożego i św. Siostry Faustyny przewodniczył Ksiądz Biskup. W homilii nawiązał do pytania, które Apostołowie zadali Jezusowi: Panie, czy tylko nieliczni będą zbawieni? Matka Teresa Potocka i założone przez nią dzieło ratowania „upadłych” moralnie kobiet jest znakiem, że Bóg pragnie zbawienia każdego człowieka i tylko wola ludzka może Mu w tym przeszkodzić. Orędzie o Bogu bogatym w miłosierdzie, przekazane przez św. Siostrę Faustynę i kontynuowane w działalności apostolskiej sióstr jest tego wymownym znakiem.
Znakiem dziękczynienia była procesja z darami, w czasie której s. Benedetta Flak – przeżywająca jubileusz 25-lecia profesji zakonnej, przełożona domu toruńskiego – niosła świecę, która jest symbolem miłości do Chrystusa, na znak miłości sióstr, które pragną nieustannie płonąć gorliwością dla zbawienia dusz. Wśród darów ofiarowano także owoce, kwiaty – dar od marszałka Piotra Całbeckiego, chleb, stuły – dar od Zgromadzenia oraz wino, wodę i hostie. Po Komunii św. zabrzmiało uroczyste Te Deum wyśpiewane wraz z parafialnym Chórem Sanktuarium Miłosierdzia Bożego, w którym wyrażono wdzięczność Panu Bogu za dar Zgromadzenia i za jego dwuletnią posługę w diecezji toruńskiej.
Po Mszy św., na dziedzińcu Parafialnego Ośrodka Samarytanin, została poświęcona figura św. Józefa. W czasie wspólnej agape odbyła się multimedialna prezentacja zatytułowana Jubilate Deo, mówiąca o Zgromadzeniu i działalności apostolskiej sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Toruniu. Uroczystości jubileuszowe zakończyła w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego modlitwa w Godzinie Miłosierdzia i Koronka do Miłosierdzia Bożego oraz hymn liturgiczny Akatyst (ku czci Maryi) w wykonaniu chóru „Perpetuo Socorso” z parafii pw. św. Józefa pod batutą s. Nikodemy Sieczkoś CSSJ. Każdy z uczestników, na pamiątkę tej uroczystości, otrzymał książkę oraz toruński piernik wraz z wybraną myślą Założycielek Zgromadzenia: matki Teresy Potockiej, matki Teresy Rondeau i św. Siostry Faustyny.
Jubileusz Zgromadzenia – Zakopane, 22 lipca 2013
22 lipca 2013 roku, w liturgiczne wspomnienie św. Marii Magdaleny, Jubileusz 150-lecia Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia przeżywał klasztor w Zakopanem, na Krzeptówkach. Dzień ten został wybrany ze względu na ósmą rocznicę poświęcenia kaplicy zakonnej pw. Matki Bożej Miłosierdzia w nowym domu Zgromadzenia na Krzeptówkach.
Uroczystości rozpoczęły się modlitwą w Godzinie Miłosierdzia (15:00) i Koronką do Miłosierdzia Bożego. Eucharystii przewodniczył bp Damian Muskus w koncelebrze z ośmioma kapłanami diecezjalnymi i zakonnymi (m.in. jezuici, pallotyni, bernardyni), związanymi ze Zgromadzeniem. W homilii, nawiązując do liturgii słowa, Ksiądz Biskup mówił o św. Marii Magdalenie, Apostołce Apostołów, która była pierwszym świadkiem pustego grobu i spotkania ze zmartwychwstałym Panem. Zadanie głoszenia tej Dobrej Nowiny o zwycięstwie życia nad śmiercią Jezus nałożył na wszystkich swoich uczniów. Oni są bowiem potrzebni w każdym czasie, by jak św. Maria Magdalena głosili: Widziałam Pana i to mi powiedział. Świadkami tej Nowiny były i są także siostry ze Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia, które od 150 lat głoszą, że Jezus przyszedł do grzeszników, bo zdrowi nie potrzebują lekarza, lecz ci, którzy się źle mają. Swym podopiecznym – najpierw dziewczętom i kobietom potrzebującym głębokiej odnowy moralnej, a potem także chorym, niepełnosprawnym i potrzebującym wsparcia – wpajały miłość do Chrystusa. Ksiądz Biskup podkreślił, że szczególnym darem nie tylko dla Zgromadzenia, ale i dla Kościoła jest św. Siostra Faustyna. Ona – jak ewangeliczna Maria Magdalena – mówi: „Widziałam Pan i to mi powiedział”. A to co jej powiedział zapisała w „Dzienniczku”, który ukazuje Boga w tajemnicy miłości miłosiernej. Czując się jej spadkobierczyniami, siostry podejmują całe jej dziedzictwo i niosą światu poprzez świadectwo życia i różne dzieła miłosierdzia. Na zakończenie homilii bp Damian Muskus, nawiązał do postaci św. Franciszka, w życiu którego ważny był chleb, ważniejsza wolność, ale najważniejsza miłość. Celebrans życzył, aby siostrom i podopiecznym Zgromadzenia nigdy nie zabrakło chleba, by siostry swe powołanie realizowały w wolności i by im nigdy nie zabrakło miłosiernej miłości, płynącej z przebitego boku Chrystusa.
Oprawę muzyczną Liturgii i całej uroczystości ubogaciła kapela góralska „Jedyn łogień”, a koncert muzyczno-taneczny wzbogacił góralskimi gawędami ks. prałat Władysław Zązel, kapelan Związku Podhalan, członek Zespołu Apostolstwa Trzeźwości przy Konferencji Episkopatu Polski i diecezjalny duszpasterz trzeźwości w diecezji bielsko-żywieckiej, uważany za jednego z czołowych twórców kultury trzeźwości czasów współczesnych, propagator wesel bez alkoholu i inicjator i duszpasterz spotkań „Wesela wesel” – Ogólnopolskich Spotkań Małżeństw, które miały i propagują bezalkoholowe przyjęcia weselne.
Przy pięknej pogodzie, podziwiając panoramę gór z Giewontem, słuchając muzyki, śpiewu i gawęd góralskich o tematyce religijnej, obchody jubileuszowe Zgromadzenia w Zakopanem na Krzeptówkach przeżywały siostry z kilku domów w Polsce, na Słowacji i z USA wraz z przełożoną generalną m. Petrą Kowalczyk oraz dobroczyńcy i przyjaciele zakopiańskiego klasztoru.
Jubileusz Zgromadzenia
Laval (Francja), 14-18 lipca 2013
Kolejną „stacją” obchodów jubileuszowych 150-lecia Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia było Laval we Francji: Dom Miłosierdzia i klasztor Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, które w 1818 roku założyła matka Teresa Rondeau. W tym klasztorze, przy ul. Paradis, matka Teresa Ewa z książąt Sułkowskich hrabina Potocka czerpała wzory do życia zakonnego i prowadzenia dzieła apostolskiego wobec dziewcząt i kobiet potrzebujących głębokiej odnowy moralnej, by na ziemiach Polski otoczyć opieką „magdaleny” i w 1862 roku założyć autonomiczne Zgromadzenie. W latach 1878-1922 Zgromadzenie w Polsce było wikariatem Zgromadzenia w Laval. Potem więzi polskiego Zgromadzenia ze Zgromadzeniem francuskim były luźniejsze, obydwa Zgromadzenia, funkcjonujące na prawie papieskim, działały w sposób autonomiczny, ale więź duchowa była podtrzymywana.
W dniach od 14-18 lipca 2013 roku przełożona generalna m. Petra Kowalczyk, wikaria s. Gracjana Szewc, radne: s. Alicja Zelmańska i s. Agnieszka Piechnik oraz przełożona domu krakowskiego s. Łukasza Mędrala i s. Caterina Esselen odwiedziły siostry w Laval, by stanąć w miejscu, gdzie są korzenie polskiego Zgromadzenia i w 147. rocznicę śmierci (16 lipca) modlić się przy grobie matki Teresy Rondeau, która jest uznana za współzałożycielkę polskiego Zgromadzenia. Wyjazd do Laval był odpowiedzią na wielokrotne zaproszenia francuskiego Zgromadzenia, zwłaszcza przełożonej generalnej m. Emmanueli, która już trzy razy wraz z siostrami gościła w Polsce, ostatnio w listopadzie 2012 roku, gdy polskie Zgromadzenie rozpoczynało obchody Jubileuszu 150-lecia swego istnienia i działalności apostolskiej.
W programie pobytu polskich sióstr we Francji uwzględniono przede wszystkim pobyt w domach francuskiego Zgromadzenia: w Laval, u św. Józefa na Polach (kilka kilometrów od Laval), w Quimper, Lisieux (gdzie kiedyś był duży obiekt Zgromadzenia) i w Cabourg (dom wypoczynkowy dla sióstr i podopiecznych). W 1979 roku francuskie Zgromadzenie zakończyło prowadzenie Domów Miłosierdzia dla dziewcząt i kobiet potrzebujących głębokiej odnowy moralnej ze względu na zmęczenie i podeszły wiek sióstr oraz ze względu na trudności oddziaływania religijnego w duchu katolickim w państwie świeckim. Obecnie siostry, przy pomocy świeckich lekarzy, pielęgniarek i terapeutów, otaczają opieką osoby starsze (kobiety i mężczyzn, także księży).
Posiadłość w Laval jest bardzo dobrze utrzymana. W jej obrębie znajduje się budynek, który zakupiła m. Teresa Rondeau, a także większy kościół i duży dwuskrzydłowy budynek dla dziewcząt (400), który wybudowała. W ,,starym budynku’’ znajduje się jej pokój – dziś pokój pamiątek. Tu przechowywane są pamiątki po Założycielce Zgromadzenia francuskiego i współzałożycielce polskiego Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia: fotel, z którego korzystała w ostatnich latach i stół kuchenny, który był świadkiem rozmnożenia pokarmu dla wychowanek. Na stole stoi figurka Maryi, przed którą się modliła, jej krzyżyk i obrączka (choć nigdy ślubów zakonnych nie złożyła) oraz narzędzia pokutne stosowane w tym czasie, a także jej włosy splecione w mały warkoczyk. W pokoiku przechowywana jest także księga ewidencyjna, w której znajdują się dane sióstr ze Zgromadzenia w Laval. Pod numerem 44 wpisana jest Ewa z książąt Sułkowskich Potocka, założycielka Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Polsce.
Obok pokoiku matki Teresy Rondeau jest miejsce poświęcone Zgromadzeniu w Polsce. W nim znajduje się m.in. „Dzienniczek” św. Faustyny, konstytucje, modlitewnik. Na ścianie wiszą dwa portrety: biskupa Laval i m. Teresy Rondeau. Jest także miejsce na portret m. Teresy Potockiej, jeśli Zgromadzenie w Polsce przekaże go w darze.
Na posesji (tuż za bramą wjazdową) znajduje się grób matki Teresy Rondeau, nad którym wzniesiono małą kapliczkę. W niej jest portret m. Rondeau, a w witrażach umieszczono wizerunki jej patronek: św. Teresy z Avila i św. Agaty. Zgromadzenie nigdy nie starało się i także obecnie nie zabiega o beatyfikację swej Założycielki, gdyż – jak powiedziała przełożona generalna m. Emmanuela – nie ma w archiwum odpowiednich źródeł pisanych (są tylko ustne przekazy dotyczące jej życia), a poza tym Zgromadzenie nie ma możliwości, także finansowych, do podjęcia wysiłku związanego z tą skomplikowaną procedurą. Siostry jednak wierzą, że ich Założycielka jest w niebie i proszona o pomoc, wstawia się u Boga.
Obecnie francuskie Zgromadzenie Matki Bożej Miłosierdzia liczy 24 siostry. Mimo bardzo podeszłego wieku siostry zachowują dużą żywotność, są radosne i pogodne, aktywnie podejmują troskę około utrzymania domu, starając się być samodzielne. Po kilkudziesięciu latach braku nowych powołań, do Zgromadzenia wstąpiła kandydatka z Kongo, która w tym roku, 31 sierpnia, złoży pierwsze śluby.
W czasie tego pobytu siostry z Polski miały możliwość, by przeżyć także podróż historyczną sięgającą początków i wspólnej historii obu Zgromadzeń.
Jubielusz Zgromadzenia w Kiekrzu, 13 lipca 2013
13 lipca 2013 roku klasztor w Kiekrzu koło Poznania przeżywał Jubileusz 150-lecia Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia Wyrazem wdzięczności Panu Bogu za powołanie i działalność apostolską Zgromadzenia była uroczysta Eucharystia sprawowana przez ośmiu kapłanów, wśród których był nowo wybrany generał Towarzystwa Chrystusowego – ks. Ryszard Głowacki, przyjaciel kierskiego domu i wieloletni spowiednik ks. prof. Edward Szymanek TCh, proboszcz parafii w Kiekrzu – ks. Rafał Krakowiak, a także proboszczowie sąsiednich parafii z Baranowa i Rokietnicy. Głównym celebransem był ks. prałat Jan Stanisławski, delegat ordynariusza diecezji poznańskiej abp. Stanisława Gądeckiego. Podczas homilii wspomniał, że Zgromadzenie wyrosło z fascynującej prawdy, wyrażonej pięknie przez św. Pawła: Dives in Misericordia – Bóg bogaty w miłosierdzie. Tę prawdę Zgromadzenie przełożyło na konkret życia i skoncentrowało się na pomocy miłosiernej w stosunku do dziewcząt potrzebujących odnowy moralnej. Podkreślił, że Zgromadzenie pielęgnuje kult Matki Bożej Miłosierdzia, która jest wzorem wiary. Ona pomaga właściwie rozumieć i praktykować cnotę miłosierdzia. Jednak Jej miłosierdzie polega najpierw na trosce o zbawienie wszystkich ludzi, za których umarł Jej Syn, a Ona była z Nim najściślej zjednoczona w tym doniosłym momencie. Kaznodzieja zostawił też siostrom szczególne przesłanie, mówiąc: Do zasadniczego zadania waszego Zgromadzenia, które wyznaczyła matka Ewa Karolina z Sułkowskich Potocka, doszło nowe, wielkie zadanie zrodzone z charyzmatu św. Siostry Faustyny. Posłannictwo, do którego wezwał ją Jezus Miłosierny, staje się waszym naczelnym celem. Działacie jednak w Kościele i nie jesteście skazane na własne siły. Prawda o miłosierdziu Bożym rozeszła się po całym świecie. Polska, Łagiewniki krakowskie, obraz Jezusa Miłosiernego – to elementy tego wielkiego wydarzenia, jakim było wezwanie Jezusa Miłosiernego do ufności: „Jezu ufam Tobie”. Kończąc homilię, Celebrans w imieniu i zastępstwie Arcybiskupa Metropolity podziękował siostrom za 150 lat błogosławionej działalności Zgromadzenia, za ubogacenie Kościoła powszechnego i lokalnego charyzmatem miłosierdzia i dziełami, które on zrodził. Wspólne dziękczynienie podczas Eucharystii uwieńczyło uroczyste Te Deum.
Po błogosławieństwie uczestnicy obchodów jubileuszowych przeszli w uroczystej procesji do parku przyklasztornego, w którym została poświęcona figura św. Michała Archanioła. Wierząc w potężne wstawiennictwo tego Patrona Zgromadzenia, siostry poleciły się jego opiece odmawiając modlitwę: „Święty Michale Archaniele…”. W tym klimacie zostało ogłoszone nazwisko nowego biskupa nominata diecezji poznańskiej, którym został ks. Damian Bryl.
W uroczystości wzięły udział siostry z wielu wspólnot Zgromadzenia z przełożoną generalną m. Petrą Kowalczyk, władze lokalne, członkowie stowarzyszenia „Faustinum”, dobrodzieje, sąsiedzi i okoliczni mieszkańcy. Zastępca wójta gminy Rakietnica powiedział, że skoro Zgromadzenie istnieje już 150 lat, pomimo zmian społecznych, strukturalnych i politycznych, to znaczy, że jego misja jest ponadczasowa. Goście zobaczyli prezentację multimedialną o historii Zgromadzenia i działalności apostolskiej kierskiego klasztoru. Uroczystości jubileuszowe zakończyła wspólna modlitwa w Godzinie Miłosierdzia, Koronka do Miłosierdzia Bożego, która w tym dniu była ostatnim aktem dziękczynienia za 150 lat Zgromadzenia, szczególnie za jego założycielki: matkę Teresę Potocką, współzałożycielkę – matkę Teresę Rondeau oraz duchową współzałożycielkę – św. Siostrę Faustynę Kowalską.
Jubileusz Zgromadzenia w Łodzi, 29 czerwca 2013
W uroczystość świętych Piotra i Pawła, 29 czerwca 2013 roku, w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia i w klasztorze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Łodzi przy ul. Wici 47, odbyły się uroczystości związane z Jubileuszem 150-lecia Zgromadzenia oraz 30-lecia posługi sióstr w tym mieście, któremu patronuje św. Siostra Faustyna – duchowa współzałożycielka Zgromadzenia.
Centralnym punktem uroczystości była Eucharystia sprawowana pod przewodnictwem ks. prał. Tadeusza Bednarka, który w homilii najpierw zarysował tło historyczne, w jakim powstawały francuskie Zgromadzenia w Bordeaux i Laval oraz, korzystające z ich doświadczenia, Zgromadzenie Matki Bożej Miłosierdzia w Polsce, założone przez matkę Teresę Potocką. To Zgromadzenie dało Kościołowi i światu św. Siostrę Faustynę, apostołkę Bożego Miłosierdzia. Dzisiaj Zgromadzenie ma 33 klasztory w Polsce i poza granicami kraju. Kaznodzieja podkreślił, że w jego historię od 30 lat wpisuje się także miasto Łódź. Wspominał szczególnie trudne początki posługi kapłanów i sióstr w nowo erygowanej parafii przy ul. Wici: puste pole przeznaczone pod budowę kościoła i klasztoru, na nim krzyż z wielkim napisem: Jezu, ufam Tobie. Potem zbudowano wiatę, w której sprawowano liturgię, i barak robotniczy, w którym, po kilku miesiącach gościny w domu jednej z parafianek, zamieszkały siostry. W takich warunkach kapłani, siostry i parafianie przeżywali swą wiarę, umacniając się nawzajem. Solidarnie budowali świątynię materialną i wspólnotę parafialną, potem klasztor, szkołę z bursą i na końcu ośrodek sportowy, zamykający kompleks obiektów z dużym kościołem, który abp Władysław Ziółek podniósł do rangi Sanktuarium Bożego Miłosierdzia. Działalność sióstr w ciągu 30 lat przybliżyła multimedialna prezentacja. Dzisiaj siostry prowadzą bursę, wspólnotę formacyjną stowarzyszenia „Faustinum” oraz posługują w Sanktuarium, wspierając kapłanów w pracy duszpasterskiej.
Po Eucharystii uczestnicy uroczystości procesjonalnie przeszli pod pomnik bł. Jana Pawła II, upamiętniający pobyt Papieża w tym mieście i udzielenie dzieciom Pierwszej Komunii Świętej. Niezwykle bogaty w symbolikę pomnik przedstawia moment Komunii św. udzielanej przez Ojca Świętego małej Basi, krewnej ówczesnej przełożonej generalnej Zgromadzenia, matki Pauliny Słomki. Od śmierci Jana Pawła II,co miesiąc po Eucharystii, wierni wraz z kapłanami w procesji chodzą pod ten pomnik, aby modlić się o beatyfikację, a teraz o kanonizację wielkiego Polaka. Stąd ta procesjonalna modlitwa została włączona także do programu obchodów jubileuszowych Zgromadzenia.
Obchody jubileuszowe połączone były z imieninami przełożonej generalnej matki Petry Kowalczyk oraz matki Pauliny Słomki, byłej przełożonej generalnej, obchodzącej jubileusz 60-lecia profesji zakonnej. Jubileuszowe świętowanie, w którym wzięły udział siostry z prawie wszystkich klasztorów Zgromadzenia w Polsce, kapłani, apostołowie Bożego Miłosierdzia z „Faustinum” oraz dobroczyńcy i przyjaciele łódzkiego klasztoru, uświetnił spektakl więźniarek z Aresztu Śledczego Warszawa-Grochów zatytułowany „Wróć” w reżyserii s. Zacheuszy Warzyńskiej ZMBM. Uroczystości zakończyła wspólna modlitwa w Godzinie Miłosierdzia i Koronka do Miłosierdzia Bożego.
Błogosławieni miłosierni…
150-lecie Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia
Rydzyna, 18 maja 2013
W dniu dzisiejszym – w ramach obchodów Jubileuszu 150-lecia Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia – siostry wraz z wychowankami odwiedzają Rydzynę – rodową siedzibę książąt Sułkowskich, miejsce w którym spędziła swoje dzieciństwo i młodość Teresa Ewa Potocka, założycielka Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia.
W sensie biblijnym jest to dopiero trzeci wielki jubileusz, gdyż jubileusz – według Starego Testamentu – obchodzi się tylko co pięćdziesiąt lat. W tym nadzwyczajnym czasie siostry – razem z nami – dziękują za błogosławiony czas modlitwy i pracy w naszej Ojczyźnie. Dziękują za rodziny, które zrodziły powołania siostrzane. Ja zaś pragnąłbym wyrazić wdzięczności Archidiecezji Poznańskiej, za pełną oddania służbę sióstr na terenie naszej archidiecezji. Nie zapominamy też o modlitwie za zmarłe siostry, które trudziły się nad ukształtowaniem w człowieku Chrystusa Miłosiernego.
1. MIŁOSIERDZIE BOGA OJCA
W takiej chwili – miast powtarzać dobrze znany jej córkom duchowym życiorys Założycielki – rozważmy temat miłosierdzia Boga Ojca, Syna Bożego i Kościoła, uzupełniając to refleksją na temat przyszłości Zgromadzenia.
Pierwsza sprawa to miłosierdzie Boga Ojca. Łatwo zauważyć, że cała historia zbawienia jest przede wszystkim historią miłosierdzia Bożego. Gdy Adam uległ pokusie i zapragnął żyć bez Boga – mimo iż wszystko co istotne Bogu zawdzięczał – Ten nie ukarał przestępcy wieczną karą, ale usuwając go z raju, obiecał mu ocalenie (por. Rdz 3,15). Dał też ludziom pierwszy dowód swojego miłosierdzia, kiedy – z uwagi na kilku sprawiedliwych – gotów był ocalić bezbożne miasta, Sodomę i Gomorę. Objawiając się Mojżeszowi nazwał sam siebie: „miłosiernym, litościwym, cierpliwym, bogatym w łaskę i wierność, zachowującym swą łaskę na tysiączne pokolenia, przebacza- jącym niegodziwość, niewierność, grzech” (Wj 34,6-7). Jeśli piętnował grzechy ludu ustami proroków i karał różnymi klęskami, to tylko w tym celu, by przywieść go do opamiętania. Nie potępił również Dawida, grzesznika wyznającego swą winę. Z tej racji psalmiści – pragnąc wyśpiewać najwyższą pochwałę Jahwe – intonują hymny do Boga miłości, łagodności, miłosierdzia i wierności (por. Ps 103 [102]; 145 [144]).
Żaden przymiot Stwórcy nie jest tak mocno podkreślany w Biblii jak Boże miłosierdzie. Słusznie też – spośród wielu imion Boga występujących na kartach Pisma świętego – najbliższe Jego naturze brzmi: „Ojciec miłosierdzia” (2Kor 1,3). To imię, przekazywane z pokolenia na pokolenie, stanowi jakby latarnię morską dla ludzkości pragnącej zachować nadzieję. Ono objawia ogromną miłość Boga, który przygarnia do serca grzeszną ludzkość i każdego człowieka. Bóg miłuje Izraela miłością „szczególnego wybrania” (Oz 2,21-25; Iz 54,6-8), dlatego przebacza mu winy, zdrady i niewierności, a jeśli tylko spotka się z prawdziwym nawróceniem, przywraca na powrót swój lud do łaski (por. Jer 31, 20; Ez 39, 25-29).
Nie ma dla człowieka innego źródła nadziei, jak miłosierdzie Boga. „Nic tak nie jest potrzebne człowiekowi, jak miłosierdzie Boże – owa miłość łaskawa, współczująca, wynosząca człowieka ponad jego słabość ku nieskończonym wyżynom świętości Boga” (Jan Paweł II, Łagiewniki, 7 VI 1997).
2. MIŁOSIERDZIE SYNA BOŻEGO
Oblicze miłosiernego Boga w najdoskonalszy sposób odsłonił nam Chrystus. W Nim – w sposób widzialny – Bóg objawił się jako Ojciec „bogaty w miłosierdzie” (Dives in misericordia, 2). „W rzeczywistości, miłosierdzie jest istotą orędzia ewangelicznego, jest imieniem samego Boga, obliczem Boga, jakie objawił w Starym Przymierzu, a w pełni w Jezusie Chrystusie, wcieleniu miłości stwórczej i odkupieńczej” (Benedykt XVI, Nie ma innego źródła nadziei jak miłosierdzie Boga. Rozważanie przed modlitwą Regina Caeli – 30.03.2008).
Dlatego też Chrystus mógł streścić swoje posłannictwo w słowach: „Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie, abym uciśnionych odsyłał wolnych, abym obwoływał rok łaski od Pana” (Łk 4,18-19).Gdy przybyli do Niego wysłannicy Jana Chrzciciela, On odpowiedział im: „Idźcie i donieście Janowi to, coście widzieli i słyszeli: niewidomi wzrok odzyskują, chromi chodzą, trędowaci doznają oczyszczenia i głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, ubogim głosi się Ewangelię” (Łk 7, 22).
O Bożym miłosierdziu Chrystus nauczał w porównaniach i przypowieściach. Czyż nie o tym mówi przypowieść o Dobrym Pasterzu szukającym zbłąkanej owcy, o Ojcu czekającym na powrót syna marnotrawnego, o niewieście cudzołożnej, o Zacheuszu, Samarytance przy studni Jakubowej, o Dobrym Samarytaninie?
Bardziej jeszcze niż nauczaniem, Chrystus uczył miłosierdzia swoją postawą wobec ubogich, cierpiących, uciśnionych i grzeszników: „Idźcie i starajcie się zrozumieć, co znaczy: Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary. Bo nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, ale grzeszników” (Mt 9,13). Miłosierdzie wyraża solidarność Jezusa z ludzkim losem i pełnię Jego poświecenia.
Najbardziej radykalnym objawieniem miłości miłosiernej Chrystusa stała się Jego ofiara na krzyżu. Krzyż jest najgłębszym pochyleniem się Chrystusa nad człowiekiem, przezwyciężeniem grzechu i śmierci przez miłość. „Ukrzyżowany Jezus jest ikoną bezgranicznego miłosierdzia, jakie Bóg okazuje każdemu człowiekowi” (Jan Paweł II, Środa Popielcowa, 25.02.1998).
3. MIŁOSIERDZIE KOŚCIOŁA
Trzecim tematem jest miłosierdzie Kościoła.
a. Nauczanie i praktyka miłosierdzia rozwinęły się już pośród pierwszych chrześcijan, w związku z poczuciem braterskiej wspólnoty w Chrystusie. Wyrazem tej postawy była wspólnota dóbr. W późniejszych czasach zachęcano w Kościele do prywatnej dobroczynności, ale organizowano też w Kościołach lokalnych oficjalną opiekę nad biednymi, sierotami i wdowami, chorymi i bezdomnymi. Po edykcie mediolańskim, gdy Kościół mógł już prawnie posiadać majątki, dochody z nich przeznaczano w znacznej mierze na potrzeby ubogich. Konkretnymi formami pomocy stały się zakłady i instytucje tworzone przy poszczególnych kościołach i klasztorach dla podróżnych, chorych, trędowatych, starców, sierot i innych. W początkach średniowiecza opieką nad biednymi i chorymi zajęły się również niektóre zakony, powstałe w czasie wypraw krzyżowych oraz bractwa i stowarzyszenia chrześcijańskie. Warto też wspomnieć o tzw. bankach pobożnych, przeciwdziałających lichwiarstwu oraz specjalnych formach służby bliźniemu, jak np. wykup niewolników.
W czasach nowożytnych powstały nowe zakony od opieki nad chorymi (kamilianie, bonifratrzy), rozwinęły się wielkie instytucje dobroczynne jak np. lazaryści czy szarytki. „Jest ponadto wiele innych rzeczy, których Jezus dokonał – powie św. Jan – a które, gdyby je szczegółowo opisać, to sądzę, że cały świat nie pomieściłby ksiąg, które by trzeba napisać” (J 21,25). Podobnie można powiedzieć o ogromie dzieł miłosierdzia świadczonego przez Kościół.
Jest sprawą oczywistą, że do funkcjonowania każdej zdrowej społeczności niezbędni są ludzie miłosierni. Miłość miłosierna będzie zawsze konieczna, nawet w najsprawiedliwszej społeczności. Nie ma takiego sprawiedliwego porządku państwowego, który mógłby sprawić, że posługa miłości stałaby się zbędna. Zawsze będzie istniało cierpienie, które potrzebuje pocieszenia i pomocy. Zawsze będzie samotność. Zawsze będą sytuacje materialnej potrzeby, w których konieczna jest pomoc w duchu konkretnej miłości bliźniego. Państwo, które chce zapewnić wszystko, które wszystko przyjmuje na siebie, w końcu staje się instancją biurokratyczną, nie mogącą zapewnić najistotniejszych rzeczy, których człowiek cierpiący, każdy człowiek potrzebuje: pełnego miłości osobistego oddania (por. Deus Caritas est, 26).
Błędne opinie, według których sprawiedliwe struktury czyniłyby zbytecznymi dzieła miłosierdzia, w rzeczywistości kryją w sobie materialistyczną koncepcję człowieka; tj. założenie, według którego człowiek miałby żyć „samym chlebem” – przekonanie, które w sumie upokarza człowieka i nie uznaje właśnie tego, co jest specyficznie ludzkie.
b. W te dzieje miłosierdzia Kościoła wpisują się również siostry ze Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia. Ich początki znajdują się we Francji. To właśnie tam Teresa Rondeau z Laval (1793-1866) podjęła pracę z kobietami, które potrzebowały głębokiej odnowy moralnej i chciały odmienić swoje życie. Aby się do tego przygotować wyjechała w 1818 roku do Bordeaux, aby przyjrzeć się dziełu Matki Teresy de Lamourous, która prowadziła tam dom dla pokutnic, zwany „Miłosierdzie”. Po dwumiesięcznym pobycie, Teresa Rondeau powróciła do Laval, gdzie została fundatorką nowego dzieła, z czasem nazwanego Zgromadzeniem Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia.
Jej pomysł podjęła później w Polsce Matka Teresa Ewa Potocka (1814-1881), która po śmierci matki wychowywała się właśnie tutaj w Rydzynie. Po śmierci męża, wraz z dwiema towarzyszkami pojechała do Laval, by pod kierunkiem Matki Teresy Rondeau zapoznać się z metodami pracy nad poprawą dziewcząt i kobiet moralnie upadłych. Stamtąd przywiozła do Polski doświadczenie i regułę, która miała służyć zachowaniu tego samego stylu życia sióstr i pracy apostolskiej w Polsce.
Następnie przyjęła zaproszenie abpa Zygmunta Szczęsnego Felińskiego i objęła „Dom schronienia” w Warszawie przy ul. Żytniej, który został poświęcony 1 listopada 1862 roku. Tę właśnie datę przyjmuje się jako początek Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Polsce.
Duchowość Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia streszcza się w jednym słowie: miłosierdzie. Każda siostra tego zgromadzenia usilnie stara się, by miłosierdzie przeniknęło jej myśli, słowa i działanie (Konstytucje Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, 1985, art. 7). Miłosierdzie winno charakteryzować styl życia całego Instytutu i każdej siostry z osobna, która ma się „przemienić się w miłosierdzie”.
Tę duchowość reprezentowała też św. Faustyna Kowalska (1905-1938), przez którą Jezus przypomniał światu biblijną prawdę o miłości miłosiernej Boga do każdego człowieka i wezwał do głoszenia jej światu z nową mocą, przekazując jej nowe formy kultu Miłosierdzia Bożego. Dzięki temu, Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, pełniąc jej charyzmatyczną misję, uznało Siostrę Faustynę za swą duchową współzałożycielkę.
W takim duchu siostry obejmują apostolską opiekę nad dziewczętami i kobietami potrzebującymi dogłębnej odnowy moralnej, nad samotnymi matkami, nad dziećmi i młodzieżą, nad osobami chorymi i niepełnosprawnymi, a także nad osobami pragnącymi pogłębić swoje życie duchowe.
4. PRZYSZŁOŚĆ ZGROMADZENIA
a. Myśląc o przyszłości sióstr Matki Bożej Miłosierdzia nie wolno najpierw zapominać o właściwej równowadze między akcją a kontemplacją, między modlitwą i dziełami charytatywnymi, między zaangażowaniem w doczesność a eschatologią, nie wolno popadać w skrajności. Czasami może się wydawać, że jedynym celem usprawiedliwiającym istnienie życia konsekrowanego jest akcja, działalność doczesna. Niekiedy tak się zdaje samym osobom konsekrowanym.
Siostry nie mogą zapomnieć o tym, że źródłem świętości życia konsekrowanego nie jest aktywność doczesna, ale Miłosierna Miłość Boga. To ona jest energią duchową tych, którzy odpowiadając na nią, czynią ze swego życia dar dla Boga i bliźnich. „Taka miłość może być urzeczywistniona jedynie wtedy, kiedy jej punktem wyjścia jest intymne spotkanie z Bogiem, spotkanie, które stało się zjednoczeniem woli, a które pobudza także uczucia. Właśnie wtedy uczę się patrzeć na inną osobę nie tylko jedynie moimi oczyma i poprzez moje uczucia, ale również z perspektywy Jezusa Chrystusa” (Deus Caritas est, 18). „Najważniejszym przejawem misji nie są bowiem zewnętrzne dzieła, ale przede wszystkim uobecnianie w świecie samego Chrystusa przez osobiste świadectwo. Oto jest wyzwanie i pierwszoplanowe zadanie życia konsekrowanego! Im bardziej upodobniamy się do Chrystusa, tym bardziej czynimy Go obecnym i działającym w świecie dla zbawienia ludzi” (Vita consecrata, 72).
b. Myśląc o przyszłości Zgromadzenia warto też zwrócić uwagę na to, co Ojciec Benedict Groeschel – należący do reformatorskiego ruchu odnowy kapucynów – pisze na temat życia i śmierci życia konsekrowanego w Stanach Zjednoczonych (First Things. Edycja polska 5/2007/90-93).
Gdziekolwiek istniał Kościół katolicki – pisze on – tam wszędzie byli obecni przedstawiciele życia konsekrowanego. Mężczyźni i kobiety prowadzące prosty i skromny żywot pełen wspólnej modlitwy i pracy oraz świadectwa o królestwie Bożym, którzy porzucali swoje rodziny, ojczyznę, wszystko, co posiadali, by iść za Jezusem.
W przeddzień Soboru Watykańskiego II armia tych ludzi liczyła w Stanach co najmniej 300 tys. osób; sióstr, zakonników i braci zakonnych. Osoby konsekrowane można było spotkać na każdym kroku; w szkole, szpitalu, w kościele. Większość z tych zgromadzeń zakonnych znajduje się dziś w stanie upadku. Średnia wieku oscyluje w granicach późnej siedemdziesiątki, a nowych powołań nie widać. Życie konsekrowane poszło w niewłaściwym kierunku i padło ofiarą tej samej rewolucji kulturalnej, która od lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku zrujnowała rodzinę oraz szkolnictwo wyższe.
Pojawia się więc pytanie: co robić, by odrodziło się życie zakonne? Odpowiedź brzmi: trzeba przywrócić życiu konsekrowanemu jego autentyczny rys, którym jest tzw. „graniczność” (liminalność). Od samego początku życie konsekrowane cechowało się granicznością, odróżniającą je od zastanego porządku każdej innej, nawet bardzo religijnej społeczności. Od samego początku było życiem poza normami przyjętymi w danej społeczności. Gdzie życie rodzinne stanowiło normę, „granicznością” była czystość, ubóstwo i posłuszeństwo przełożonemu. Osoby graniczne różniły się od innych, nawet najbardziej prawych i cnotliwych członków społeczności. Każdy człowiek obeznany z upadkiem życia konsekrowanego wie, że – za małymi wyjątkami – obecnie owa „graniczność” została w USA prawie całkowicie utracona.
Inny specjalista watykański od spraw zakonnych powiedział: jeśli zgromadzenie przed upływem 200 lat nie zreformuje się radykalnie i nie przywróci owej „graniczności” – marnie zginie.
ZAKOŃCZENIE
Na zakończenie chciałbym raz jeszcze podziękować Czcigodnym Siostrom za ich modlitwę i pracę oraz dodać im odwagi w wypełnianiu przepięknego powołania. Święta księga Tamilów uczy: „Ciało ludzie, z którego wyjęte są kości jest podobne do zmiętej szmaty. Podobnie duch, który nie miał oparcia w miłości, jest jak pień, co utracił koronę. Cóż są warte uroda i piękna budowa ciała, skoro serce jest zimne. Ci są ludźmi, którzy potrafią innych miłować, reszta – to tylko okryte skórą szkielety” (por. Tiruwalluwar, Tirukkural. Święta księga południowych Indii. Ossolineum 1997).
Jubileusz Zgromadzenia – Rydzyna, 18 maja 2013
18 maja 2013 roku w ramach obchodów Jubileuszu 150-lecia Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia siostry wraz z wychowankami nawiedziły Rydzynę – rodową siedzibę książąt Sułkowskich, miejsce dzieciństwa i młodości założycielki Zgromadzenia matki Teresy Potockiej, córki czwartego ordynata na zamku w Rydzynie księcia Antoniego Pawła Sułkowskiego i Ewy Kickiej. W pielgrzymce wzięły udział siostry z prawie wszystkich klasztorów w Polsce, zza granicy z przełożoną generalną m. Petrą Kowalczyk, uczennice z trzech Młodzieżowych Ośrodków Wychowawczych (Krakowa, Kalisza i Wrocławia) i młodzież z Zakładu Leczniczego w Częstochowie, w sumie ponad 300 osób.
Centralnym punktem pielgrzymki była Msza św. celebrowana pod przewodnictwem metropolity poznańskiego abp. Stanisława Gądeckiego w koncelebrze z kapłanami dekanatu rydzyńskiego. Przed Eucharystią została poświęcona tablica upamiętniająca modlitwę w tym kościele matki Teresy Potockiej założycielki Zgromadzenia, w którym duchową współzałożycielką jest św. Siostra Faustyna Kowalska – Apostołka Bożego Miłosierdzia. W homilii Ksiądz Arcybiskup mówił o miłosierdziu Boga, które w sposób szczególny zostało objawione w życiu i nauczaniu Jezusa Chrystusa. Jego misję kontynuuje Kościół m.in. poprzez dzieła miłosierdzia. Ta działalność była i będzie zawsze potrzebna, choćby były najbardziej sprawiedliwe społeczeństwa, bo zawsze będzie cierpienie wymagające pełnego ludzkiej miłości oddania. W ten nurt w historii Kościoła wpisuje się Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. Początkowo poprzez pracę wobec moralnie upadłych kobiet, dzisiaj przez głoszenie światu orędzia Miłosierdzia, które Jezus przekazał św. Siostrze Faustynie, duchowej współzałożycielce Zgromadzenia. Dając rady na przyszłość, abp Gądecki podkreślił potrzebę zachowania równowagi pomiędzy akcją i kontemplacją, by nie popadać w skrajności ani w jedną, ani w drugą stronę. Podkreślił też mocno potrzebę zachowania czy przywrócenia życiu konsekrowanemu rysu „graniczności”, czyli zachowania granic odmienności życia konsekrowanego od życia świeckiego. Niezachowanie tego warunku prowadzi do upadku życia zakonnego, co ma miejsce w USA, gdzie osoby konsekrowane niczym się nie różnią od ludzi świeckich.
Po Eucharystii, w której uczestniczyły także władze miasta i starostwa, dyrekcja gimnazjum im. Sułkowskich z pocztem sztandarowym niesionym przez uczniów, uczestnicy uroczystości przeszli do zamku, gdzie w dawnej kaplicy książąt Sułkowskich abp. Stanisław Gądecki poświęcił i odsłonił kolejną tablicę z popiersiem matki Teresy Potockiej i następującym tekstem:
Matka Teresa Potocka
Ewa Karolina z książąt Sułkowskich
1814-1881
córka księcia Antoniego Pawła
IV ordynata Rydzyny i Ewy Kickiej
w tym zamku spędziła dzieciństwo i młodość.
W 1862 roku
Założyła Zgromadzenie Sióstr
Matki Bożej Miłosierdzia.
Do tego Zgromadzenia wstąpiła
św. Siostra Faustyna Kowalska
Apostołka Bożego Miłosierdzia i duchowa współzałożycielka Zgromadzenia.
W hołdzie wdzięczności w roku Jubileuszu 150-lecia Zgromadzenia
Siostry Matki Bożej Miłosierdzia
A.D. 2013
Po obiedzie w zamku i spacerze w obszernym parku krajobrazowym, siostry i wychowanki powróciły do kościoła, by wysłuchać wykładu dyrektora Zdzisława Molińskiego – kustosza zamku – na temat „Historia rodu Sułkowskich”, którzy m.in. byli fundatorami późnobarokowego kościoła pw. św. Stanisława BM. Po modlitwie – Litania Loretańska, Godzina Miłosierdzia i Koronka do Miłosierdzia Bożego – i nawiedzeniu krypty w podziemiach kościoła, w której spoczywają Sułkowscy, a wśród nich rodzice matki Teresy Potockiej, siostry i wychowanki w kilku grupach zwiedziły zamek. Zbudowany w XVII wieku (na murach zamku gotyckiego) według projektu królewskiego architekta Józefa Szymona Bellottiego i Pompeo Ferrariego jest jedną z największych rezydencji magnackich i należy do pereł polskiego baroku. Początkowo był własnością Leszczyńskich, w latach 1705-1709 – rezydencją króla Polski Stanisława Leszczyńskiego. W roku 1736 Rydzyna wraz z zamkiem stała się własnością Aleksandra Sułkowskiego, który przywrócił rezydencji dawny blask. Po wygaśnięciu rodu Sułkowskich ordynacja w Ry- dzynie przeszła w ręce rządu pruskiego, a następnie fundacji książąt Sułkowskich i zamek służył zgodnie z zapisami statutowymi ordynacji celom edukacyjnym. W latach 70. XX wieku zamek został odbudowany po spaleniu go w 1945 roku przez armię radziecką. Dziś jest ośrodkiem konferencyjnym częściowo udostępnianym turystom, którzy mogą zobaczyć m.in. jego część reprezentacyjną: salę myśliwską, czterech pór roku, morską, balową, rycerską…. Siostry jeszcze dokładniej zapoznały się z historią rodu, życiem zamku i roli, jaką w historii Wielkopolski i Polski odegrali szczególnie Aleksander i Antoni Paweł Sułkowski, pradziadek i ojciec matki Teresy Ewy z książąt Sułkowskich Potockiej.
Jubileusz Zgromadzenia, Lwów-Tawrijsk, 9-15 maja 2013
W roku Jubileuszu 150-lecia Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia 9 maja 2013 roku ponad 26 sióstr wyruszyło na Ukrainę. Pierwszym etapem podróży był Lwów. Po zwiedzaniu miasta, także miejsc związanych z obecnością i posługą w nim sióstr do czasu zakończenia II wojny światowej, w katedrze Mszy św. przewodniczył pasterz diecezji lwowskiej abp Mieczysław Mokrzycki. Natomiast 12 maja br. Mszy św. jubileuszowej w Tawrijsku, gdzie od sierpnia ub. roku posługują siostry ze Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia, Eucharystii przewodniczył bp Bronisław Biernacki, ordynariusz diecezji odesko-symferopolskiej.
Czas pielgrzymki na Ukrainę był m.in. powrotem do czasu kilkuletniej posługi Zgromadzenia we Lwowie. Na prośbę Towarzystwa Opieki nad Młodymi Kobietami Zgromadzenie 1 maja 1938 roku podjęło pracę w schronisku św. Katarzyny w Brzuchowicach pod Lwowem pod warunkiem, że schronisko przeniesie się do miasta. Wkrótce tymczasowo wynajęto mieszkanie (9 pokoi) w budynku fabrycznym na peryferiach dzielnicy Zamarstynów, ul. św. Marcina 30, ale już 15 grudnia 1938 roku siostry wraz z wychowankami przeniosły się do jednopiętrowego budynku z ogrodem przy ul. Zadwórzańskiej 80, który na raty zakupiło Zgromadzenie. Przebywało w nim około 30. a w latach II wojny światowej do 40 wychowanek, z których dwie trzecie stanowiły dziewczęta małoletnie. Źródłem utrzymania była pracownia hafciarska, szwalnia i pralnia. W domu była kaplica, a opiekę duchową sprawowali jezuici. W latach drugiej wojny światowej dom prowadził swoją działalność, tylko czasowo siostry musiały używać stroju świeckiego. Od lipca 1944 roku dom był stale zagrożony. Ostatecznie ewakuacja nastąpiła 13 maja 1946 roku. Siostry wraz z wychowankami przyjechały najpierw do Krakowa, a następnie wprowadziły się do domu na Krzeptówkach w Zakopanem.
Siostry w czasie tej podróży na Ukrainę miały także okazję zapoznać się z obecną działalnością apostolską Zgromadzenia w Tawrijsku, ze sposobami głoszenia w tym kraju orędzia Miłosierdzia poprzez życie, czyny, słowa i modlitwę.
Jubileusz Zgromadzenia – Częstochowa, 1-2 maja 2013
1 maja 2013 roku Jubileusz 150-lecia Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia świętowano w klasztorze w Częstochowie. Uroczystości poprzedził zjazd przełożeński, który rozpoczął się w przeddzień 13. rocznicy kanonizacji Siostry Faustyny – 29 kwietnia. Przedmiotem obrad były wyzwania, jakie niosą procesy zachodzące we współczesnym świecie, rola w nim osób konsekrowanych i twórcza wierność dziedzictwu charyzmatycznemu Zgromadzenia. Konferencje o świadectwie życia konsekrowanego we współczesnym świecie i roli charyzmatu w duchowości i apostolstwie osoby konsekrowanej wygłosił o. Krzysztof Ołdakowski SJ. Przełożona generalna m. Petra Kowalczyk mówiła o twórczej wierności dziedzictwu charyzmatycznemu Zgromadzenia, które mu Pan Bóg dał przez założycielkę matkę Teresę Potocką i duchową współzałożycielkę św. Siostrę Faustynę Kowalską. Siostra Agnieszka Piechnik mówiła o moralnej kondycji współczesnego świata i Kościoła, a s. Elżbieta Siepak wygłosiła konferencję zatytułowaną „Moim Mistrzem jest Pan” – o Jezusowej pedagogii i programie formacyjnym w kształtowaniu szkoły duchowości św. Siostry Faustyny.
Po zakończeniu zjazdu przełożeńskiego, 1 maja po południu uroczystości jubileuszowe rozpoczęła modlitwa w Godzinie Miłosierdzia i wspólnie odmówiona Koronka do Miłosierdzia Bożego, a potem inscenizacja zatytułowana „Miłość mi wszystko wyjaśniła” w wykonaniu młodzieży, którą opiekują się siostry w domu częstochowskim.
O godzinie 20:00 siostry ze wszystkich domów Zgromadzenia (nie przyjechały tylko siostry z Bostonu, choć obecna była s. Caterina Esselen z tej wspólnoty przebywająca czasowo w Polsce) przeszły procesjonalnie z klasztoru przy ul. św. Barbary na Jasną Górę. Za Krzyżem i świecami podążała przełożona generalna matka Petra Kowalczyk, która niosła figurę Matki Miłosierdzia – głównej Patronki Zgromadzenia i niebieskiej przełożonej generalnej. Za nią szły siostry z portretem założycielki matki Teresy Potockiej, duchowej współzałożycielki św. Siostry Faustyny Kowalskiej wraz z jej relikwiami oraz z portretem matki Teresy Rondeau, współzałożycielki Zgromadzenia. W czasie procesji siostry śpiewały Litanię Loretańską oraz pieśni Maryjne.
O 21:00 Apelem Jasnogórskim rozpoczęło się nocne czuwanie, w czasie którego ojciec Wojciech Dec, paulin, wygłosił konferencję o wierze Maryi. Na przykładzie Jej życia ukazywał rozwój wiary, u początku którego jest słuchanie słowa Bożego, milczenie wypełnione treścią Bożego słowa (rozważanie go w sercu i wcielanie w życie), a owocem całkowite zawierzenie Bogu, współuczestnictwo w życiu Chrystusa, „tracenie swego życia” według Bożego planu i służba drugiemu człowiekowi.
Mszy św. jubileuszowej w kaplicy cudownego obrazu Matki Bożej przewodniczył abp Wacław Depo metropolita częstochowski w koncelebrze z generałem zakonu paulinów ojcem Izydorem Matuszewskim, wikarym parafii św. Barbary w Częstochowie o. Janem Filipkiem OSPPE, rektorem Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Płocku ks. Andrzejem Pieńdykiem oraz spowiednikiem sióstr w klasztorze częstochowskim o. Robertem Jasiukiewiczem OSPPE. W homilii Pasterz diecezji częstochowskiej mówił o tym, że na Jasnej Górze, czyli w domu Matki uczymy się, jak w swoim życiu robić miejsce miłości Boga i jak służyć w miłości drugiemu człowiekowi. Z tej miłości Boga i służby ludziom rodzi się chrześcijańska radość, czego przykładem jest św. Siostra Faustyna, która też w domu Matki na Jasnej Górze modliła się i od Matki Bożej uczyła się miłości Boga i ludzi.
W Roku Wiary i przeżywanego w Zgromadzeniu Jubileuszu 150-lecia istnienia zasadniczym motywem modlitwy sióstr w czasie nocnego czuwania było dziękczynienie za opiekę Maryi Matki Miłosierdzia nad Zgromadzeniem oraz błaganie o przymnożenie wiary i wszelkie potrzebne łaski. Przychodzimy jak goście weselni na uroczystości w Kanie – mówiły siostry w czasie modli- tewnego czuwania – by wraz z Maryją radować się i wielbić Boga za wielkie rzeczy, jakie nam uczynił w czasie 150 lat istnienia naszego Zgromadzenia. Czuły się jak goście na weselu w Kanie blisko Maryi, by wraz z Nią prosić Pana o przemianę tego, co jest wodą życia w wino. Przyniosły przed tron Matki Wcielonego Miłosierdzia swoje radości i nadzieje, obawy, plany na kolejne lata, zmagania, oczekiwania i niepokoje nie tylko swoje i dusz po- wierzonych apostolskiej pieczy Zgromadzenia, ale także Ojczyzny, Kościoła i świata. Przyszły z wiarą w macierzyńskie miłosierdzie Maryi, a odchodziły ubogacone, szczęśliwe i wzmocnione do czynienia tego, czego oczekuje Jej Syn, czyli niesienia światu miłosiernej miłości Boga poprzez świadectwo życia, dzieła apostolskie i modlitwę.
Jubileusz Zgromadzenia, Warszawa-Grochów, 27 kwietnia 2013
27 kwietnia 2013 roku w klasztorze Warszawa-Grochów (zwanym niegdyś „Józefinkiem”) obchodzono Jubileusz 150-lecia Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. Uroczystości jubileuszowe połączono z dziękczynieniem za dar kanonizacji Siostry Faustyny Kowalskiej niejako w przede dniu 13. rocznicy (30 kwietnia) tego wydarzenia. W kaplicy przy ul. Hetmańskiej 44 ciągle przypomina o nim obraz Apostołki Miłosierdzia Bożego, który w czasie uroczystości beatyfikacji i kanonizacji zdobił fronton bazyliki św. Piotra w Rzymie. W obchodach wzięły udział siostry z klasztoru w Warszawie przy ul. Żytniej na czele z matką generalną Petrą Kowalczyk, w Radomiu, Płocku, Wrocławiu, Krakowie, Świnicach Warckich, Rabce, Walendowie oraz kapłani, przyjaciele domu i pensjonariusze Domu Pomocy Społecznej.
Radość świętowania rozpoczęła się od wspólnoty stołu Eucharystycznego. Mszy św. z formularza o św. Siostrze Faustynie, koncelebrowanej przez jedenastu kapłanów, przewodniczył abp Henryk Hoser, który wygłosił okolicznościową homilię, poświęconą m.in. roli św. Siostry Faustyny w historii Kościoła. W geście podziękowania za jego duszpasterską posługę i zaangażowanie w sprawy szerzenia orędzia o Bożym miłosierdziu siostry ofiarowały Pasterzowi diecezji warszawsko-praskiej relikwiarz z cząstką relikwii św. Siostry Faustyny Kowalskiej. Oprawę liturgiczną uroczystej Mszy św. uświetnił przez grę na organach Sławomir Kuczek.
Po Mszy św. zaproszeni goście byli na wspólnym posiłku i w sali teatralnej DPS zobaczyli premierową projekcję filmu pt. Pieśń o „Józefinku”, zrealizowanego przez Michała Górala, przy współpracy Waldemara Bala i Pawła Górskiego w oparciu o scenariusz s. Justyny Klimek i z udziałem sióstr Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia z klasztoru na Grochowie. Jubileuszowe spotkanie zakończyła wspólna modlitwa w Godzinie Miłosierdzia (15.00) i Koronka do Miłosierdzia Bożego.
Zobacz zdjęcia
Zobacz film „Pieśń o Józefinku”
BIAŁORUŚ
Witiebskaja obł.
211875 POSTAWY
ul. Nabierieżnaja 6
tf.: (0-0375) 215 54 42 32
e-mail: postawy@faustyna.pl
BIAŁORUŚ
Grodnienskaja obł.
Wołkowyskij ron.
231904 SZIŁAWICZI
ul. Sowietskaja 8a
tf.: (0-0375) 151 234 137 (plebania)
BRAZYLIA
Rua Domingos Freire, 142
Cep: 20735-220
Todos os Santos – Méier RIO DE JANEIRO
Brasil
ismm.misericordia.brasil@gmail.com
CZECHY
ul. Štefánikova 952
544 01 DVŮR KRÁLOVÉ NAD LABEM
tf.: (0-0420) 499 32 14 09
e-mail: kmbm@seznam.cz
KAZACHSTAN
ul. Auezova 133 A
150010 PIETROPAVLOVSK
tf.: (0-07) 7152 52 57 39
kom.: +48 535 438 296; +7 701 266 58 65
e-mail: pietropawlowsk@faustyna.pl
CUBA
Calle Avellaneda 221 # Jaime y San Esteban
70100 Camaguey
CP 70100 Cuba
Tel.: +53 32 25 67 10 ; +53 58 64 32 16.
SLOVENSKO
Táborská 7
040 01 KOŠICE
tel.: 0-0421-556-77-02-77
e-mail: kosice@milosrdenstvo.sk
SLOVENSKO
094 22 NIŽNÝ HRUŠOV 41
tf.: (0-0421) 574 48 31 66
e-mail: sr.faustyna@milosrdenstvo.sk
www.milosrdenstvo.sk
ITALIA
Via dei Penitenzieri 12
00193 ROMA
tf.: (0-039 06) 68 80 50 94
e-mail: zmbmcentrumrzym@wp.pl
UKRAINA
ul. Czkałowa 33
74 989 TAWRIJSK
Województwo: Odessa
tel. (00380) 554 97 28 37
kom. +380 980 670 216
e-mail: tawrijsk@faustyna.pl
USA
55 Loon Pond Rd.
LAKEVILLE, MA 02347
tf.: (0-01) 617 288 12 02
fax: (0-01) 617 288 12 02
e-mail: mercy@sisterfaustina.org
www.sisterfaustina.org
USA
7001 Forest Hill Dr.
University Park, MD 20782
USA
tf.: (0-01) 301 403 9023
e-mail: waszyngton@faustyna.pl
USA
KALISZ
Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy
Dom Miłosierdzia św. Józefa
ul. Poznańska 26
62-800 Kalisz
tel.: (062) 767 50 87
e-mail: biuro@mow.kalisz.pl
KRAKÓW
Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy
im. św. Siostry Faustyny
ul. Siostry Faustyny 3
30-420 Kraków
tel.: (012) 266 30 29; (012) 266 89 80
e-mail: mowkrakow@faustyna.pl
WROCŁAW
Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy
im. m. Teresy Potockiej
Pl. Grunwaldzki 3b, 50-377 Wrocław
tel/fax (071) 328 00 98
e-mail: mow.wroclaw@faustyna.pl
www: http://wroclaw.faustyna.pl
BIAŁA
ul. Henryka Siekiewicza 18
09-411 – Biała
tel.: 797-907-363, 797-907-364
CHYLICZKI
ul. Wschodnia 6
05-500 Piaseczno – CHYLICZKI
tel.: 22 756 88 76
EŁK
ul. Ks. Prałata Mariana Szczęsnego 1
19-300 Ełk
tek.: 516 775 392
KIEKRZ
ul. Kierska 10
62-090 Rokietnica – KIEKRZ
tel.: 61 842 80 04
CZĘSTOCHOWA
ul. Św. Barbary 9/11
42-200 Częstochowa
tel.: 34 324 49 71
WARSZAWA – GROCHÓW
ul. Hetmańska 44
04-305 Warszawa
tel.: 22 610 60 16
WALENDÓW
ul. Nad Utratą 30
05-830 Nadarzyn
tf.: (22) 729 81 15; 729 88 81
e-mail: walendow@faustyna.pl
www.walendow.faustyna.pl
CZECHY
ul. Štefánikova 952
544 01 DVŮR KRÁLOVÉ NAD LABEM
tf.: (0-0420) 499 32 14 09
e-mail: kmbm@seznam.cz
DERDY
ul. Łączności 158
05-552 WÓLKA KOSOWSKA
tf.: (22) 757 77 40
e-mail: milosierdzie-derdy@faustyna.pl
RABKA
ul. Juliusza Słowackiego 12
34-700 RABKA
tf.: (18) 267 66 04
e-mail: rabka@faustyna.pl
www.rabka.faustyna.pl
WALENDÓW
ul. Nad Utratą 30
05-830 Nadarzyn
tf.: (22) 729 81 15; 729 88 81
e-mail: walendow@faustyna.pl
www.walendow.faustyna.pl
ŁÓDŹ
ul. Wici 47
91-157 ŁÓDŹ
tf.: 655 80 05; 511 595 135
e-mail: bursa@faustyna.pl
KAZACHSTAN
ul. Auezova 133 A
150010 PIETROPAVLOVSK
tf.: (0-07) 7152 52 57 39
kom.: +48 535 438 296; +7 701 266 58 65
e-mail: pietropawlowsk@faustyna.pl
DERDY
ul. Łączności 158
05-552 WÓLKA KOSOWSKA
tf.: (22) 757 77 40
e-mail: milosierdzie-derdy@faustyna.pl
ZAKOPANE
ul. Krzeptówki 172
34-505 ZAKOPANE
tf.: (18) 206 69 15
kom.: 797 907 286
e-mail: zakopane@faustyna.pl
www.zakopane.faustyna.pl
DVŮR KRÁLOVÉ NAD LABEM
ul. Štefánikova 952
544 01 DVŮR KRÁLOVÉ NAD LABEM
tf.: (0-0420) 499 32 14 09
e-mail: kmbm@seznam.cz
KALISZ
ul. Poznańska 26
62-800 KALISZ
tf.: (62) 757 63 42
e-mail: zmbm.kalisz@faustyna.pl
Podstawowym sposobem głoszenia miłosiernej miłości Boga do człowieka, poza świadectwem życia, są prowadzone przez Zgromadzenie dzieła miłosierdzia.
BIAŁA
ul. Henryka Sienkiewicza 18
09-411 BIAŁA
tel.: Klasztor – 797-907-363
Dom Samotnej Matki – 797-907-363
e-mail: dombiala@faustyna.pl
CHYLICZKI
ul. Wschodnia 6
05-500 PIASECZNO-CHYLICZKI
tf.: (22) 756 88 76
e-mail: dsmchyliczki@wp.pl
CZĘSTOCHOWA
ul. Św. Barbary 9/11
42-200 CZĘSTOCHOWA
tf.: (34) 368 10 29
e-mail: dom_czestoch@faustyna.pl
DERDY
ul. Łączności 158
05-552 WÓLKA KOSOWSKA
tf.: (22) 757 77 40
e-mail: milosierdzie-derdy@faustyna.pl
EŁK
ul. Ks. prał. Mariana Szczęsnego 1
19-300 EŁK
tf.: klasztor – (87) 441 70 36
DSM – (87) 441 70 35
e-mail: elk@faustyna.pl
GDAŃSK
Trakt Św. Wojciecha 396 a
80-007 GDAŃSK
tf.: (58) 309 03 61; 797 907 345
e-mail: zmbm.gdansk@faustyna.pl
KALISZ
ul. Poznańska 26
62-800 KALISZ
tf.: (62) 757 63 42
e-mail: zmbm.kalisz@faustyna.pl
KIEKRZ
ul. Kierska 10
62-090 Rokietnica-KIEKRZ
tf.: (61) 848 21 21
e-mail: dsmkiekrz@faustyna.pl
www.kiekrz.faustyna.pl
KRAKÓW
ul. Siostry Faustyny 3
30-608 KRAKÓW 12
tf.: (012) 351 88 00
e-mail: klasztor@faustyna.pl
www.krakow.faustyna.pl
ŁÓDŹ
ul. Krośnieńska 9
93-515 ŁÓDŹ
tel.: 501 754 387
e-mail: Lodz.krosnienska@faustyna.pl
ŁÓDŹ
ul. Wici 47
91-157 ŁÓDŹ
tf.: 655 80 05; 511 595 135
e-mail: zmbm-lodz@faustyna.pl
PŁOCK
Pl. Stary Rynek 14/18
09-404 PŁOCK
tf.: (24) 262 58 83
e-mail: zmbm.plock@faustyna.pl
www.faustynaplock.pl
RABKA
ul. Juliusza Słowackiego 12
34-700 RABKA
tf.: (18) 267 66 04
e-mail: rabka@faustyna.pl
www.rabka.faustyna.pl
RADOM
ul. A. Struga 31
26-610 RADOM
tf.: (48) 362 56 17
e-mail: radom@faustyna.pl
ŚWINICE WARCKIE
ul. Fryderyka Chopina 5
99-140 ŚWINICE WARCKIE
tf.: (63) 288 15 18
kom.: 604 478 132
e-mail: dom-swinice@faustyna.pl
ŚWINICE WARCKIE
Klasztor kontemplacyjny
ul. Fryderyka Chopina 5
99-140 ŚWINICE WARCKIE
tf.: (63) 288 15 18
e-mail: kontemplacja@faustyna.pl
WALENDÓW
ul. Nad Utratą 30
05-830 Nadarzyn
tf.: (22) 729 81 15; 729 88 81
e-mail: walendow@faustyna.pl
www.walendow.faustyna.pl
WARSZAWA
ul. Hetmańska 44
04-305 WARSZAWA
tf.: (22) 610 60 51
e-mail: dom_grochow@faustyna.pl
www.grochow.faustyna.pl
WARSZAWA
ul. Żytnia 3/9
01-014 WARSZAWA
tf.: (22) 838 38 44
e-mail: zytnia@faustyna.pl
WROCŁAW
Pl. Grunwaldzki 3a
50-377 WROCŁAW
tf.: (71) 328 65 78; 328 11 24
e-mail: zmbm.wroclaw@faustyna.pl
ZAKOPANE
ul. Krzeptówki 172
34-505 ZAKOPANE
tf.: (18) 206 69 15
kom.: 797 907 286
e-mail: zakopane@faustyna.pl
e-mail: domrekol.zakopane@faustyna.pl
www.zakopane.faustyna.pl
Jubileusz Zgromadzenia – Walendów – 20 kwietnia 2013
Obchody Jubileuszu 150-lecia Zgromadzenia i 100-lecia domu walendowskiego odbyły się w sobotę 20 kwietnia 2013 roku w bardzo kameralnym klimacie spotkania wśród najbliższych. Przybyły czterdzieści cztery siostry z innych klasztorów Zgromadzenia z przełożoną generalną s. M. Petrą Kowalczyk, czterech kapłanów, a także przyjaciele domu. Wspólne świętowanie rozpoczęło się od multimedialnej prezentacji p.t. „Oblicza miłosierdzia”, którą rozpoczynało i kończyło oblicze Jezusa Miłosiernego. Święta Siostra Faustyna mówiła bowiem, że od Miłosierdzia wszystko się zaczyna i na Nim się kończy. Siostry wychodząc od pierwszego dzieła miłosierdzia Boga, jakim było stworzenie, poprzez dzieje grzechu i zbawienia, ukazały drugiej części historię domu walendowskiego. W nim bowiem przez 100 lat przez ręce sióstr przelewało się Boże miłosierdzie świadczone kobietom zaniedbanym moralnie, więźniarkom, dziewczętom z wyrokami kierującymi do poprawczaka, powstańcom z Warszawy, więźniom obozu przejściowego w Pruszkowie, a potem kobietom chorym psychicznie, dzieciom i młodzieży. Dzisiaj w Walendowie głównym dziełem apostolskim jest Dom Miłosierdzia z rodzinnym domem dziecka i przedszkolem. W 2012 roku w tym domu mieści się także postulat Zgromadzenia.
Po prezentacji uroczystej Mszy św. koncelebroanej przewodniczył dziekan ks. Andrzej Wieczorek. W homilii mówił między innymi o tym, że trzeba się dawać innym, tak jak Jezus daje się nam w Eucharystii. To jest miłosierdzie! Przed końcowym błogosławieństwem słowa podziękowania do kapłanów i wszystkich obecnych skierowała Matka Generalna. Nawiązała m.in. do prezentacji, mówiąc o wyśpiewanej w jej trakcie piosence, która ukazuje wielkie pragnienie Jezusa, za którym chcemy iść: Pragnę, aby twoje serce było wypełnione Moim miłosierdziem. Przy wyjściu z kaplicy na gości czekały siostry z jubileuszowymi ciasteczkami własnej roboty i dołączoną duchową inspiracją odsyłającą do słodyczy słów z „Dzienniczka” św. Siostry Faustyny. Goście spotkali się także przy wspólnym stole na obiedzie.
W popołudniowych godzinach był czas na spacery po pięknej okolicy, a o 15:00 w kaplicy modlitwą w Godzinie Miłosierdzia i Koronką do Miłosierdzia Bożego, w której błagano o miłosierdzie „dla nas i całego świata”, kończyły się uroczystości jubileuszowe.
Nie umiem sobie wyobrazić zakonnicy żyjącej w domach naszych, czyli w Zgromadzeniu naszym, a nie mającej ducha apostolskiego; gorliwość o zbawienie dusz powinna się palić w sercach naszych (Dz. 350).
s. M. Olga Abramczuk
„Matka Teresa de Lamourous”
Z okazji Jubileuszu 150-lecia Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia wydawnictwo „Misericordia” opublikowało biografię założycielki Domu Miłosierdzia i Zgromadzenia w Bordeaux (Francja) – m. Teresy de Lamourous, u której wzory do prowadzenia dzieła apostolskiego czerpała matka Teresa Rondeau z Laval (Francja). Biografie trzech założycielek: matki Teresy de Laomourous, matki Teresy Rondeau i matki Teresy Ewy z książąt Sułkowskich hrabiny Potockiej – to swoista trylogia, jaką pozostawiła Zgromadzeniu śp. s. Olga Abramczuk ZMBM. Dzięki tej literaturze można zgłębiać historię Zgromadzenia u samych jej początków.
Ksiądz Zygmunt Golian
Wydawnictwo „Misericordia” opublikowało dwie biografie ks. Zygmunta Goliana, spowiednika i kierownika duchowego matki Teresy Potockiej, założycielki Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. „Krótki rys życia ks. Zygmunta Goliana, prałata i proboszcza wielickiego” napisał ks. Zdzisław Bartkiewicz SJ, natomiast o ks. Golianie jako duszpasterzu i kaznodziei pisał bp Julian Groblicki. Książeczka ukazała się z okazji Jubileuszu 150-lecia istnienia Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. W słowie wstępnym przełozona generalna m. Petra Kowalczyk pisała: W dziękczynienie Miłosiernemu Bogu za 150 lat istnienia Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia wpisuje się wdzięczność za tych, którzy pozwalając się prowadzić Duchowi Świętemu, współtworzyli to Boże dzieło, każdy w określonym miejscu, czasie i zgodnie z zadaniami wyznaczonymi przez Opatrzność. W poczet tych osób wpisuje się postać ks. Zygmunta Goliana, niezwykle gorliwego męża Bożego, znakomitego kaznodziei, wykładowcy i duszpasterza, wytrawnego znawcy życia duchowego, długoletniego spowiednika i kierownika duchowego matki Teresy Potockiej. Rolę, jaką odegrał w jej życiu i posłudze założenia Zgromadzenia, można porównać do roli bł. ks. Michała Sopoćki w życiu i posłannictwie św. Siostry Faustyny, duchowej współzałożycielki Zgromadzenia.
s. M. Olga Abramczuk
„Matka Teresa Rondeau”
W wydawnictwie „Misericordia” ukazała się praca s. M. Olgi Abramczuk ZMBM, poświęcona Teresie Agacie Rondeau (1793–1866), która jest założycielką francuskiej rodziny zakonnej o nazwie Congrégation Notre-Dame de la Miséricorde de Laval (1818) oraz współzałożycielką Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia w Polsce (1862). Uwielbiam wszystkie przymioty Boże – mówiła Teresa Rondeau – Uniżam się wobec Jego wielkości, potęgi, sprawiedliwości. Jednakże uwielbiając sprawiedliwość, mówię: zachowaj ją, Panie, dla siebie, nie używaj ani względem moich dzieci, ani względem mnie. Miłosierdzie natomiast zachwyca mnie bardziej niż inne doskonałości Boskie, błogosławię je i wychwalam ze wszystkich sił duszy, nieustannie wzywam dla mych córek i dla siebie.
Maryja, Matka Boża Miłosierdzia
w Wydawnictwie „Misericordia” Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia ukała się pierwsza pełna monografia o Maryi Matce Bożej Miłosierdzia. Poszczególne rozdziały opowiadają o tym tytule Maryi, Jej kulcie jako Matki Wcielonego Miłosierdzia, ikonografii oraz o Jej objawieniach w życiu św. Siostry Faustyny, a było ich kilkadziesiąt. Końcowy rozdział stanowi zbiór modlitw do Maryi Matki Bożej Miłosierdzia. We wstępie mariolog ks. dr Marek Gilski napisał: Publikacje poświęcone temu zagadnieniu są nieliczne i dlatego książka ta wypełnia lukę na naszym rynku wydawniczym. Trudno byłoby wskazać pozycję, która próbowałaby ująć tę problematykę bardziej całościowo. Z pewnością publikacja ta pomoże każdemu, kto pragnie zarówno poznać źródła i sens tytułu „Matka Miłosierdzia”, jak i pogłębić swoją osobistą relację z Matką naszego Pana. Książka „Maryja Matka Boża Miłosierdzia” jest namacalnym przykładem łączenia refleksji teologicznej i modlitwy. Nie jest to zatem publikacja jedynie teoretyczna, lecz na wskroś duchowa. Wielką zaletą tej pozycji jest jej zwięzłość oraz komunikatywny język. Jej lektura nie wymaga jakiegoś specjalnego przygotowania w postaci studiów teologicznych, lecz z korzyścią może po nią sięgnąć każdy człowiek.
Szlakiem św. Siostry Faustyny
w Zgromadzeniu Matki Bożej Miłosierdzia
Na kolejną rocznicę kanonizacji Apostołki Bożego Miłosierdzia 30 kwietnia 2013 roku Wydawnictwo „Misericordia” Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia wydało przewodnik zatytułowany „Szlakiem św. Siostry Faustyny”, który opracowała s. M. Elżbieta Siepak ZMBM. Etapami wędrówki na tym szlaku są klasztory Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia, w których zwyczajnie żyła, pracowała i prowadziła tak niezwykłe życie duchowe Apostołka Bożego Miłosierdzia, jedna z największych mistyczek Kościoła powołana przez Boga na proroka naszych czasów, który przekazał niezwykłe Jezusowe orędzie Miłosierdzia. Dotykając tych miejsc – napisała we wstępie przełożona generalna m. Petra Kowalczyk – możemy zgłębiać jej niezwykle bogate dziedzictwo, poznać historię Zgromadzenia, poszczególnych klasztorów, w których dojrzewała do przyjęcia prorockiej misji i osiągnęła szczyty mistyki. Ufam, że przed każdym, kto podąża jej śladami, odkryje piękno chrześcijańskiego życia w zjednoczeniu z Jezusem, poprowadzi po drogach życia duchowego i będzie się opiekować nie tylko na pielgrzymim szlaku.
Wspomnienia o św. Siostrze Faustynie
Książka jest zbiorem wspomnień o św. Siostrze Faustynie, które pozostawili kapłani, przełożone i współsiostry Apostołki Bożego Miłosierdzia, a także siostry z innych zgromadzeń oraz osoby świeckie. Dzięki tym tekstom oczyma świadków można spojrzeć na codzienne życie jednej z największych Mistyczek w dziejach Kościoła. A będzie to spojrzenie wyłącznie zewnętrzne, bo głębokie życie duchowe bogate w objawienia, nadzwyczajne łaski oraz niezwykła więź miłości z Bogiem była przed autorami tych wspomnień (z małymi wyjątkami: spowiednicy, przełożone) zupełnie zakryta. Może właśnie dlatego to spojrzenie jest bardzo interesujące, pozwalające patrzeć na człowieczeństwo Siostry Faustyny, które w wielkiej prozie życia zostało przez łaskę Bożą przemienione i przybrało kształt Apostołki Miłosierdzia. Ksiądz prof. Stanisław Ziemiański SJ, który był jednym z pierwszych czytelników i recenzentem tej książki, napisał: Ze wspomnień osób, które były świadkami życia Siostry Faustyny, wyłania się sylwetka świętej. Dowiadujemy się, jak wyglądała, jaki miała temperament i charakter. Zamieszczone w książce świadectwa są autentyczne – ich autorzy nie kryją ani swej sympatii, ani niechęci do opisywanej postaci. „Wspomnienia” to pasjonująca lektura.
Publikowane wspomnienia pochodzą zasadniczo z Archiwum Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. Niektóre z nich były już wcześniej publikowane w kwartalniku „Orędzie Miłosierdzia”, ale w tym zbiorze wszystkie teksty zostały opatrzone przypisami i notami biograficznymi oraz – gdzie to było możliwe – także zdjęciami autorów wspomnień. Wspomnienia zostały ułożone chronologicznie, według lat życia św. Siostry Faustyny: dzieciństwo i lata młodości w rodzinnym domu, lata służby i okres życia zakonnego, a także – dla lepszego korzystania z publikacji – według profesji Autorów i ich relacji do Siostry Faustyny: kapłani, przełożone Siostry Faustyny, współsiostry ze Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia, siostry z innych zgromadzeń i dawne wychowanki Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia.
Matka Teresa Potocka. Biografia
W wydawnictwie „Misericordia” ukazała się pierwsza obszerna biografia założycielki Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia matki Teresy Ewy z książąt Sułkowskich hrabiny Potockiej (1814-1881). Biografię dotyczącą lat 1814-1862, a więc okresu jej życia przed założeniem Zgromadzenia, w oparciu o materiały źródłowe napisała nieżyjąca już s. Olga Abramczuk ZMBM. Maszynopis jej pracy dostępny był dotąd jedynie w klasztorach Zgromadzenia. Z okazji jubileuszu 150-lecia Zgromadzenia ta cenna biografia ukazała się w druku i jest dostępna dla szerszego grona Czytelników. Wydanie książki o matce Teresie Potockiej poprzedziła publikacja pracy s. Olgi Abramczuk o matce Teresie de Lamourous założycielce Domu Miłosierdzia i Zgromadzenia w Bordeaux (Francja), a wkrótce ukaże się także biografia matki Teresy Rondeau założycielki Domu Miłosierdzia i Zgromadzenia w Laval (Francja), skąd wzory dla życia zakonnego i prowadzenia dzieła apostolskiego czerpała matka Teresa Potocka.
Zgromadzenie
w obiektywie A. Bujaka
Z okazji 150 rocznicy powstania Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w wydawnictwie „Biały Kruk” ukazał się album zatytułowany „Boskie i ludzkie miłosierdzie” z pięknymi zdjęciami Adama Bujaka, który po mistrzowsku utrwalił już życie wielu wspólnot zakonnych. Tym razem towarzyszył siostrom z tego Zgromadzenia, które dało Kościołowi i światu Apostołkę Bożego Miłosierdzia – św. Siostrę Faustynę. W albumie są ukazane miejsca i osoby ważne dla historii Zgromadzenia, jego teraźniejszość, szczególnie życie codzienne sióstr wypełnione modlitwą i pracą, ceremonie obłóczyn, ślubów pierwszych i wieczystych, imieniny i jubileusze życia zakonnego, choroba, pogrzeb… oraz wydarzenia o charakterze wybitnie apostolskim, takie jak Lednica 2012. Tekst o bogactwie duchowości i działalności apostolskiej Zgromadzenia, napisała s. M. Elżbieta Siepak ZMBM. Album powstał we współpracy ze Zgromadzeniem.
Łaskami słynący obraz
Jezusa Miłosiernego
Od 1 listopada br., czyli od dnia 150. rocznicy powstania Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, na stronie: www.faustyna.pl jest dostępna gigapikselowa prezentacja łaskami słynącego obrazu Jezusa Miłosiernego z kaplicy klasztornej w Krakowie-Łagiewnikach. Jest to pierwsza tego typu prezentacja w Europie Środkowo-Wschodniej. Autorem pomysłu i wykonawcą fotografii jest Piotr Tumidajski, który przy pomocy specjalistycznej aparatury przez dwanaście nocnych godzin fotografował poszczególne fragmenty obrazu (1200 fotografii), a następnie przez pół roku pracował nad ich złożeniem i kalibracją, by w sposób idealny oddać kolorystykę oryginalnego wizerunku. Obraz w takiej prezentacji ma aż trzy miliardy pikseli. Dzięki tej fotografii wykonanej w bardzo dużej rozdzielczości ten najbardziej znany obraz Jezusa Miłosiernego można będzie oglądać z bliska i zobaczyć takie detale i szczegóły, które są niedostrzegalne nawet wówczas, gdy w kaplicy modlimy się przed nim. Na świecie w taki sposób zaprezentowano największe dzieła sztuki, takie jak „Ostatnia Wieczerza” Leonarda Da Vinci, sklepienie Kaplicy Sykstyńskiej w Watykanie czy freski Giotta z bazyliki św. Franciszka w Asyżu.
Wreszcie przyszła chwila, w której się otworzyła dla mnie furta klasztorna – było to pierwszego sierpnia wieczorem, w wigilię Matki Bożej Anielskiej. Czułam się niezmiernie szczęśliwa, zdawało mi się, że wstąpiłam w życie rajskie. Jedna się wyrywała z serca mojego modlitwa dziękczynna (Dz. 17).
Postulat jest pierwszą próbą życia zakonnego. Rozpoczyna się wewnętrzną ceremonią, którą zwykle poprzedza dzień skupienia. W naszym Zgromadzeniu postulat trwa zwykle 10 miesięcy. Ma on na celu przede wszystkim stopniowe wprowadzanie postulantek w życie zakonne, a także uzupełnienie i rozszerzenie zakresu wiedzy religijnej, kształtowanie kultury współżycia według zasad dobrego wychowania, rozwijanie praktyki cnót naturalnych oraz ułatwienie bliższego zapoznania się z życiem i apostolatem Zgromadzenia. Służą temu nie tylko wykłady i czas poświęcony studiowaniu, ale także modlitwa i praca we wspólnocie sióstr.
Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, w którym żyła i zmarła św. Siostra Faustyna, założyła m. Teresa, Ewa z książąt Sułkowskich hrabina Potocka. Po ośmiomiesięcznej praktyce w Domu Miłosierdzia w Laval (Francja) wróciła do Polski i na zaproszenie abp. Zygmunta Szczęsnego Felińskiego objęła w Warszawie „Dom Schronienia” dla dziewcząt potrzebujących odnowy moralnej (prostytutek). 1 listopada 1862 roku abp Feliński poświęcił kaplicę i dom dla dziewcząt, i ten dzień przyjmuje się jako datę powstania Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Polsce. W prowadzonych przez siostry „Domach Miłosierdzia” schronienie znajdowały dziewczęta i kobiety, które z własnej woli pragnęły przemiany swego życia. W 1878 roku doszło do połączenia ze Zgromadzeniem w Laval i uzyskania dekretu pochwalnego Stolicy Świętej. Odtąd Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Polsce funkcjonuje na prawie papieskim, także po odłączeniu się w 1922 roku od Zgromadzenia z Laval.W okresie międzywojennym XX wieku coraz więcej było młodych dziewcząt (kierowanych przez kuratoria, sądy i osoby prywatne), dla których stopniowo zorganizowano system szkolny. W ten sposób „Domy Miłosierdzia”, które były miejscem pracy i modlitwy, przekształcały się w zamknięte zakłady wychowawcze z programem nauczania w zakresie szkoły podstawowej i średnich szkół zawodowych.
W czasach komunistycznych (do 1962 roku) upaństwowiono zakłady prowadzone przez Zgromadzenie, a niektóre przekształcono na placówki „Caritas”, w których siostry objęły opieką dzieci o obniżonej sprawności umysłowej i psycho-ruchowej oraz chore kobiety.
Do tego Zgromadzenia Pan Bóg powołał Siostrę Faustynę Kowalską, przez którą przekazał prorockie orędzie o Jego miłości miłosiernej do każdego człowieka, wzywając do głoszenia światu tej biblijnej prawdy wiary. 25 sierpnia 1995 roku Zgromadzenie uznało ją za swą duchową współzałożycielkę. Podejmując jej charyzmatyczną misję, siostry głoszą dzisiaj tajemnicę miłosierdzia Bożego poprzez świadectwo życia w duchu zaufania wobec Boga i miłosierdzia względem bliźnich, poprzez dzieła miłosierdzia, słowo i modlitwę. Prowadzą Młodzieżowe Ośrodki Wychowawcze dla dziewcząt, domy samotnych matek, świetlice terapeutyczne i środowiskowe, przedszkola, ochronki, domy opieki dla dzieci i osób dorosłych, domy rekolekcyjne; głoszą orędzie Miłosierdzia w sanktuariach, parafiach, więzieniach; formują apostołów Bożego Miłosierdzia w międzynarodowym stowarzyszeniu „Faustinum”, katechizują w szkołach, prowadzą Wydawnictwo „Misericordia”, redagują kwartalnik „Orędzie Miłosierdzia”, współpracują z mediami, starając się we wszystkich pracach uobecniać w świecie ewangeliczną wartość, jaką jest miłosierdzie Boskie i ludzkie.
1 listopada 1862
Założenie Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Polsce przez m. Teresę Ewę z książąt Sułkowskich hrabinę Potocką. Poświęcenie domu i kaplicy w klasztorze przy ul. Żytniej w Warszawie przez abpa Zygmunta Szczęsnego Felińskiego.
I Międzynarodowy Kongres Apostołów Bożego Miłosierdzia w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach. Temat: Apostolski Ruch Bożego Miłosierdzia.
II Międzynarodowy Kongres Apostołów Bożego Miłosierdzia w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach. Temat: Nieść światu ogień Miłosierdzia.
27 maja 2006
Pielgrzymka Ojca Świętego Benedykta XVI do Sanktuarium w Łagiewnikach.
26 sierpnia 2006
Na zaproszenie ks. proboszcza Mirosława Miłka otwarcie domu zakonnego w Sieradzu początkowo jako filii klasztoru w Świnicach Warckich. Od 26 sierpnia 2008 roku samodzielny dom. Pierwsza przełożona – s. Mirosława Ratter.
22 września 2007
Na zaproszenie abpa Tomasza Pety otwarcie drugiego domu zakonnego w Kazachstanie w Tajynszy jako filii klasztoru w Pietropawłowsku. Przełożona – s. Dominika Pindral.
III Międzynarodowy Kongres Apostołów Bożego Miłosierdzia w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach. Temat: Szkoła miłosierdzia św. Faustyny i św. Jana Pawła II.
5 października 2008
Otwarcie nowej strony internetowej Zgromadzenia: www.faustyna.pl. Udostępnienie na niej całego „Dzienniczka” w formie pdf z certyfikatem chroniącym integralność tekstu.
1 września 2009
Powstanie Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w Kaliszu w miejsce zlikwidowanego z dniem 31.08.2009 Szkolnego Ośrodka Wychowawczego.
22 lutego 2010 roku
Rozpoczęcie transmisji radiowych z Sanktuarium w Łagiewnikach (z kaplicy klasztornej) modlitwy w Godzinie Miłosierdzia i Koronki do Miłosierdzia Bożego przez rozgłośnie radiowe: Radio Warszawa, Radio Niepokalanów, Radio Rodzina Wrocław, Radio Podlasie, Radio Nadzieja, Radio Ain-Karim, Radio Faustyna oraz strona: www.faustyna.pl
1 sierpnia 2011
Rozpoczęcie dzieła „Nieustannej Koronki” na stronie: www.faustyna.pl Dzięki tej inicjatywie Koronka do Miłosierdzia Bożego odmawiana jest przez całą dobę, a do modlitwy sióstr ze Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia codziennie dołączają się internauci z wielu krajów świata.
1-5 października 2011
II Światowy Kongres Miłosierdzia Bożego WACOM. Hasło: Miłosierdzie źródłem nadziei.
15 października 2011
Rozpoczęcie peregrynacji kopii łaskami słynącego obrazu Jezusa Miłosiernego z Sanktuarium w Krakowie-Łagiewnikach oraz relikwii św. Siostry Faustyny i św. Jana Pawła II po parafiach diecezji krakowskiej. Zakończenie 29 czerwca 2013.
22 lutego 2012
Rozpoczęcie przez Zgromadzenie posługi na Facebooku w grupie otwartej: Sanktuarium Bożego Miłosierdzia.
1 września 2012
Przeniesienie postulatu z domu generalnego w warszawie przy ul. Żytniej do Walendowa.
Udostępnienie na stronie internetowej: www.faustyna.pl gigapikselowej prezentacji łaskami słynącego obrazu Jezusa Miłosiernego pędzla Adolfa Hyły z kaplicy klasztornej w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach. Foto – Piotr Tumidajski.
Rozpoczęcie transmisji on-line (video) z kaplicy z łaskami słynącym obrazem Jezusa Miłosiernego i grobem św. Siostry Faustyny w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach na stronie: www.faustyna.pl
Rozpoczęcie dzieła „Koronka za konających” z wykorzystaniem internetu i sieci komórkowych.
Przejęcie przez Zgromadzenie zarządu Fundacji w Lakeville, MA 02347 U.S.A. (HIS LAND, INC.).
Pielgrzymka jubileuszowa Zgromadzenia do Rydzyny – miejsca dzieciństwa i młodości założycielki m. Teresy z książąt Sułkowskich Potockiej. W uroczystej Mszy św. jubileuszowej pod przewodnictwem metropolity poznańskiego, abp. Stanisława Gądeckiego wzięło udział ponad 300 osób (sióstr, kapłanów, wychowanek, członków Faustinum, zaproszonych gości). Na zamku w Rydzynie abp St. Gądecki odsłonił tablicę pamiątkową.
Zakończenie posługi Zgromadzenia w Sieradzu, na terenie diecezji włocławskiej.
Otwarcie domu zakonnego w Ełku (diecezja ełcka). Pierwsza przełożona – s. Marlena, Anna Robak.
Rozpoczęcie peregrynacji kopii łaskami słynącego obrazu Jezusa Miłosiernego z Sanktuarium w Krakowie-Łagiewnikach oraz relikwii św. Siostry Faustyny i św. Jana Pawła II po parafiach diecezji tarnowskiej. Zakończenie 10 czerwca 2015.
Zamknięcie klauzury w kontemplacyjnej części klasztoru w Świnicach Warckich. Pierwsza przełożona s. M. Saula, Teresa Firer.
Powstanie Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego im. Matki Teresy Potockiej dla dziewcząt niedostosowanych społecznie we Wrocławiu.
Poświęcenie i oddanie do użytku „Domu św. Siostry Faustyny” przy klasztorze w Dvůr Králové nad Labem w Czechach.31 sierpnia 2014
Zakończenie posługi Zgromadzenia w Bratysławie na Słowacji.
3-5 października 2014
IV Międzynarodowy Kongres Apostołów Bożego Miłosierdzia w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach. Temat: Święty Jan Paweł II – Apostoł Bożego Miłosierdzia.
5 października 2014
Otwarcie na Facebooku profilu: Faustyna2016 w trzech językach (polski, angielski, i hiszpański) oraz blogu w ramach przygotowań do Światowych Dni Młodzieży.
17 maja 2015
Wyjazd s. Filipy Bąk i s. Filipiny Szwed, po prawie rocznym przygotowaniu w Ośrodku Misyjnym w Warszawie, do posługi apostolskiej na Kubie.
Maj 2015
Na posesji Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Płocku przy Starym Rynku ruszyły prace związane z budową nowej świątyni – Sanktuarium Bożego Miłosierdzia według projektu Jacka Jaśkowca. W miejscu historycznych objawień, jakie w tym klasztorze miała św. Siostra Faustyna, w 2000 roku bp Stanisław Wielgus erygował diecezjalne Sanktuarium Bożego Miłosierdzia.
22 czerwca 2015
Dekret abp Stanisława Gądeckiego podnoszący kaplicę Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Kiekrzu do rangi Sanktuarium św. Siostry Faustyny.
20 września 2015
Rozpoczęcie peregrynacji kopii łaskami słynącego obrazu Jezusa Miłosiernego z Sanktuarium w Krakowie-Łagiewnikach oraz relikwii św. Siostry Faustyny i św. Jana Pawła II po parafiach diecezji bielsko-żywieckiej.
4 maja 2016
W Derdach rozpoczęcie XVII Kapituły Generalnej Zgromadzenia, na której 12 maja posługę przełożonej generalnej na drugą kadencję siostry powierzyły m. M. Petrze Kowalczyk. Wikarią generalną została s. M. Gracjana Szewc, a do Rady Generalnej zostały nadto wybrane: s. M. Agnieszka Piechnik, s. M. Miriam Janiec i s. M. Natalia Wideł. Urząd ekonomki generalnej w kolejnym sześcioleciu pełni s. M. Benedykta Stefaniak.
26-31 lipca 2016
Światowe Dni Młodzieży w Krakowie. Ich patronką była św. Siostra Faustyna i św. Jan Paweł II. Przed spotkaniem w Krakowie młodzi ze 187 krajów świata przebywali w różnych diecezjach, a w dniach ŚDM nawiedzili łagiewnickie Sanktuarium Bożego Miłosierdzia, by modlić się przed łaskami słynącym obrazem Jezusa Miłosiernego i przy grobie Apostołki Bożego Miłosierdzia.
30 lipca 2016
Wizyta papieża Franciszka w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach w ramach ŚDM. Modlitwa przed łaskami słynącym obrazem Jezusa Miłosiernego i przy grobie św. Siostry Faustyny i posługa w konfesjonale w bazylice.
31 lipca 2016
Nawiedzenie Sanktuarium Bożego Miłosierdzia przez cudowny obraz Matki Bożej Kalwaryjskiej po spotkaniu z papieżem Franciszkiem i wolontariuszami ŚDM w Arenie Tauron.
17 października 2016
W tym dniu s. M. Donata Farbaniec i s. M. Gaudia Skass wyjechały do USA, aby podjąć stałą posługę w Narodowym Sanktuarium św. Jana Pawła II w Waszyngtonie. Pierwszą przełożoną została s. M. Donata Farbaniec.
18 lutego 2017
Do Brazylii wyjechały trzy siostry: s. Solange Pereira (Brazylijka, która 20 lat służyła w Polsce) jako przełożona oraz s. Christofora Jagła i s. Hieronima Kuta, by w Rio de Janeiro założyć nowy dom Zgromadzenia i podjąć stałą posługę niesienia orędzia Miłosierdzia przez czyn, słowo i modlitwę.
23 kwietnia 2017
Biskup Rafał Markowski konsekrował kościół pw. Miłosierdzia Bożego i św. Faustyny w Warszawie przy ul. Żytniej i odczytał dekret kard. Kazimierza Nycza o ustanowieniu tego kościoła Sanktuarium św. Siostry Faustyny. Ta świątynia do czasu powstania warszawskiego była kaplicą domu macierzystego Zgromadzenia.
1 maja 2017
W sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach, przy grobie św. Faustyny i w rocznicę jej wieczystych ślubów, bp Ottavio Vitale RCI, ordynariusz diecezji Lezhë w Albanii, udzielił święceń kapłańskich diakonowi Michałowi Adamowi Nowakowi ze Zgromadzenia Rogacjonistów Serca Jezusowego,
31 sierpnia 2017
Zakończenie trwającej 15 lat (2002-2017) posługi Zgromadzenia w Jerozolimie w Collegium Biblicum Franciscanum przy ulicy Via Dolorosa na starym mieście i w Sanktuarium Biczowania Pana Jezusa. W tym czasie wydały „Dzienniczek” św. Siostry Faustyny w języku arabskim i drobne publikacje, organizowały w Jerozolimie uroczystości ku czci Miłosierdzia Bożego i św. Siostry Faustyny, modliły się o miłosierdzie Boże dla Ziemi Świętej i całego świata.
16 września 2017
Biskup Marek Marczak poświęcił nowy klasztor Zgromadzenia w Łodzi przy ul. Krośnieńskiej. W tym domu, u wuja Rapackiego na przełomie 1922/1923 roku, w pierwszych miesiącach służby w Łodzi, zamieszkała Helena Kowalska – św. Siostra Faustyna. W tym mieszkaniu na parterze urządzono kaplicę. Pierwszą przełożoną nowej wspólnoty Zgromadzenia została s. Benedetta Flak.
30 września 2017
Obchody stulecia posługi apostolskiej Zgromadzenia w Radomiu w kościele pw. Matki Bożej Miłosierdzia z udziałem bp. Henryka Tomasika, pasterza diecezji radomskiej, wielu kapłanów i Radomian. Po Eucharystii odbyła się konferencja naukowa na temat: „100 lat Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Radomiu”.
5 listopada 2017
Rozpoczęcie działalności w nowo wybudowanym pawilonie gastronomiczno-handlowym dla pielgrzymów, tzw. „Zielony Pasaż”, w którym mieści się Restauracja Domu św. Siostry Faustyny, Upominki, a także wydawnictwo „Misericordia”.
Grudzień 2017
Tuż przed świętami Bożego Narodzenia zakończona została renowacja zespołu klasztornego w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach, która trwała kilka lat. Dzięki wsparciu Wydziału Kultury i Dziedzictwa Narodowego Urzędu Miasta Krakowa, Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa, Funduszu Kościelnego oraz Ofiarodawców i Zgromadzenia wszystkie ściany zewnętrze obiektu klasztornego odzyskały swe pierwotne piękno po ponad 120 latach.
22 marca 2018
Ukończenie, trwającej kilka lat, renowacji kaplicy z łaskami słynącym obrazem Jezusa Miłosiernego i grobem św. Siostry Faustyny. Przeprowadzono wymianę sieci elektrycznej, nagłośnienia, ochrony obiektu, zrobiono nowe oświetlenie kaplicy oraz odnowione zostały wszystkie ołtarze, obrazy, figury i cała polichromia.
8 maja 2018
150-lecie działalności Zgromadzenia w Krakowie. Msza św. w kościele Miłosierdzia Bożego na Smoleńsku (pierwsza siedziba Zgromadzenia w Krakowie). 19 maja centralne obchody w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach z udziałem abp Edwarda Nowaka z Watykanu, wielu kapłanów, rodziców prezydenta Andrzeja Dudy, władz miasta z prezydentem prof. Jackiem Majchrowskim i dzielnicy, przedstawicieli Ministerstwa, Kuratorium Oświaty, służb miejskich, dobroczyńców, fundatorów i przyjaciół Zgromadzenia. W programie: sesja naukowa: „Od miłosierdzia do Miłosierdzia” z publikacją książkową, Eucharystia pod przewodnictwem bp Jana Zająca, wspólny posiłek i program okolicznościowy.
1 sierpnia 2018
Transmisję modlitwy w Godzinie Miłosierdzia i Koronki do Miłosierdzia Bożego z Sanktuarium w Krakowie-Łagiewnikach rozpoczęła pierwsza zagraniczna stacja telewizyjna (z Włoch), która korzysta z transmisji on-line prowadzonej na stronie: www.faustyna.pl. Od 1 stycznia 2018 z pełnej transmisji on-line korzysta telewizja kablowa w Polsce, a od 2013 roku – rozgłośnie radiowe w Polsce i USA (11). Transmisja on-line dostępna jest także w aplikacji: Faustyna.pl na android (IV 2016) oraz iOS (X 2017).
Opracowanie: s. M. Elżbieta Siepak ISMM
Modlitwa jest pierwszym i głównym zadaniem osoby konsekrowanej. Ma ona utrzymywać siostry w coraz głębszej łączności z Chrystusem, zajmując miejsce istotne i nadając sens całemu ich życiu (art.46 Konstytucji).
Każda siostra poświęca na modlitwę ponad 4 godziny dziennie. Ośrodkiem życia Zgromadzenia jest codzienna Msza święta, która jest źródłem uświęcenia sióstr i ich działania apostolskiego. Szczególne miejsce poza Eucharystią, Liturgią godzin, medytacją słowa Bożego i adoracją Najświętszego Sakramentu zajmuje nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego w formach przekazanych przez św. Siostrę Faustynę i nabożeństwo do Maryi Matki Miłosierdzia. Modlitwą i pokutą obejmują siostry potrzeby świata, Kościoła, Ojczyzny, Zgromadzenia i osoby powierzone im przez Opatrzność.
Zadanie wypraszania miłosierdzia Bożego dla nas i całego świata szczególny wymiar znajduje w klasztorze kontemplacyjnym Zgromadzenia w Świnicach Warckich. Jednać będziesz ziemię z niebem – mówił Pan Jezus do Siostry Faustyny – łagodzić będziesz słuszny gniew Boży, a wypraszać będziesz miłosierdzie dla świata. Oddaję ci w opiekę dwie perły drogocenne sercu Mojemu, a nimi są dusze kapłanów i dusze zakonne, za nich szczególnie modlić się będziesz, ich moc będzie w wyniszczeniu waszym. Modlitwy, posty, umartwienia, prace i wszystkie cierpienia łączyć będziesz z modlitwą, postem, umartwieniem, pracą, cierpieniem Moim, a wtenczas będą miały moc przed Ojcem Moim (Dz. 531).
Swój apostolat pełni Zgromadzenie w domach własnych w formie opieki całkowitej (…) lub w formie opieki otwartej (art. 79 Konstytucji).
Apostolską pieczą w domach Zgromadzenia siostry obejmują dziewczęta i kobiety potrzebujące głębokiej odnowy moralnej, samotne matki, dzieci, młodzież, osoby chore i niepełnosprawne, a także osoby pragnące pogłębić swoje życie duchowe na spotkaniach formacyjnych, dniach skupienia czy rekolekcjach. Dzieła miłosierdzia prowadzone przez Zgromadzenie są pierwotną i podstawową formą uobecniania w Kościele i świecie miłosiernej miłości Boga pochylającego się nad każdą ludzką nędzą, a zwłaszcza moralną.
Przychylając się do prośby Rady Generalnej Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, Metropolita Krakowski Franciszek kard. Macharski, na podstawie kan. 312 § 1 n. 3 Kodeksu Prawa Kanonicznego, 6 marca 1996 roku erygował Stowarzyszenie Apostołów Bożego Miłosierdzia „Faustinum” z siedzibą w sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach i nadał mu publiczną, kościelną osobowość prawną. Wraz z tym aktem zatwierdził statut stowarzyszenia, które ma nieść ludzkości Boże Miłosierdzie (Akt erekcyjny stowarzyszenia „Faustinum”).
Stowarzyszenie „Faustinum” zrzesza kapłanów, osoby konsekrowane i wiernych świeckich, którzy pragną włączyć się w misję św. Siostry Faustyny głoszenia światu orędzia Miłosierdzia poprzez świadectwo życia, czyny, słowa i modlitwę pod kierunkiem Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia i duchową opieką Towarzystwa Jezusowego. Stowarzyszenie „Faustinum” ma charakter formacyjny, prowadzi programową formację dla apostołów Bożego Miłosierdzia w kilku językach przy klasztorach Zgromadzenia, przez kapłanów w parafiach w Polsce i poza granicami kraju, oraz poprzez wysyłanie materiałów formacyjnych dla wolontariuszy i członków „Faustinum”, którzy nie mają możliwości uczestnictwa we wspólnotach formacyjnych.
Wydawnictwo powołane zostało przez Przełożoną Generalną na podstawie Aktu Powołania L.dz. 166/02, z dnia 16 listopada 2002 roku oraz w oparciu o art. 12 i art. 46 Ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego /Dz. U. 1989.29.154/.
Celem Wydawnictwa jest głoszenie tajemnicy miłosierdzia Bożego oraz upowszechnianie życia i misji św. Siostry Faustyny.
Formą realizacji celu Wydawnictwa jest:
- głoszenie słowem pisanym miłosierdzia Bożego, w szczególności przez wydawanie książek, opracowań naukowych, modlitewników, broszur, folderów, obrazów, obrazków, śpiewników, materiałów powołaniowych, itp.,
- przygotowywanie kaset magnetofonowych, CD, DVD i kaset Video o treści religijnej,
- wytwarzanie dewocjonaliów, paramentów i szat liturgicznych do sprawowania kultu religijnego,
- sprzedaż hurtowa, detaliczna i wysyłkowa pozycji wydawniczych, kaset magnetofonowych, CD, DVD i kaset Video, dewocjonaliów oraz paramentów, szat liturgicznych itp.
Statut Wydawnictwa „Misericordia” (par. 6, 7)
Należy popierać wszelkie inicjatywy w tej nowej i doniosłej dziedzinie, tak aby Ewangelia Chrystusa była głoszona również przy pomocy tych nowoczesnych mediów. Poszczególne Instytuty niech będą gotowe do współpracy i do zaangażowania swoich sił, środków i osób w realizację wspólnych projektów w różnych sektorach społecznego przekazu
Orędzie Miłosierdzia, które Chrystus przekazał przez św. Siostrę Faustynę, wymaga szerokiego otwarcia się Zgromadzenia na współpracę z mediami. Siostry dzielą się tym darem w mediach na różne sposoby, poprzez wywiady prasowe, udział w filmach, programach radiowych i telewizyjnych poświęconych modlitwie do Miłosierdzia Bożego oraz życiu i misji św. Siostry Faustyny. Od 2004 roku z Sanktuarium w Krakowie-Łagiewnikach w każdy piątek transmitowana jest przez TV Puls modlitwa w Godzinie Miłosierdzia, Koronka do Miłosierdzia Bożego, wywiady o miłosierdziu Boskim i ludzkim oraz życiu i misji św. Siostry Faustyny. Z mediami współpracują także pozostałe klasztory Zgromadzenia w Polsce i poza granicami kraju. W Sanktuarium w Krakowie-Łagiewnikach od 1987 roku wychodzi pismo w całości poświęcone tajemnicy miłosierdzia Boskiego i ludzkiego oraz życiu i misji św. Siostry Faustyny pt. „Orędzie Miłosierdzia”.
Forma głoszenia orędzia Miłosierdzia przez czyn, słowo i modlitwę w poszczególnych klasztorach zależna jest od lokalnych warunków i potrzeb środowiska. Siostry posługują m. in. w więzieniach, wyjeżdżają do parafii, na sympozja, kongresy, do szkół, na spotkania z różnymi wspólnotami, by dzielić się darem orędzia Miłosierdzia, które Jezus przekazał przez św. Siostrę Faustynę, i budzić nadzieję w sercach ludzi. Mają świadomość, że uczestniczą nie tylko w życiu, ale i w misji Jezusa objawiającego światu miłosierną miłość Boga do każdego człowieka, który posługując się ludźmi, czyni to także dzisiaj.
Łaskę powołania do życia zakonnego czułam od siedmiu lat. W siódmym roku życia usłyszałam pierwszy raz głos Boży w duszy, czyli zaproszenie do życia doskonalszego (…). Nie spotkałam się z nikim, kto by mi te rzeczy wyjaśnił (Dz. 7).
Aspirantura w domu zakonnym Zgromadzenia przewidziana jest dla dziewcząt, które przejawiają łaskę powołania, ale nie mają odpowiedniego wieku lub przygotowania do życia zakonnego. W tym czasie kandydatka do Zgromadzenia częściowo jest włączona w prace i życie klasztoru oraz uzupełnia swoje wykształcenie.
Wilanów, 30 czerwca 2012
Słowo Matki Generalnej skierowane do Sióstr zebranych
w Wilanowie 30 czerwca 2012 roku z okazji 131 rocznicy śmierci
założycielki matki Teresy Potockiej
+Jezu, ufam Tobie!
Czemu siostra się martwi?
Będzie, co Bóg zechce. Jestem gotowa na wszystko.
m. Teresa Potocka
Kochana Siostro Wikario, Siostry Przełożone
Mistrzynie i wszystkie Kochane Siostry!
Miłosiernemu Panu niech będą dzięki, że pozwolił nam zgromadzić się niemal w przeddzień narodzin dla nieba naszej Matki Założycielki. To spotkanie ma o tyle bardziej doniosłą rangę, że dokonuje się u progu 150 lat od powstania założonego przez matkę Teresę Zgromadzenia; dzisiejsza uroczystość jest zwiastunem świętowania Jubileuszu. Dane nam jest spotkać się na modlitwie w zabytkowym kościele pod wezwaniem św. Anny, który dla nas ważny jest także z tego powodu, że tu modliła się matka Teresa. Często bowiem, zwłaszcza w ostatnich latach swego życia, gościnnie i dla podreperowania zdrowia, przybywała do sąsiadującego z tym kościołem pałacu wilanowskiego. Zapraszana była przez panią Augustową, żonę ówczesnego właściciela Wilanowa. Ostatni przyjazd naszej Matki do wilanowskiego pałacu miał miejsce 29 czerwca 1881 roku – 131 lat temu. Przybyła tu wówczas będąc już bardzo wyczerpana i schorowana. To właśnie tu, po tygodniowym pobycie, w środę 6 lipca w godzinie południowej wyszedł na jej spotkanie Pan, Boski Artysta, aby położyć ostatni rys, nadający niepowtarzalną piękność duszy (por. Dz. 825) naszej Matki Założycielki.
Czemu siostra się martwi? Będzie, co Bóg zechce. Jestem gotowa na wszystko – to jedne z ostatnich słów naszej Założycielki, to poniekąd jej duchowy testament. Tymi słowami matka Teresa pocieszała siostrę Anielę Popławską, która płakała, zaniepokojona pogarszającym się jej stanem zdrowia. Będzie, co Bóg zechce. Jestem gotowa na wszystko – ileż w tych słowach wewnętrznego pokoju, zawierzenia całą duszą Bogu, zdania się na Jego wolę, zgody na odwieczne Jego plany w przekonaniu, że dobry Ojciec poprowadzi ją i zapoczątkowane przez nią dzieło także wówczas, gdy jej fizycznie zabraknie. Duchowa postawa, jaką odzwierciedlają te słowa, to jest właśnie ów ostatni rys, jaki Boski Oblubieniec położył na jej duszy. Ostatni – lecz nie jedyny; to rys wieńczący wiele dotknięć Boskiego Artysty, który dłutem wydarzeń życiowych rzeźbił swoje dzieło: duchową sylwetkę matki Teresy. A ona z uległością poddawała się Boskiemu działaniu, które bywało łagodne, zrozumiałe, dające się przewidzieć, oczekiwane…, ale nierzadko było też trudne, zaskakujące, bolesne, nieprzewidywalne, idące w poprzek ludzkich zamierzeń, wbrew planom i oczekiwaniom.
Tym ostatnim rysem Boskiego Artysty, odsłaniającym niezrównane duchowe piękno naszej Matki Założycielki, jest całkowite zdanie się na wolę Boga: Będzie jak Bóg zechce…, jestem na wszystko gotowa… Nacechowane pokojem i zaufaniem słowa Matki, wypowiedziane w obliczu zbliżającej się śmierci, wskazują na to, iż w codzienności życia zdawanie się na wolę Boga było powszednim jej pokarmem – była to jej wewnętrzna postawa. Czy byłaby ona możliwa w tej ostatniej próbie, gdyby nie po wielekroć powtarzane wcześniej akty zaufania Bogu? Na przestrzeni sześćdziesięciu siedmiu lat swego ziemskiego życia było wiele okazji do wyrażania Bogu swego: tak, niech mi się stanie, niech będzie, jak Ty, Boże, chcesz, jak zamierzyłeś, choć ja do końca tego nie rozumiem, i – tak po ludzku – nie całkiem się z tym zgadzam, ale niech będzie jak zechcesz. W trudnych sytuacjach matka Teresa wypowiadała je nie tylko słowem, a nade wszystko sercem i wolą. Spójrzmy na niektóre z nich.
W doświadczenie ciepła rodzinnego domu w zamkowym dostatku, wśród kochających rodziców i rodzeństwa nagle wkroczyło bolesne doświadczenie spowodowane śmiercią matki księżnej Ewy. Dziewięcioletnia wówczas Ewa, stanęła więc w obliczu cierpienia, spowodowanego utratą najbliższej osoby. I choć ojciec – książę Antoni Paweł – starał się być także czułą matką dla swych dzieci, to czyż serce małej Ewy nie było dotkliwie zranione, a przez tę ranę przysposabiane do przyjmowania miłującej woli Boga? Przeżywając piękne lata młodzieńcze, księżna Ewa została zaproszona do powiedzenia: tak wobec śmierci swego ojca; miała wówczas 21 lat. Szczęście związane z małżeństwem niebawem zostało zachwiane, a może lepiej byłoby powiedzieć – ubogacone cierpieniem związanym z przewlekłą chorobą męża – hrabiego Władysława Potockiego, dla którego była kochającą żoną i troskliwą opiekunką. O tym, jak w tym doświadczeniu Ewa wypowiadała Bogu swoje tak, świadczą słowa z listu jej spowiednika i kierownika duchowego, który po śmierci męża Władysława tak pisał: Pamiętam Cię żywo przy łożu chorego męża. O, nieraz wówczas uwielbiałem w tajnikach serca dobro Boga, który ten krzyż tak ciężki i bolesny czynił Ci lekkim i słodkim, żeś go niosła swobodnie, prawie radośnie.
Po śmierci męża dla pogrążonej w żałobie hrabiny Ewy Potockiej najważniejszym stało się znalezienie odpowiedzi na pytanie: Czego Bóg chce ode mnie w tej sytuacji, jakie są Jego plany względem mnie, jakie kroki przedsięwziąć, aby wiernie dopowiedzieć na Boże plany? Odczytywanie Bożego zamiaru było ogromnym zmaganiem dla owdowiałej Ewy. Wspierał ją w tym ks. Zygmunt Golian. Ten świątobliwy kapłan o niezrównanych przymiotach umysłu, serca i ducha z wytrwałym zaangażowaniem towarzyszył Ewie w duchowej drodze, zmierzającej ku odkryciu i wypełnieniu tego, co Bóg zechciał od wieków i przygotował. O przekonaniu, że życie Ewy Potockiej ma być od tej pory poświęcone Bogu, świadczą następujące słowa z listu ks. Goliana: Ledwie że mąż Twój oczy zamknął, Zbawiciel otworzył sobie zaraz wstęp do Twego serca i jakże znowu sowicie nagrodził w Tobie własną łaską swoją ciesząc to serce rozdarte, pociechami nad wszelkie pojęcie. (…) Wówczas powiedział wyraźnie, że chce być Twoim Oblubieńcem, że duszę Twoją zaślubia sobie już na zawsze, że chce być wszystkim dla Ciebie.
Po duchowych zmaganiach właściwych rozeznawaniu, Ewa Potocka doszła do przekonania, że Bóg zaprasza ją, aby służyła Mu w osobach nieszczęśliwych, pogardzanych ze względu na ich życie rażąco niezgodne z godnością kobiety. Kilkumiesięczny pobyt Ewy Potockiej wraz z paniami Kłobukowskimi w Domu Miłosierdzia w Laval u matki Teresy Rondeau w celu poznania metod pracy z pokutnicami to okres, w którym tak Ewy, a po obłóczynach Marii Magdaleny Teresy, wypowiadane na wolę Bożą było stosunkowo łatwe.
Po powrocie do Ojczyzny, będącej pod zaborami, przyszło się mierzyć matce Teresie z trudnościami właściwymi dla zakładania nowego dzieła. Nie rozdzierała szat, kiedy niemożliwym okazało się otworzenie pierwszego polskiego Domu Miłosierdzia w Krakowie, co planowała i czego bardzo pragnęła. Wsłuchując się całą sobą w głos woli Bożej, wyrażającej się także w wydarzeniach życiowych, podjęła zaproszenie ówczesnego arcybiskupa Warszawy Zygmunta Szczęsnego Felińskiego. Jakże opatrznościowym zrządzeniem był fakt, że wówczas do Warszawy zaproszony został także ks. Zygmunt Golian, który już na zawsze pozostał nieocenionym pomocni- kiem matki Teresy i przyjacielem utworzonego przez nią dzieła miłosierdzia.
Prawdziwe zatroskanie ks. Goliana o Dom Miłosierdzia może nieco zobrazować fragment jego listu, w którym opisuje zbiórkę datków dla dzieła matki Teresy. Wspominając jedną z dobrodziejek, której hojność w stosunku do możliwości nie była wielka, szczerze wyraża swoje odczucia: … Ja do tej pani nic nie mam, ale jej łaskawością nie umiałbym się cieszyć. Wiem, że jest osobą bardzo zacną – ale nie mogę zapomnieć i nie mogę jej darować, że też tej zacności nie okazała w chwilach najbardziej krzyczących… To moje wyrażenie „nie mogę jej darować” jest tylko wyrażeniem pewnego żalu i ubolewania. Jednak tenże zacny i świątobliwy Kapłan, którego dobry Bóg postawił na drodze matki Teresy, troszczył się przede wszystkim o stan duchowy Zgromadzenia. Wiedząc o trudnościach relacyjnych we wspólnocie, pisał jasno z troską o zachowanie ducha jedności: Mojem zdaniem największem złem dla Zgromadzeń zakonnych jest duch rozdwojenia, choćby z najlepszych intencyi wylęgły.
Początki domu, który został otwarty 1 listopada 1862 roku w oficynie pałacyku myśliwskiego hr. Pusłowskiego przy ul. Żytniej, nie były łatwe. Warunki mieszkaniowe były takie, że – jak czytamy w opracowaniach historycznych – woda kapała do talerzy z dachu przy obiedzie, a naprawić go nie było można dla krokwi przegniłych. Tu się siostry urządziły, jak było można, bardzo ubogo. I było im dobrze! Tak miłość Boga i powołania zdolną jest wszystko osłodzić. W takich zewnętrznych warunkach niegdyś księżna Ewa Potocka teraz matka Teresa dała początek Zgromadzeniu Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia założonemu dla prowadzenia Domu Miłosierdzia. I choć przychodziły na Matkę chwile, o których tak pisała: Ileż trudności, przeszkód, ileż chwil nieprzewidzianych… Są chwile, gdy jestem zupełnie zniechęcona, gdy myślę, że zarozumiałością było uważać siebie za zdolną do wypełnienia wszystkich moich obowiązków, to jednak w tych chwilach Boski Artysta najpełniej kształtował, odbijał w niej rysy, ukazujące piękno zdania się na Boga.
Mała na początku gromadka dziewcząt bardzo szybko się po- większała, powiększało się też serce Matki ogarniającej mądrą miłością zarówno siostry, jak i – a nawet jeszcze bardziej – pokutnice. Swoje siostry tak formowała do apostolskiej posługi: Siostry moje, o tyle dzieci nasze postąpią w dobrem i ukochają cnotę, o ile my im przyświecać będziemy umartwieniem, cierpliwością i łagodnością. Jeżeli my wierne będziemy i posłuszne Bogu, to i one będą wiernie pełniły swe obowiązki.
Kiedy na skutek słabego zdrowia, matka Teresa wyjeżdżała na leczenie, tęskniła do sióstr i do dzieci: Jestem taka szczęśliwa, że wróciłam do naszego domku… Podczas długiej nieobecności uświadomiłam sobie, że pomimo dojrzałego wieku i wielu przyzwyczajeń, które nabyłam wcześniej w świecie, Bóg dał mi łaskę prawdziwego powołania…, gdy przez dwa miesiące byłam na łonie ukochanej rodziny i miałam wszystko w obfitości, nigdy nie przestałam tęsknić za naszym domkiem, całym jego ubóstwem i wszystkimi obowiązkami.
Przed wyjazdem z Żytniej do Wilanowa 29 czerwca 1881 roku, matka Teresa zwiedziła i pożegnała cały dom, klasy, kaplice…, i już nie wróciła do ukochanego, ubogiego domku. Stało się, jak Bóg zechciał. Ona na wszystko była gotowa. Ś.P. siostra Olga Abramczuk, autorka licznych opracowań z historii Zgromadzania i biografii matki Teresy Potockiej, reflektując nad duchowym testamentem Założycielki: Będzie jak zechce Bóg, jestem na wszystko gotowa, zadała retoryczne pytanie: A Wszechmocny, co na to? I we właściwym sobie stylu odpowiedziała: Zabrał ją do siebie. Nic lepszego nie mogło jej się przydarzyć. Tak, naszej Matce nic lepszego nie mogło się przydarzyć – zawierzyła całkowicie Bogu, pozwalając, aby Boski Artysta wyrzeźbił jej życie według swego odwiecznego wzoru, jaki dla niej przygotował. Jej życie przyniosło trwałe owoce zabliźnienia bolesnych ran i szczęśliwej wieczności dla niezliczonych dziewcząt i kobiet, także dzięki posłudze sióstr założonego przez nią Zgromadzenia. Życie naszej Matki wydało jednak szczególny owoc w życiu i posłannictwie jej córki, a naszej duchowej współzałożycielki św. Siostry Faustyny Kowalskiej. Czyż Matka mogła przewidzieć, że w założonym przez nią Zgromadzeniu Bóg zdeponuje orędzie o swoim niezgłębionym miłosierdziu, zobowiązując tym samym Zgromadzenie, aby przez czyn, słowo i modlitwę objęło duchową troską nie tylko pokutnice, ale wszystkich grzeszników, których miłosierdzie Boże chce uratować na wieczną szczęśliwość?
W mowie pogrzebowej ks. Golian powiedział o matce Potockiej: Nie nazywajmy jej świętą, gdyż tylko Kościół ma prawo nadać ten tytuł. Jednakże niech nasze starania w pracy, za którą gotowa była oddać życie, dowiodą jej świętości. Ileż to razy mówiła mi, że kiedy oddała się całkowicie dziełu temu, w końcu zrozumiała, czym jest szczęście. Ileż to razy wyrażała swą wdzięczność Bogu za to, że dał jej łaskę powołania zakonnego, że pozwolił jej służyć sobie w tym Zgromadzeniu.
Kochane Siostry, kończąc tę refleksję zapytajmy każda samą siebie: co ja na taki wzór życia mojej duchowej Matki? Z jaką gorliwością oddaję się współpracy ze zbawczym Miłosierdziem Bożym? Jak wygląda moja gotowość na wolę Bożą i pragnienie, by było jak Bóg zechce, w przekonaniu, że tylko taka postawa prowadzi do prawdziwego szczęścia?
Maryjo, Matko Miłosierdzia wraz z Tobą i ze św. Siostrą Faustyną, Siostrami, które poprzedziły nas do Niebiańskiej Ojczyzny i z całym Niebem wyśpiewamy teraz Miłosiernemu Bogu pełne wdzięczności Magnificat za naszą matkę założycielkę Teresę Potocką.
s. M. Petra Kowalczyk
przełożona generalna
O mój Jezu, każdy ze świętych Twoich odbija jedną z cnót Twoich na sobie, ja pragnę odbić Twoje litościwe i pełne miłosierdzia Serce, chcę je wysławić. Miłosierdzie Twoje, o Jezu, niech będzie wyciśnięte na sercu i duszy mojej jako pieczęć, a to będzie odznaką moją w tym i przyszłym życiu (Dz. 1242).
Ceremonia obłóczyn, w czasie której postulantka otrzymuje nowe imię zakonne, rozpoczyna podstawowy okres formacji zakonnej – nowicjat. W naszym Zgromadzeniu trwa on dwa lata, z czego pierwszy rok nowicjuszki spędzają we wspólnocie domu nowicjatu, gdyż jest on poświęcony intensywnej formacji duchowej. Czas nowicjatu służy budowaniu coraz głębszej relacji z Jezusem Miłosiernym, by siostra idąc Jego śladami mogła złożyć swe życie w ofierze umiłowanemu nade wszystko Bogu bogatemu w miłosierdzie. Mistrzyni nowicjatu, kierująca procesem formacji, wprowadza młode siostry w życie całkowicie oddane Jezusowi według rad ewangelicznych i zgodnie z charyzmatem Zgromadzenia. Wtajemnicza je w rozwój życia duchowego, modlitwę, ascezę, w liturgię Kościoła, duchowość i apos- tolat Zgromadzenia. Nowicjuszki mają dobrze poznać sposób życia Zgromadzenia, jego uczestnictwo w życiu i misji Chrystusa, a także uczyć się ufności w miłosierdzie Boże, posłuszeństwa woli Bożej na wzór Maryi Matki Miłosierdzia, wypowiadającej Bogu pełne wiary fiat. Wpatrując się w postawę Jezusa Miłosiernego, nowicjuszki starają się, by duch miłosierdzia przeniknął całe ich życie, a zwłaszcza relacje siostrzane i kontakty międzyludzkie.
W drugim roku nowicjatu siostry nowicjuszki podejmują praktyki apostolskie w domach Zgromadzenia, aby razem z siostrami profeskami pełniej zaangażować się w życie wspólnot zakonnych i różne dzieła miłosierdzia. Ostatnie miesiące nowicjatu siostry spędzają we wspólnocie nowicjackiej, w której w sposób intensywny przygotowują się do złożenia pierwszej profesji zakonnej.
Jeśli nowicjuszka utwierdziła się w pragnieniu oddania swego życia Bogu i takie samo jest rozeznanie Zgromadzenia, wówczas składa śluby: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa według konstytucji Zgromadzenia i jego charyzmatu uobecniania w świecie miłosierdzia Bożego.
Duch Mój będzie regułą życia waszego. Życie wasze ma być na Mnie wzorowane, od żłóbka aż do skonania na krzyżu. Wniknij w tajemnice Moje i poznasz przepaść miłosierdzia Mojego ku stworzeniom i niezgłębioną dobroć Moją – i tę dasz poznać światu (Dz. 438).
Z chwilą złożenia pierwszych ślubów zakonnych: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa (na rok), siostra rozpoczyna w Zgromadzeniu okres junioratu, w którym każdego roku przez kolejnych 5 lat ponawia swoje śluby zakonne. Przez ten czas siostry pod kierownictwem mistrzyni junioratu kontynuują formację duchową, która zmierza do pogłębienia życia wewnętrznego, ściślejszego zjednoczenia z Chrystusem oraz pełniejszego związania się ze Zgromadzeniem i zaangażowania w jego misję apostolską. W tym czasie juniorystka zdobywa też odpowiednie kwalifikacje zawodowe i uzupełnia wykształcenie potrzebne do życia zakonnego i apostolatu.
Pięć miesięcy przed całkowitym poświęceniem się Panu Bogu zaczyna się trzecia probacja, która jest czasem bezpośredniego przygotowania się do złożenia wieczystych ślubów: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa według Konstytucji obowiązujących w Zgromadzeniu.
Serce Moje jest przepełnione litością i miłosierdziem dla wszystkich. Serce Mojej oblubienicy musi być podobne do serca Mojego, musi z jej serca tryskać zdrój miłosierdzia Mojego dla dusz, inaczej nie przyznam się do niej (Dz. 1148).
„Złożenie ślubów wieczystych stanowi szczególne zobowiązanie do ustawicznej pracy nad zdobyciem świętości. Dlatego wszystkie siostry, odpowiedzialne za swą duchową formację, będą przez całe życie podejmować wysiłek pracy nad sobą, aby udoskonalając własną osobowość przyczyniać się tym samym do rozwoju i świętości Zgromadzenia oraz doskonalszego wypełnienia otrzymanej od Boga misji” (art. 129. Konstytucji).
Ducha naszego Towarzystwa stanowi przede wszystkim żarliwa gorliwość, utrzymująca każdą z jego członkiń w ustawicznej gotowości czynienia i cierpienia wszystkiego dla skuteczniejszego dopomagania do powrotu na drogę cnoty duszom pokutującym, powierzonym im przez Boskiego Mistrza.
Życie duchowe Zgromadzenia wyrastało z duchowości ignacjańskiej, dlatego cechowała je „żarliwa gorliwość” o zbawienie dusz powierzonych jego apostolskiej pieczy. Ducha tej gorliwości siostry czerpały z częstego rozważania wielkich prawd wiary, a szczególnie tego, „co Bóg uczynił dla zbawienia dusz przy stwarzaniu, co uczynił i ucierpiał w odkupieniu i co im gotuje w chwale wiecznej” (art. 2). Tego ducha siostry umacniały przez serdeczne rozważanie cnót i uczuć „swej Matki i Opiekunki, Matki Bożej Miłosierdzia, której cierpliwość, słodycz i więcej niż macierzyńską litość dla grzeszników” (art. 2) miały usilnie naśladować. W intencji dusz powierzonych ich pieczy siostry ofiarowały swoje modlitwy, umartwienia, prace, „jednym słowem wszystko, nawet usiłowania podejmowane dla własnego uświęcenia, bez którego nie podobna by im było pracować skutecznie nad poprawą innych” (art. 2).
Modlitwy, asceza i wszystkie praktyki służyły nie tylko sprawie świętości sióstr, ale także charyzmatycznej posłudze ratowania „upadłych kobiet”. Duchowość Zgromadzenia przenikało nabożeństwo do Serca Bożego i duch wynagrodzenia, stąd w „Zbiorze modlitw używanych w Zgromadzeniu Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia” tak wiele jest „westchnień” do Serca Jezusowego, poczynając od porannego Ofiarowania Sercu Pana Jezusa przez Niepokalane Serce Najświętszej Maryi Panny wszystkich modlitw, spraw i krzyży „dnia dzisiejszego jako wynagrodzenie za wszystkie wykroczenia nasze”, za Kościół święty i intencje na ten dzień wyznaczone. „Westchnienia” do Serca Jezusowego (krótkie modlitwy) powtarzane w różnej formie w ciągu całego dnia, Litania, Nowenna do Najświętszego Serca Pana Jezusa, Godzinki o Sercu Bożym przeplatały się z modlitwami do Matki Bożej (Różaniec, Godzinki, Magnificat, Litania…), nowennami poprzedzającymi różne uroczystości kościelne i litaniami do świętych Patronów Zgromadzenia. Wiele sióstr żyjąc tą duchowością ofiarowało w intencji powierzonych sobie dusz nie tylko modlitwy, prace i cierpienia, ale nadto własne życie.
s. M. Elżbieta Siepak ISMM
Duchowość Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia streszcza się w słowie: MIŁOSIERDZIE. Każda siostra usilnie ma się starać, by miłosierdzie wyrażało się w całej jej istocie, przenikając jej myśli, słowa i działanie (art. 7).
Współczesne Konstytucje Zgromadzenia określają jego duchowość jednym słowem: MIŁOSIERDZIE. Ono charakteryzuje styl życia całego Instytutu i każdej siostry, która ma się starać, by swoje życie kształtować w tym duchu, to znaczy „przemienić się w miłosierdzie” – jak mówiła św. Siostra Faustyna. W centrum tej duchowości znajduje się więc tajemnica miłosierdzia Bożego, która jest źródłem, wzorem i motywem dla miłosierdzia w relacjach międzyludzkich. Poznawanie tajemnicy miłosierdzia Bożego i jej kontemplacja w codzienności, rozważanie czynnego udziału Maryi Matki Miłosierdzia w dziele Odkupienia, prowadzi do postawy zaufania Bogu i miłosierdzia względem bliźnich, do apostolskiej gorliwości mężnej, cierpliwej i bezinteresownej, dającej siostrom gotowość do składania ofiar dla zbawienia dusz. W tę duchowość wpisana jest praktyka nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego w nowych formach, które przekazała św. Siostra Faustyna. Ona wnosi w historię Zgromadzenia i Kościoła nową szkołę duchowości, w której spoiwem wiążącym wszystkie jej elementy jest tajemnica miłosierdzia Bożego. Ona kształtuje nie tylko obraz Boga i relację ufności wobec Niego, ale także relacje międzyludzkie, praktyki modlitewne i ascetyczne, słowem – całożyciowe odniesienie do Boga, ludzi, świata i samego siebie.
s. M. Elżbieta Siepak ISMM
Na początku Zgromadzenie zostało przez Boga powołane do pracy nad poprawą dziewcząt i kobiet potrzebujących głębokiej odnowy moralnej, otrzymało tak zwany charyzmat założenia.
Celem Sióstr Towarzystwa Matki Bożej Miłosierdzia jest nie tylko praca nad własnym uświęceniem przez praktykowanie cnót chrześcijańskich i rad ewangelicznych, lecz również (…) praca nad poprawą dziewcząt i niewiast upadłych, które by zapragnęły porzucić drogę nieprawości i wrócić do służby Bożej. (…) Cel ustrzeżenia od upadku nie jest właściwie przedmiotem naszego Dzieła, (…) zatem liczba dziewcząt przyjmowanych w celach ochrony ma być zawsze szczególnie ograniczoną. W żadnym razie nie mogą być przyjmowane, pod tytułem pensjonarek lub innym jakim podobnym, osoby, które nie mają być siostrami lub pokutnicami. Przyjmowanie kierownictwa w domach więziennych i ochronach byłoby postępowaniem niezgodnym z celem naszego Dzieła i z niezależnością, tak drogą naszej instytucji (Konstytucje 1909, art. 1).
U początku swego istnienia Zgromadzenie powstało w celu wykonywania w Kościele ściśle określonego zadania, mianowicie: pracy wychowawczej z dziewczętami i kobietami moralnie upadłymi (prostytutkami), które z własnej woli pragnęły zmiany swego życia („charyzmat założenia” ).
W historii Zgromadzenia ujawnił się rozwój tego charyzmatu, dzięki czemu opieką zostały objęte także osoby zagrożone moralnie. Uwzględniając bowiem warunki życia społeczeństwa i obniżający się wiek demoralizacji, Zgromadzenie poszerzyło zakres pracy apostolskiej tak, by objąć nim nie tylko osoby już zdeprawowane, ale także te, którym zagrażała moralna degradacja. W Konstytucjach z roku 1930 zapisano: Do domów Zgromadzenia mogą być przyjmowane i takie kobiety, których warunki życiowe mogłyby je doprowadzić do zguby, z tem jednak zastrzeżeniem, że liczba ich będzie zawsze ograniczoną.
Wraz z życiem i misją św. Siostry Faustyny Bóg obdarzył Zgromadzenie charyzmatem głoszenia światu miłosiernej miłości Boga do człowieka poprzez świadectwo życia, czyny, słowa i modlitwę.
„Zadanie przedłużania charyzmatycznej misji Założycielek wypełniają siostry, gdy we wszystkim szukają chwały Boga pełnego miłosierdzia, który „w miłości wieczystej nad nami się ulitował” (Iz 54, 8) i 'z ogromną miłością nas przygarnął’ (Iz 54, 7), a przez Maryję Matkę Miłosierdzia z żywą wiarą włączają się w życie Chrystusa i Jego posłannictwo zbawienia świata” (art. 3).
Szczególnym zadaniem Zgromadzenia jest pomaganie dziewczętom i kobietom nieprzystosowanym społecznie, potrzebującym głębokiej odnowy moralnej. Działaniem zapobiegającym demoralizacji obejmuje Zgromadzenie również dzieci oraz inne osoby potrzebujące moralnego wsparcia i chrześcijańskiego miłosierdzia, bez względu na wiek i płeć (art. 4). Zgromadzenie szerzy również kult Miłosierdzia Bożego w formach zatwierdzonych przez Kościół (art. 86). Siostry rozszerzają kult Miłosierdzia Bożego w następujących formach: głoszenie katechez i prelekcji, udział w sympozjach i kongresach organizowanych przez inne wspólnoty, udział w nabożeństwach parafialnych przez specjalne pieśni i modlitwy, kolportaż książek, modlitewników, obrazów Jezusa Miłosiernego oraz korespondencja z czcicielami Miłosierdzia Bożego (art. 315 Konstytucji Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, 1985).
Zgromadzenie już w pierwszej połowie XX wieku rozszerzało swą działalność apostolską na osoby zagrożone moralnie i potrzebujące „moralnego wsparcia i chrześcijańskiego miłosierdzia”. Po II wojnie światowej coraz pełniej przyjmowało także charyzmatyczną misję św. Siostry Faustyny głoszenia światu orędzia Miłosierdzia. Dzisiaj Zgromadzenie współpracuje z Bożym miłosierdziem w dziele zbawienia przez uobecnianie w świecie tej wartości ewangelicznej, jaką jest miłosierna miłość Boga do człowieka, poprzez świadectwo życia konsekrowanego w duchu zaufania Bogu i miłosierdzia względem bliźnich, poprzez różnorakie dzieła miłosierdzia, słowa i modlitwę.
s. M. Elżbieta Siepak ISMM
Matka Teresa
Ewa z książąt Sułkowskich hr. Potocka
(1814 – 1881)
Założycielka Zgromadzenia
Urodziła się 22 października 1814 roku w Warszawie jako trzecie z pięciorga dzieci księcia Antoniego Pawła Sułkowskiego i Ewy Kickiej. Na chrzcie świętym otrzymała imię Ewa. Po śmierci matki na zamku w Rydzynie pozostała pod opieką ojca, który dbał o wychowanie i wykształcenie dzieci w duchu wartości chrześcijańskich i patriotycznych. W 1838 roku wyszła za mąż za hrabiego Władysława Potockiego z Chrząstowa koło Częstochowy. Po jego śmierci i bezdzietnym małżeństwie, zaczęła myśleć o całkowitym poświęceniu się Bogu i ufundowaniu dzieła miłosierdzia. Za radą kierownika duchowego ks. Zygmunta Goliana wraz z dwiema towarzyszkami pojechała do Laval we Francji, by pod kierunkiem m. Teresy Rondeau zapoznać się z metodami pracy nad poprawą dziewcząt i kobiet moralnie upadłych. Po skróconym nowicjacie w czasie obłóczyn otrzymała imię zakonne Teresa. Z Laval zabrała doświadczenie i regulaminy, które miały służyć zachowaniu tego samego stylu życia sióstr i pracy apostolskiej w nowej, ale niezależnej instytucji w Polsce. Po powrocie do kraju przyjęła zaproszenie abpa Zygmunta Szczęsnego Felińskiego i objęła „Dom schronienia“ w Warszawie przy ul. Żytniej, który został poświęcony 1 listopada 1862 roku. Tę datę przyjmuje się jako początek działalności Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Polsce. W 1868 roku m. Potocka otwarła dom w Krakowie. W 1878 roku przyjęła propozycję wysuniętą przez Zgromadzenie w Laval, by połączyć obie rodziny zakonne w celu uzyskania zatwierdzenia przez Stolicę Apostolską. Po uzyskaniu dekretu pochwalnego Stolicy Świętej zarządzała polskimi domami jako wikaria zależna od przełożonej generalnej w Laval. Zmarła po długiej chorobie 6 lipca 1881 roku Wilanowie, pochowana została w grobowcu Zgromadzenia na Powązkach w Warszawie.
1. Rodzina książąt Sułkowskich
Matka Teresa Potocka przyszła na świat w rodzinie książąt Sułkowskich. Jej ojciec książę Antoni Paweł Sułkowski (1785-1836), syn Antoniego oraz Karoliny, czeskiej hrabiny z rodu Bubna-Littitz, zdobył solidne wykształcenie w Szkole Rycerskiej w Warszawie oraz na uniwersytecie w Getyndze, w Niemczech. Po ukończeniu studiów powrócił do Rydzyny, aby zarządzać rodowym majątkiem. Mając 22 lata poślubił Ewę Karolinę Kicką (1786-1824).
Ewa Karolina Kicka wychowywała się na Zamku Królewskim w Warszawie, w którym jej ojciec, Onufry Kicki, wiernie służył jako szambelan ostatniego króla Polski Stanisława Augusta II Poniatowskiego, a następnie jego bratanka, księcia Józefa Poniatowskiego. Ewa Karolina wyróżniała się dobrocią serca, uprzejmością, delikatnością, taktem i pogodnym usposobieniem.
Ślub Antoniego Pawła Sułkowskiego i Ewy Karoliny Kickiej odbył się 14 stycznia 1808 roku w kościele Świętego Krzyża w Warszawie. Kilka miesięcy później książę Antoni Paweł czynnie włączył się do służby wojskowej. W latach 1808-1815, jak wielu rodaków, walczył w armii Napoleona z nadzieją odzyskania niepodległości dla narodu polskiego początkowo jako pułkownik piechoty Księstwa Warszawskiego, następnie jako generał brygady i adiutant Aleksandra I, władcy Królestwa Kongresowego. Z tego powodu przez pierwsze kilkanaście lat małżeństwa często przebywał z dala od rodziny. Podczas jego nieobecności, małżonka Ewa pozostawała pod opieką swoich rodziców w pałacu Branickich w Warszawie. To właśnie tam przyszły na świat cztery córki Antoniego Pawła i Ewy Karoliny. W 1811 roku urodziła się Taida Karolina, rok później Helena Karolina. Trzecie dziecko, umiłowana córka Antoniego Pawła (późniejsza matka Teresa Potocka), przyszło na świat 22 października 1814 roku. Już po trzech dniach dziewczynka została ochrzczona w kościele Świętego Krzyża w Warszawie i otrzymała imiona swej matki – Ewa Karolina. Czwarta córka, Teresa Karolina, urodziła się w 1815 roku. W 1818 roku generał Antoni Paweł ostatecznie powrócił do rodziny i zamieszkał na stałe na zamku w Rydzynie, gdzie w 1820 roku przyszedł na świat August (Gustlik), jedyny syn Ewy Karoliny i Antoniego Pawła.Więcej…
Matka Teresa Rondeau
(1793 – 1866)
Współzałożycielka
Urodziła się 6 października 1793 roku w Laval we Francji. Na chrzcie świętym otrzymała imię Teresa Agata. Z domu wyniosła głębokie wychowanie religijne, wykształcenie zawodowe i doświadczenie rzetelnej pracy. Pod wpływem swego spowiednika o. J. Chanon SJ podjęła pracę z pokutnicami, czyli kobietami, które potrzebowały głębokiej odnowy moralnej i chciały odmienić swoje życie. Aby lepiej się do tego przygotować, w 1818 roku wyjechała do Bordeaux, gdzie m. Teresa de Lamourous prowadziła dom dla pokutnic zwany „Miłosierdzie“. Po dwumiesięcznym pobycie złożyła prywatne śluby i wróciła do Laval, by zostać fundatorką nowego dzieła, niezależnego od Bordeaux, i z czasem Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia we Francji. Z Domu Miłosierdzia w Laval duchowość zgromadzenia i sposób prowadzenia dzieła apostolskiego przejęła m. Teresa Ewa z książąt Sułkowskich hrabina Potocka, założycielka Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Polsce. Matka Teresa Rondeau zmarła 16 lipca 1866 roku i została pochowana w grobowcu usytuowanym w ogrodzie posesji Zgromadzenia w Laval.
Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Polsce przyznało jej tytuł współzałożycielki.
Święta Siostra Faustyna Kowalska
(1905 – 1938)
Duchowa współzałożycielka
Przyszła na świat 25 sierpnia 1905 roku jako trzecie z dziesięciorga dzieci w rodzinie Marianny i Stanisława Kowalskich, rolników ze wsi Głogowiec, par. Świnice Warckie. Na chrzcie świętym otrzymała imię Helena. Do szkoły chodziła niecałe trzy lata; w 16. roku życia poszła na służbę do zamożnych rodzin w Aleksandrowie Łódzkim i Łodzi, by zarobić na własne utrzymanie i pomóc rodzicom. Po wizji cierpiącego Jezusa i rocznej służbie w Ostrówku gm. Klembów, 1 sierpnia 1925 roku wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, w którym na obłóczynach otrzymała imię s. M. Faustyna. W ciągu trzynastu lat życia zakonnego przebywała w wielu domach Zgromadzenia, nadłużej w Krakowie, Wilnie, Płocku i Warszawie, pełniąc najczęściej obowiązki kucharki, ogrodniczki i furtianki. Chorowała na gruźlicę płuc i przewodu pokarmowego. Z tego powodu dwukrotnie przebywała na dłuższym leczeniu w szpitalu na Prądniku w Krakowie.
To na pozór bardzo zwyczajne życie kryło w sobie niezwykłą głębię zjednoczenia z Bogiem i wielką prorocką misję, którą powierzył jej Bóg. Doznała wielu nadzwyczajnych łask, osiągając szczyty zjednoczenia z Bogiem na ziemi. Przez nią Jezus przypomniał światu biblijną prawdę o miłości miłosiernej Boga do każdego człowieka i wezwał do głoszenia jej światu z nową mocą. W tym celu przekazał także nowe formy kultu Miłosierdzia Bożego, którymi są: obraz z podpisem: Jezu, ufam Tobie, Śwęto Miłosierdzia w pierwszą niedzielę po Wielkanocy, Koronkę do Miłosierdzia Bożego i modlitwę w chwili Jego konania na krzyżu, zwaną Godziną Miłosierdzia. Do każdej z nich, a także do szerzenia czci Miłosierdzia przywiązał wielkie obietnice pod warunkiem troski o postawę zawierzenia Bogu (pełnienia Jego woli) i miłosierdzia względem bliźnich. W wypełnianiu tej prorockej misji pomagał Siostrze Faustynie jej kierownik duchowy bł. ks. Michał Sopoćko oraz krakowski spowiednik o. Józef Andrasz SJ. Z charyzmatu i doświadczenia mistycznego św. Siostry Faustyny zrodził się w Kościele Apostolski Ruch Bożego Miłosierdzia, który podejmuje jej misję głoszenia światu ta- jemnicy miłosierdzia Bożego poprzez świadectwo życia, czyn, słowo i modlitwę.
Siostra Faustyna zmarła 5 października 1938 roku w klasztorze Zgromadzenia w Krakowie-Łagiewnikach. W 1966 roku jej doczesne szczątki przeniesiono z cmentarza zakonnego do klasztornej kaplicy. Od beatyfikacji, której 18 kwietnia 1993 roku dokonał Ojciec Święty Jan Paweł II, trumienka z relikwiami spoczywa na ołtarzu pod łaskami słynącym obrazem Jezusa Miłosiernego w sanktuarium w Krakowie-Łagiewnikach. 30 kwietnia 2000 roku Ojciec Święty Jan Paweł II zaliczył ją do grona świętych, a orędzie Miłosierdzia, które z polecenia Jezusa zapisała w swym „Dzienniczku“, przekazał całemu Kościołowi i światu na trzecie tysiąclecie wiary.
25 sierpnia 1995 roku Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, pełniąc jej charyzmatyczną misję, uznało Siostrę Faustynę za swą duchową współzałożycielkę.
s. M. Elżbieta Siepak ISMM
Jubileusz Zgromadzenia w Białej, 4 listopada 2012
4 listopada br. (niedziela) wspólnota Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Białej koło Płocka obchodziła Jubileusz 150-lecia Zgromadzenia. Uroczystej koncelebrowanej Mszy św. przewodniczył ks. dr Bogdan Czupryn wykładowca WSD w Płocku, delegat bp. Piotra Libery, ordynariusza diecezji płockiej. W uroczystości wzięły udział także siostry z innych klasztorów Zgromadzenia, osoby objęte apostolską pieczą oraz związane z domem w Białej. Po Mszy św. goście zobaczyli multimedialną prezentację opowiadającą o historii Zgromadzenia i domu w Białej.
Jubileusz Zgromadzenia w Kaliszu, 23 marca 2013
Obchody Jubileuszu Zgromadzenia w domu kaliskim 23 marca br. połączone były z VIII pielgrzymką Zgromadzenia do Sanktuarium św. Józefa w „polskim Nazarecie” nad Prosną. Na uroczystości przyjechały delegacje sióstr z kilkunastu domów Zgromadzenia z wikarią generalną s. Gracjaną Szewc. Przed Eucharystią ks. Krystian Kowalski – proboszcz parafii Wielki Buczek – wygłosił konferencję, w której nawiązując do okresu liturgicznego powiedział m.in., że Wieki Post służy temu, by wracać do korzeni wiary, do głębi miłości i odkrywania Pana Boga. Przypomniał też słowa bł. Jana Pawła II z ostatniej pielgrzymki do Ojczyzny: Trzeba tę iskrę Bożej łaski rozniecać, trzeba przekazywać światu ogień Miłosierdzia. W miłosierdziu Boga świat znajdzie pokój, a człowiek szczęście. Bądźcie świadkami Miłosierdzia. Słowa te są dla Kościoła swoistym testamentem Papieża.
Centralnym punktem uroczystości była Eucharystia celebrowana pod przewodnictwem ordynariusza diecezji kaliskiej bp. Edwarda Janiaka. W homilii Ksiądz Biskup powiedział: W okresie, kiedy cały Kościół medytuje Mękę Pańską – pragniemy w tym szczególnym miejscu, gdzie odbiera cześć św. Józef – wyrazić wielkie dziękczynienie za 150 długich lat istnienia Zgromadzenia, a w tym za ponad 90 lat obecności w mieście Kaliszu, w diecezji kaliskiej. Ksiądz Biskup podkreślał służebną rolę Zgromadzenia wobec drugiego człowieka, co tak mocno akcentuje i czyni Piotr naszych czasów – papież Franciszek. Siostry tego Zgromadzenia – jak powiedział Pasterz diecezji kaliskiej – mają codzienną służbą i świadectwem życia konsekrowanego wypraszać Boże miłosierdzie dla nas i świata całego, a wzorem niech nam będzie św. Józef i św. Siostra Faustyna. Po dziękczynnym Te Deum za 150 lata Zgromadzenia wikaria generalna s. Gracjana Szewc zawierzyła całe Zgromadzenie i wszystkie jego dzieła dalszej opiece św. Józefa, a przełożona domu kaliskiego s. Józefa Rospara podziękowała Księdzu Biskupowi, Kapłanom, Gościom i Siostrom, słowem wszystkim, którzy przybyli na świętowanie tego Jubileuszu do Sanktuarium św. Józefa. Oprawę liturgiczną i muzyczną w czasie sprawowanej Eucharystii miały siostry wraz z dziewczętami z Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego im. św. Józefa w Kaliszu. Po agapie, w domu przy ul. Poznańskiej 26 wychowanki kaliskich sióstr przedstawiły musical zatytułowany „Między wczoraj a dziś” nawiązujący do historii Zgromadzenia. Uroczystości jubileuszowe zakończyła modlitwa w Godzinie Miłosierdzia i Koronka do Bożego Miłosierdzia śpiewana w języku angielskim, czeskim, słowackim i polskim oraz życzenia wielkanocne składane Księdzu Biskupowi, Gościom, Siostrom, kaliskiej Wspólnocie Apostołów Bożego Miłosierdzia „Faustinum”, dzieciom i młodzieży ze świetlicy „Studnia Jakubowa” oraz dziewczętom z Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego.
Jubileusz Zgromadzenia w Płocku, 22 lutego 2013
22 lutego br., w 82. rocznicę objawienia obrazu Jezusa Miłosiernego i rozpoczęcia prorockiej misji św. Siostry Faustyny w klasztorze przy Starym Rynku 14/18 w Płocku odbyły się uroczystości związane z historycznymi objawieniami, jakie tutaj miała Apostołka Bożego Miłosierdzia oraz Jubileuszem 150-lecia Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. Wzięli w nich udział pasterze diecezji płockiej, władze miasta i województwa, klerycy z WSD, mieszkańcy Płocka, pielgrzymi z różnych miast Polski oraz 54 siostry z 14 domów Zgromadzenia na czele z wikarią generalną s. Gracjaną Szewc. Ze względu na rozbudowę Sanktuarium i napływ pielgrzymów główne uroczystości odbyły się w płockiej katedrze. Rozpoczęła je modlitwa w Godzinie Miłosierdzia (15:00) i Koronka do Miłosierdzia Bożego oraz prezentacja multimedialna „Wczoraj i dziś Zgromadzenia w Płocku”, a następnie piękny program artystyczny zatytułowany „Uwielbienie Bożego Miłosierdzia” z muzyką Michała Lorenca, z udziałem kwartetu smyczkowego (muzycy zaprzyjaźnieni ze Zgromadzeniem) i chóru Pueri et Puellae Cantores Plocenses. Wybrane fragmenty z „Dzienniczka” św. Siostry Faustyny (rozmowy Jezusa z dusza- mi) czytał aktor Tadeusz Chudecki i s. Greta Mizeracka ZMBM. W programie znalazły się m.in. utwory: „Misericodias Domini” – H. Botor, „Ave Maria” – Caccini, „Veni consolator” – Stachowicza. Śpiewała Iwona Nasiłowska, która także zorganizowała oprawę muzyczną. Zapowiadając ten koncert przełożona płockiego klasztoru s. Mirosława Ratter zachęciła, aby pozwolić tym tekstom wniknąć w naszą duchową kondycję i doświadczyć ognia miłosierdzia, który może nas przemienić… Uroczystej Eucharystii o 18:00 celebrowanej przez ponad 60 kapłanów przewodniczył ordynariusz diecezji płockiej bp Piotr Libera wraz z biskupem pomocniczym Romanem Marcinkowskim.
W dniu diecezjalnego dziękczynienia za blisko 8-letnią posługę Benedykta XVI na stolicy Piętrowej, w homilii Pasterz diecezji płockiej dziękował Ojcu Świętemu za wierną służbę Kościołowi, za krystaliczną naukę wiary i bezkompromisowy sprzeciw wobec współczesnego relatywizmu, za jego zmaganie się o duszę sekularyzującej się Europy. Zauważył, że w tym samym dniu, w którym liturgicznie Kościół obchodzi święto katedry św. Piotra, przypada także rocznica objawienia św. Siostrze Faustynie Kowalskiej wizerunku Jezusa Miłosiernego i że w tym roku jej Zgromadzenie przeżywa Jubileusz 150-lecia swego istnienia. 114 lat temu, odpowiadając na zaproszenie ks. kan. bł. Antoniego Juliana Nowowiejskiego, późniejszego biskupa płockiego i arcybiskupa, siostry ze Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia przyjechały do Płocka, by prowadzić Zakład Anioła Stróża dla „upadłych kobiet”. Siostra Faustyna przebywała w tym klasztorze na początku lat 30. XX wieku. Nie zapominajmy – mówił dalej Ksiądz Biskup – że lata płockich `początków sekretarzowania` Bożemu Miłosierdziu przez św. Siostrę Faustynę były latami, w których rodziły się i rozwijały największe w dziejach ideologie zła: hitlerowski, bezbożny nazizm i stalinowski, ateistyczny komunizm. W niezmierzonych planach Opatrzności Siostra Faustyna stała się `sekretarką` prawdy, że jedyną mocą, zdolną pokonać ideologie stworzone przez człowieka chcącego być jak Bóg, jest Boże Miłosierdzie; jest zwrócenie się człowieka i świata do Odkupiciela z wołaniem: Jezu, ufam Tobie! W tym orędziu – mówił dalej Kaznodzieja – Jezus Chrystus odsłania, jak wielka jest w Jego oczach godność każdego człowieka, każdej nieśmiertelnej duszy: Nie ma gorszych i lepszych ras, jak głosił Hitler; nie jesteśmy masami i `wyżej zorganizowanymi zwierzętami`, jak chciał Stalin; nie jesteśmy samotni w bezbrzeżnym kosmosie, jak twierdzą tzw. nowi ateiści; nie jesteśmy tylko zwykłym ogniwem w wielkim łańcuchu ewolucji, lecz mamy Zbawcę, który broni każdą ludzką duszę `jako swoją chwałę`, jako miejsce, w którym On sam pragnie zamieszkiwać i zamieszkuje. Na zakończenie homilii Ksiądz Biskup odczytał telegram, który 22 lutego w imieniu Kościoła płockiego przesłał na ręce Ojca Świętego Benedykta XVI z podziękowaniem za jego pontyfikat.
Przed błogosławieństwem została odczytana informacja o odpustach, które Penitentiaria Apostolska przyznała pielgrzymom nawiedzającym Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Płocku. Na prośbę m. Petry Ireny Kowalczyk, przełożonej generalnej Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, które opiekuje się płockim Sanktuarium, bp Piotr Libera zwrócił się w tej sprawie do Penitenziarii Apostolskiej w Rzymie, która na mocy uprawnienia udzielonego jej przez Ojca Świętego Benedykta XVI udzieliła odpustu zupełnego po spełnieniu określonych warunków. Są nimi: spowiedź sakramentalna, Komunia św., modlitwa w intencji Ojca Świętego. Wierni powinni także: uczestniczyć w nabożeństwie, odmówić modlitwę do Bożego Miłosierdzia lub modlitwę przed obrazem Jezusa Miłosiernego: Modlitwę Pańską, Wyznanie wiary czy wzywać Bożego Miłosierdzia – na przykład słowami „Jezu ufam Tobie”. Odpust zupełny można uzyskać w następujące dni: 22 dnia każdego miesiąca, w drugą niedzielę Wielkanocy zwanej Niedzielą Bożego Miłosierdzia, raz w roku w dowolnym dniu uczestnicząc w pielgrzymce. Również w tych dniach księża, którzy sprawują opiekę duszpasterską w Sanktuarium, powinni inicjować wymienione modlitwy do Jezusa Miłosiernego po Mszach św., nieszporach czy w czasie nabożeństw. Księża, którzy sprawują opiekę duszpasterską w Sanktuarium, powinni informować wiernych i pielgrzymów o możliwości uzyskania odpustu zupełnego w tym miejscu. Zobacz także zdjęcia w Galerii.
Jubileusz w Świnicach Warckich, 15-16 lutego 2013
15/16 lutego br. jubileusz 150-lecia istnienia Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia przeżywał dom w Świnicach Warckich, który ma dwie wspólnoty: klauzurową i czynną. Obchody rozpoczęły się modlitwą w Godzinie Miłosierdzia i Koronką do Miłosierdzia Bożego w Sanktuarium Urodzin i Chrztu św. Siostry Faustyny. Uroczystej Eucharystii przewodniczył ordynariusz diecezji włocławskiej bp Wiesław Alojzy Mering. Mszę św. celebrowało 18 kapłanów diecezjalnych i zakonnych (jezuici, marianie, pallotyni, salezjanie, dominikanie), przyjaciele Domu i św. Siostry Faustyny, a uczestniczyły w niej władze i mieszkańcy Głogowca i Świnic Warckich, wierni z okolicznych wiosek oraz 64 siostry z 15 domów Zgromadzenia z przełożoną generalną m. Petrą Kowalczyk. Po Mszy św. w sali Ochotniczej Straży Pożarnej odbył się wzruszający spektakl słowno-muzyczny zatytułowany „W poszukiwaniu siebie” w wykonaniu młodzieży z Gimnazjum im. św. Siostry Faustyny oraz występ zespołu ludowego „Świniczanki” z koncertem piosenek mówiących o roli Głogowca i Świnic Warckich w życiu Helenki Kowalskiej – później św. Siostry Faustyny. Specjalne słowa skierował do młodzieży i autorów spektaklu bp Wiesław Mering, który dziękował za zaangażowanie w sprawę św. Faustyny i za zakorzenienie się w małej Ojczyźnie. Po wspólnej agapie, wieczorem była jeszcze możliwość nawiedzenia domu rodzinnego św. Siostry Faustyny w Głogowcu, z czego chętnie skorzystali wszyscy goście. Druga część spotkania jubileuszowego – to nocne czuwanie, które rozpoczęło się w klasztornej kaplicy o 21:00 Apelem Maryjnym i konferencją ks. Feliksa Folejewskiego SAC. O 24:00 sprawowana była Msza św. w intencji dziękczynnej za opiekę Maryi Matki Miłosierdzia nad Zgromadzeniem i za dar św. Siostry Faustyny. Nocne czuwanie przed wystawionym Najświętszym Sakramentem i przy relikwiach Świętych wypełniła modlitwa dziękczynna za 150 lat istnienia i działalności apostolskiej Zgromadzenia, modlitwa wynagradzająca z drogą krzyżową połączoną z rozważaniami opartymi na tekstach bł. ks. Michała Sopoćki w dniu jego liturgicznego wspomnienia, różaniec i Godzinki ku czci Najświętszej Maryi Panny, które kończyły jubileuszową modlitwę w Świnicach Warckich. Zobacz zdjęcia w Galerii.
Jubileusz Zgromadzenia w Gdańsku 13 stycznia 2013
13 stycznia 2013 roku jubileusz 150-lecia istnienia i działalności Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia przeżywał dom w Gdańsku. Centralnym punktem uroczystości była Msza św. w parafii św. Wojciecha, której przewodniczył proboszcz ks. Andrzej Kosowicz z parafii św. Faustyny w Rotmance, a słowo Boże wygłosił ks. kanonik Krzysztof Ziobro proboszcz parafii św. Wojciecha w Gdańsku. W homilii nawiązującej do Chrztu Pańskiego kaznodzieja ukazał związek między przesłaniem tego święta a początkiem Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. Tak jak chrzest Jezusa stał u progu Jego publicznej działalności, tak wyjazd Ewy z książąt Sułkowskich hrabiny Potockiej – matki Teresy – do Francji zainspirował ją do założenia pierwszych Domów Miłosierdzia w Polsce. Jubileusz 150-lecia istnienia Zgromadzenia – jak podkreślał kaznodzieja – jest okazją do wdzięczności za podejmowane prace apostolskie, zwłaszcza na terenie parafii św. Wojciecha w Gdańsku. Rzucając światło na krótki rys historyczny placówki w Gdańsku, która powstała po drugiej wojnie światowej w ramach repatriacji za dom w Wilnie, zwrócił uwagę na obecność obrazu Matki Bożej Miłosierdzia z Ostrej Bramy, który siostrom towarzyszył w Wilnie i Gdańsku. W uroczystości wzięły udział przełożona generalna m. Petra Kowalczyk, s. Maria Magdalena Glumińska – radna generalna i przełożona klasztoru w Świnicach Warckich, s. Józefa Rospara – przełożona domu w Kalisza z siostrami, s. Benedetta Flak – przełożona domu w Toruniu wraz s siostrami oraz czciciele Bożego Miłosierdzia, przyjaciele i dobrodzieje domu gdańskiego oraz parafianie. Po Eucharystii goście uczestniczyli w agapie w klasztorze, po której wyświetlono film zatytułowany „Z Wilna do Gdańska”, oparty na wspomnieniach parafian opowiadających o pracy sióstr w tym mieście.
Jubileusz Zgromadzenia w Rabce, 8 grudnia 2012
W uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, 8 grudnia 2012 roku rabczańska wspólnota Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia przeżywała jubileusz 150-lecia istnienia i działalności apostolskiej Zgromadzenia. Uroczystościom przy u. Słowackiego 12 przewodniczył bp Jan Zając, rektor Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach, a wzięła w nich udział m.in. burmistrz miasta Ewa Przybyło, siostry zakonne z innych zgromadzeń, delegacja z przedszkola, sąsiedzi oraz przyjaciele domu, przełożona generalna m. Petra Kowalczyk wraz z siostrami z zarządu Zgromadzenia oraz siostry z innych domów Zgromadzenia (Warszawa-Żytnia, Warszawa-Grochów, Derdy, Radom, Zakopane, Słowacja-Košice, Słowacja-Nižný Hrušov, Kraków wraz z nowicjatem).
Obchody jubileuszowe rozpoczęły się w Godzinie Łaski modlitwą Anioł Pański i śpiewem Godzinek o Niepokalanym Poczęciu NMP. Uroczystej Eucharystii przewodniczył bp Jan Zając w koncelebrze z kapłanami z parafii św. Teresy w Rabce oraz kapłanem ze Słowacji. W homilii Ksiądz Biskup podkreślił, że Kościół przeżywa w tym dniu tajemnicę Nazaretu, w którym Słowo stało się Ciałem… Takim „Nazaretem” jest również ta kaplica, bo podczas Mszy Świętej powtórzy się na ołtarzu tajemnica Nazaretu: Słowo stanie się Ciałem. Nawiązując do spotkań św. Siostry Faustyny z Maryją (Dz. 805 i Dz. 1415), Ksiądz Biskup zachęcał wszystkich uczestników uroczystości jubileuszowej, a szczególnie siostry ze Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia, by starali się w swoim życiu być dziećmi Maryi, by ich serca były czyste i przezroczyste jak kryształ w dłoniach miłosiernego Boga.
W procesji z darami przyniesiono: kwiaty jako wyraz wdzięczności za dar obecności i posługi sióstr w Rabce; serce – wyrażające radość dzieci przedszkolnych z tego, że właśnie tutaj poznają Pana Jezusa Miłosiernego; Konstytucje Zgromadzenia, w których zapisana jest posługa sióstr głoszenia orędzia Miłosierdzia czynem, słowem i modlitwą tak potrzebna współczesnemu światu; chleb, wino i wodę na znak wezwania do kształtowania postawy miłosierdzia względem bliźnich na wzór Jezusa Eucharystycznego oddającego się bez reszty ludziom. Po Komunii św. odśpiewano Te Deum za dar Jubileuszu 150 lat istnienia Zgromadzenia, 84. lat posługi sióstr w Rabce i 75. lat od obecności św. Siostry Faustyny w tym miejscu. Każdy z uczestników na pamiątkę tej uroczystości otrzymał okolicznościowy drewniany witrażyk. Obchody jubileuszowe zakończyła wspólna agapa oraz o 15:00 modlitwa w Godzinie Miłosierdzia i Koronka do Miłosierdzia Bożego.
Dom w Rabce powstał w 1928 roku początkowo jako filia domu krakowskiego głównie z myślą o wypoczynku i leczeniu sióstr oraz wychowanek. Przez kilkanaście dni w 1937 roku przebywała w tym domu św. Siostra Faustyna wysłana tu na kurację. Szybko jednak dom podjął działalność apostolską wobec dzieci potrzebujących opieki. Dzisiaj siostry prowadzą przedszkole, z którego korzysta ok. 30 dzieci oraz służy kuracjuszom, głosząc miłosierną miłość Boga przez czyny, słowa i modlitwę.
Jubileusz, Derdy, 1 grudnia 2012
W sobotę, 1 grudnia br. wspólnota domu w Derdach obchodziła Jubileusz 150-lecia Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. Data tych obchodów związana była z otwarciem tego domu w grudniu 1881 roku (był to trzeci w historii dom Zgromadzenia). Mszy św. koncelebrowanej przez kilku kapłanów przewodniczył ks. prałat Mirosław Cholewa, proboszcz parafii św. Marii Magdaleny w Magdalence, do której należą Derdy, a homilię wygłosił wielki czciciel Miłosierdzia Bożego ks. Feliks Folejewski SAC. Do Derd przybyły miejscowe władze gminne, przyjaciele domu i siostry z innych klasztorów Zgromadzenia z przełożoną generalną m. Petrą Kowalczyk. W czasie uroczystości zostały poświęcone obrazy: Matki Bożej Miłosierdzia i świętej Siostry Faustyny, która przebywała w Derdach na przełomie kwietnia i maja 1936 roku. W programie był również okolicznościowy program słowno-muzyczny, a uroczystości zakończyła wspólna modlitwa w Godzinie Miłosierdzia.
Jubileusz w Radomiu, 24 listopada
W sobotę, 24 listopada 2012 roku w klasztorze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Radomiu przy ul. Struga odbyły się uroczystości związane z Jubileuszem 150-lecia istnienia i apostolskiej działalności Zgromadzenia. W kościele parafialnym pw. Matki Bożej Miłosierdzia, wybudowanym na dawnej posesji Zgromadzenia, uroczystej Eucharystii przewodniczył ordynariusz diecezji radomskiej bp Henryk Tomasik w koncelebrze bp pomocniczym Adamem Odzimkiem i licznie przybyłymi na tę uroczystość kapłanami. Wcześniej zaproszeni goście: prezydent Radomia Andrzej Kosztowniak, siostry zakonne z innych zgromadzeń, dzieci i młodzież, parafianie, czciciele Miłosierdzia Bożego, dobroczyńcy i przyjaciele domu, osoby w nim pracujące oraz siostry z innych domów Zgromadzenia z przełożoną generalną m. Petrą Kowalczyk zobaczyły film ukazujący historię i współczesność posługi sióstr w Radomiu. Uroczystości Jubileuszu Zgromadzenia zbiegły się z 95. rocznicą klasztoru w Radomiu, który rozpoczął działalność 21 listopada 1917 roku. Z tej okazji został wydrukowany obrazek okolicznościowy, który otrzymali wszyscy uczestniczący w tych uroczystościach.
„Przebudowa istniejącego układu pomieszczeń wraz z instalacjami wewnętrznymi wewnątrz budynku Niepublicznej Zasadniczej Szkoły Zawodowej Specjalnej im. Matki Teresy Potockiej oraz zakup wyposażenia pracowni, w celu poprawy warunków nauczania zwłaszcza w zakresie zajęć matematyczno-przyrodniczych i cyfrowych”
- cele Projektu:
Projekt ma na celu poprawę warunków nauczania w Niepublicznej Zasadniczej Szkole Zawodowej Specjalnej im. Matki Teresy Potockiej we Wrocławiu (pl. Grunwaldzki 3b). Cel ten zostanie zrealizowany poprzez adaptację II piętra istniejącego budynku szkoły i przeznaczenie go wyłącznie na potrzeby Szkoły Zawodowej. Dodatkowymi elementami projektu będzie zakup wyposażenia, sprzętu i materiałów dydaktycznych do następujących pracowni: językowo – komputerowej, praktycznej nauki zawodu, matematyczno- przyrodniczej oraz fizyczno- chemicznej. Całe wsparcie w projekcie jest nakierowany na wspomaganie rozwoju uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Podnosząc kwalifikacje zawodowe projekt wpłynie nalepszy start w życie zawodowe i społeczne młodzieży zagrożonej wykluczeniem społecznym.
- planowane efekty:
Zakładany cel zostanie zrealizowany poprzez adaptację II piętra istniejącego budynku szkoły i przeznaczenie go wyłącznie na potrzeby Szkoły Zawodowej. Dodatkowymi elementami projektu będzie zakup wyposażenia, sprzętu i materiałów dydaktycznych do następujących pracowni: językowo – komputerowej, praktycznej nauki zawodu, matematyczno- przyrodniczej oraz fizyczno- chemicznej. Całe wsparcie w projekcie jest nakierowany na wspomaganie rozwoju uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Podnosząc kwalifikacje zawodowe projekt wpłynie na lepszy start w życie zawodowe i społeczne młodzieży zagrożonej wykluczeniem społecznym.
- wartość Projektu:
1.005.532,76 PLN
- wkład Funduszy Europejskich:
596.746,08 PLN
Jubileusz Zgromadzenia w Rzymie, 4 listopada 2012
Świętowanie Jubileuszu Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Rzymie rozpoczęło się 4 listopada 2012 roku. W tym dniu w podziemiach Bazyliki św. Piotra, w kaplicy Matki Bożej Częstochowskiej odbyła się Msza św., w czasie której rzymska wspólnota sióstr wraz z ks. prałatem Józefem Bartem dziękowała miłosiernemu Bogu za wszystkie łaski, jakie otrzymało Zgromadzenie w 150-letniej historii oraz przez jego posługę – Kościół i świat. Po Mszy św. siostry wraz z Księdzem Rektorem modliły się przy grobie bł. Jana Pawła II, dziękując mu za służbę Bożemu Miłosierdziu i to wszystko, co uczynił dla Zgromadzenia jako kapłan, kardynał metropolita krakowski i jako papież.
5 listopada 2012 roku uroczystości związane ze 150-leciem Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia odbyły się w kościele Spirito Santo in Sassia w Rzymie, w którym jest włoskie Centrum Duchowości Miłosierdzia. Uroczystej Eucharystii z udziałem kapłanów, sióstr i bardzo licznej grupy włoskich czcicieli Miłosierdzia Bożego wypełniającej całą świątynię, przewodniczył rektor kościoła i Centrum Duchowości Miłosierdzia ks. prałat Józef Bart, który na ręce przełożonej s. Ligii Nowińskiej przekazał udzielone Zgromadzeniu z tej okazji papieskie błogosławieństwo. Każdy z uczestników tej jubileuszowej uroczystości mógł zapoznać się z historią Zgromadzenia, jej duchowością i misją w czasie multimedialnej prezentacji, a w prezencie otrzymał modlitewnik „Bóg bogaty w miłosierdzie” z okolicznościowym obrazkiem. Po Mszy św. w pobliskiej szkole Pio IX odbyła się wspólna agapa. Warto dodać, że w kościele Spirito Santo in Sassia położonym tuż przy Placu Świętego Piotra, który jest bardzo licznie nawiedzany przez mieszkańców Rzymu i pielgrzymów przybywających do wiecznego Miasta, od 1993 roku posługują właśnie siostry ze Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia.
Założone przez matkę Teresę Ewę z książąt Sułkowskich Potocką dla ratowania dziewcząt i kobiet potrzebujących moralnej odnowy, wydało św. Siostrę Faustynę, która wniosła w jego historię charyzmat głoszenia światu miłosiernej miłości Boga.
Jubileusz w Czechach, 30 października 2012
Wspólnota Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia z Dvora Králové nad Labem w Czechach rozpoczęła świętowanie jubileuszu 150-lecia powstania Zgromadzenia w wigilię tej rocznicy (30 października 2012 roku) uroczystą Mszą Świętą w kościele parafialnym p.w. św. Jana Chrzciciela. Celebrze przewodniczył biskup pomocniczy diecezji Hradec Králové Josef Kajnek, który towarzyszył siostrom od początku ich apostolatu na czeskiej ziemi. Wraz z nim koncelebrował o. Jan Czekala MSF proboszcz parafii, w której siostry posługują, oraz zaproszeni kapłani. Wraz z siostrami świętowali ten Jubileusz także licznie zebrani na uroczystości parafianie, przyjaciele i współpracownicy, którzy mogli zapoznać się z historią Zgromadzenia i jego charyzmatem dzięki wystawie przygotowanej w parafii. Można ją było obejrzeć przez następne dwa tygodnie. Uroczystość zakończyła się rozdawaniem jubileuszowych kołaczy pieczonych przez siostry z pomocą zaprzyjaźnionych parafianek. Zaś zaproszeni goście na czele z Księdzem Biskupem podczas uroczystej kolacji dzielili się wspomnieniami z początków posługi Zgromadzenia w Czechach.
Uroczystość Wszystkich Świętych – 1 listopada – a więc sam dzień rocznicy był dla sióstr okazją do wspólnotowego przeżycia Jubileuszu i uczczenia modlitwą na cmentarzu poprzednie pokolenia sióstr. Był to dzień wspomnień i powrotu do historii, do początków naszej rodziny zakonnej w Polsce i w Czechach. Wspólne pochylenie się nad kronikami i albumami naszych pierwszych domów w Czechach stało się dla sióstr tego dnia również okazją do modlitewnego dziękczynienia za wszystkie miejsca, w których podejmowały i nadal podejmują apostolat Zgromadzenia.
Rok Jubileuszowy w Zgromadzeniu wspólnota z Dvora Králové będzie w sposób szczególny obchodzić także 22 sierpnia 2013 roku, w rocznicę przybycia sióstr na pierwszą palcówkę w Czechach. Na świętowanie tego dnia wspólnota zaprasza wszystkie siostry z innych domów Zgromadzenia. Zobacz zdjęcia
W kościele Świętego Krzyża w Warszawie
25 października br, w rocznicę chrztu matki Teresy Ewy z książąt Sułkowskich hrabiny Potockiej, założycielki Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Polsce, w kościele Świętego Krzyża w Warszawie o godz.11:00 odbyła się uroczysta Eucharystia pod przewodnictwem bp. Wojciecha Polaka, sekretarza generalnego Konferencji Episkopatu Polski, i odsłonięcie tablicy upamiętniającej tamto wydarzenie. Na marmurowej tablicy wyryto popiersie matki Teresy i umieszczono następujący tekst:
1814 (popiersie matki Teresy Potockiej) 1881
Ewa Karolina Teresa z Sułkowskich hr. Potocka
założycielka Zgromadzenia
Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia
w tym kościele
25 października 1814 roku
przyjęła sakrament chrztu św.
(logo Zgromadzenia)
1 1925 roku do Zgromadzenia
Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia
wstąpiła
św. Siostra Faustyna Kowalska
Apostołka Bożego Miłosierdzia
uznana za duchową
współzałożycielkę Zgromadzenia.
W 150 rocznicę założenia Zgromadzenia
A. D. 2012
Nawiązując do rozpoczętego Roku Wiary bp Wojciech Polak podkreślił w homilii, że droga wiary matki Teresy, założycielki Zgromadzenia zaczęła się właśnie w tym kościele, w dniu jej chrztu 25 października 1814 roku. To, co się później działo, miało tutaj swój początek, gdyż to w czasie chrztu rodzice dziecka lub katechumeni proszą o wiarę dla chrzczonego. W czasie chrztu dokonuje się odrodzenie z wody i Ducha Świętego na życie wieczne – powiedział hierarcha. Wiara jest darem od Boga i taką łaskę wiary otrzymała Ewa z książąt Sułkowskich w tej warszawskiej świątyni. Do niej dołączyła św. Faustyna Kowalska, apostołka Bożego Miłosierdzia, która szukając klasztoru zapukała do sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Warszawie przy ul. Żytniej. Mszę św. poprzedziła godzinna adoracja, w której wzięły udział przełożone i siostry z wielu domów Zgromadzenia z przełożoną generalną m. Petrą Kowalczyk.
Zobacz zdjęcia w Galerii.
Warszawa, kościół Świętego Krzyża
W niedzielę, 28 października br., a więc tuż przed 150. rocznicą powstania Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Polsce, w kościele Świętego Krzyża w Warszawie nuncjusz apostolski abp Celesino Migliore przewodniczył Mszy Świętej, sprawowanej z tej okazji. W homilii powiedział, że Jubileusz to nie tylko czas patrzenia w przeszłość, sięgania do historii Zgromadzenia, ale także czas patrzenia w przyszłość. W tym kontekście ukazywał zadania i rolę Zgromadzenia w Kościele i świecie. Tę rolę wyznaczył Bóg poprzez charyzmat uobecniania miłosierdzia Boga w relacjach międzyludzkich, początkowo wobec kobiet potrzebujących odnowy moralnej. Zasada miłosiernej miłości, która pierwsza wychodzi ku drugiemu człowiekowi, przypomniana w orędziu przekazanym św. Faustynie w tym Zgromadzeniu, winna stać się zasadą społeczną budowania współczesnej cywilizacji miłości. Oprawę liturgiczną przygotowały siostry ze Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia. Mszę św. transmitowało Polskie Radio, jak w każdą niedzielę o godz. 9:00.
Homilia abp Celestino Migliore nuncjusza apostolskiego w Polsce
Zobacz zdjęcia w Galerii.
Powązki, 30 czerwca 2012
W okazji Jubileuszu Zgromadzenia przeprowadzono renowację grobowca, w którym pochowana jest założycielka matka Teresa Potocka oraz blisko 90 sióstr. 30 czerwca 2012 roku, po uroczystości w Wilanowie, ks. prałat Marek Gałęziewski, proboszcz parafii św. Karola Boromeusza na Powązkach, w obecności bardzo licznie zgromadzonych sióstr poświęcił odnowiony grobowiec, który wybudowano w latach międzywojennych XX wieku. Położony jest on w najbardziej zabytkowej części Powązek ze ścisłym nadzorem konserwatorskim (Aleja T, kwatera 193 – 1 – 29, wejście IV bramą), stąd prace renowacyjne wykonane przez profesjonalnych konserwatorów panów Andrzeja Woińskiego i Łukasza Trzeciaka z Warszawy wymagały również pozwolenia i nadzoru Biura Stołecznego Konserwatora Zabytków.
Preludium Jubileuszu w Wilanowie, 30 czerwca 2012
Do Jubileuszu 150-lecia Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia siostry przygotowywały się duchowo przez trzy lata, podejmując modlitewną refleksję nad trudem poznawania i realizacji Bożych planów w życiu założycielki matki Teresy Ewy z książąt Sułkowskich hrabiny Potockiej (rok I), w życiu duchowej współzałożycielki św. Siostry Faustyny Kowalskiej (rok II) oraz w życiu każdej współcześnie żyjącej siostry i całej Rodziny Zakonnej (rok III).
Zwiastunem Jubileuszu były uroczystości w kościele św. Anny w Wilanowie i w kościele Świętego Krzyża w Warszawie, w miejscach, które są związane z osobą Założycielki. Do Wilanowa 30 czerwca 2012 roku przybyło ponad 100 sióstr z wielu domów Zgromadzenia, aby tam, gdzie matka Potocka zakończyła ziemską pielgrzymkę, podziękować Panu Bogu za dar jej życia. Uroczystościom przewodniczył prymas Polski senior kard. Józef Glemp. Przed Eucharystią w kościele św. Anny poświęcił tablicę upamiętniającą pobyt matki Teresy Potockiej w tej świątyni, w której się modliła i gdzie po śmierci przy jej trumnie została odprawiona pierwsza Msza żałobna. Tablica została umieszczona w bocznej kaplicy fundatorów kościoła i właścicieli Wilanowa, z którymi była zaprzyjaźniona. W czasie homilii Ksiądz Prymas mówił o życiu matki Potockiej w czasach zaboru i moralnego upadku społeczeństwa oraz o działalności apostolskiej Zgromadzenia. Zauważył, że posługa sióstr w całej historii wpisała się w nurt troski Kościoła o odnowę moralną człowieka: na początku tylko dziewcząt i kobiet upadłych, a teraz przez posłannictwo św. Siostry Faustyny – współczesnego człowieka i całego świata, który ma inne niż 150 lat temu formy zeświecczenia i oddalenia od Boga, czasem bardziej wyrafinowane, bardziej ukryte i zamasko- wane. Ta posługa apostolska zmierzająca do odrodzenia duchowego – jak zaznaczył Ksiądz Prymas – wymaga odwagi i miłości posuniętej do krzyża, a dokonuje się nie masowo, ale jeden po drugim. Po uroczystej Eucharystii siostry nawiedziły także miejsce śmierci matki Teresy Potockiej w pałacu wilanowskim, a następnie modliły się przy odrestaurowanym i na nowo poświęconym grobowcu Zgromadzenia na Powązkach, w którym spoczywa jej ciało.
Z artykułu pt. Wielki Jubileusz Zgromadzenia
w: „Orędzie Miłosierdzia” 85(2012), s. 4
Czcigodne Duchowieństwo,
Wielebne Siostry Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia,
Umiłowani Bracia i Siostry!
Nasze modlitwy są przygotowaniem do świętowania rocznicy 150 lat upływających od założenia Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. Chcemy w tym przygotowaniu zrozumieć sens powołania Zgromadzenia i rozeznać myśl Bożą na przestrzeni całego okresu jego trwania. Dlatego wybieramy modlitwę, aby osiągnąć skupienie, potrzebne do wmyślenia się w wydarzenia. Pozwala nam to przybliżyć sobie to, czego Bóg od nas oczekiwał i co w przeciągu tego czasu pozwolił dokonywać. Poszczególne etapy przeglądu historycznego tych wielu lat pozwalają ocenić dobroć Boga, działanie Jego Opatrzności na tle rozwijającego się świata, a także dostrzec przeciwności, jakimi został dotknięty nasz naród.
Zgromadzenie to ma swój związek z Wilanowem i tu szczególnie wspominamy Matkę Założycielkę, osobę znakomitą, księżnę Sułkowską, która wyszła za hrabiego Potockiego, a potem, gdy została wdową, oceniała współczesność tak od strony arystokracji, jak i od strony biednego ludu. Te rozważania doprowadziły do podjęcia się dzieła pomagania temu ludowi.
Jaki był stan Kościoła i jaki był stan ówczesnej moralności? Można powiedzieć, że wiek XVIII i przynajmniej połowa XIX wieku to wielki upadek obyczajowy. Często w wyższych sferach lekceważono sakramenty święte, bo na okres tzw. „Oświecenia”, nakładał się styl baroku – zadawalanie się pięknem formy, a nie treścią. Wiele rzeczy czyniono dla pozoru, zwłaszcza wśród ówczesnej magnaterii, a to właśnie wymagało odrodzenia. Bóg bowiem chce, żeby człowiek się odradzał i daje mu siły ku temu. Tę siłę otrzymała matka Teresa Potocka. Znała wzory stylu życia francuskiego, ale także zauważała, co dobrego można zaszczepić młodzieży widzianej w Wilanowie, w Puławach czy Łańcucie.
Gdy wsłuchiwaliśmy się w pierwsze czytanie z księgi Izajasza, to tam usłyszeliśmy o zamiarach Boga wobec świata. Te plany mówią, że Bóg nie ustąpi aż rozszerzy się sprawiedliwość. I to tak się rozszerzy, że popchnie ludzi ku przemianie. To właśnie jest ta pełna sprawiedliwość, bowiem niesprawiedliwość godzi nie tylko w człowieka, ale urąga samemu Bogu, który jest Sprawcą wszelkiego ładu i porządku.
Jak wtedy, w tamtych czasach, wyglądał stan Kościoła? Możemy powiedzieć, że tu, w Warszawie, kierował archidiecezją bardzo sędziwy arcybiskup Melchior Fijałkowski. On zasłynął przez to, że jako staruszek, przewodniczył pogrzebowi pięciu patriotów zatratowanych podczas procesji na Krakowskim Przedmieściu. To go wsławiło, ale po nim przyszedł wikariusz generalny, ks. Antoni Białobrzeski, który wobec naporu Moskwy na rusyfikację i wtargnięciu wojska do świątyni, kazał kościoły w Warszawie pozamykać dla kultu. Był prześladowany, nawet skazany na śmierć, potem ułaskawiony. Zamknąć kościoły dla swoich to znak buntu i rozpaczy i taki dotykał nawet sfery religijnej.
I wtedy do Warszawy przychodzi arcybiskup Zygmunt Szczęsny Feliński, przybywa w lutym 1862 roku. To jest rok bardzo ważny dla Kościoła, bo to oznacza odrodzenie, oderwanie się od systemu: wet za wet, od zacietrzewienia, jakie opanowywało ludzkie umysły. Feliński przyjechał z Petersburga, był przyjęty niechętnie, bo cóż mogli się spodziewać patrioci po kapłanie, który swój czas spędzał w Petersburgu jako profesor i duszpasterz. Okazało się jednak, że był to człowiek o niepospolitym odczuciu Kościoła i dlatego dziś jest święty. On ma także związek z powoływaniem nowych zgromadzeń, które dały impuls do odrodzenia, do tej oczekiwanej sprawiedliwości.
Trzeba było dużo odważnych ludzi, tak na terenie kultury i sztuki, i tu mamy fenomen niezwykłych twórców: Mickiewicz, Słowacki, Krasiński, Norwid, Chopin, ale także tych w dziedzinie duchowej. Pojawiają się bohaterskie kobiety. Wśród kobiet możemy przypomnieć matkę Truszkowską, matkę Darowską, Siedliską, Białecką – to założycielki nowych zgromadzeń. I wśród nich, w ich gronie znajduje się księżna Sułkowska, matka Teresa Potocka. To są Polki, które rozumieją, co to znaczy odrodzenie moralne. Można analogicznie przypomnieć jeszcze o zmartwychwstańcach, nowym zgromadzeniu zakonnym, które w tamtym czasie dążyło do odrodzenia moralnego jako środka do odrodzenia duchowego całej Polski.
Matka Teresa Potocka znała życie, znała różne sfery tego życia, przebywała w wielu miejscach, miała dobry kontakt z duchowością w Europie i stąd się rodzi postanowienie, żeby już w okresie roku 1862 założyć zakład dla kobiet i dla dziewcząt upadłych. Ta troska o człowieka upadłego będzie towarzyszyć ciągle i Założycielce, i całemu Zgromadzeniu. Arcybiskup Feliński będzie bardzo życzliwy, bo i on powoła jeszcze inne zgromadzenie, które podejmie także dzieło odrodzenia człowieka dla podniesienia godności współbraci. W tych nowych ośrodkach powstają znakomite Instytuty: czy to tu w Wilanowie, czy w Puławach, czy w Łańcucie, aby ratować kulturę polską i polską duchowość.
Tak więc Boża zapowiedź, że przyjdzie sprawiedliwość i nastąpi odrodzenie, ono przychodziło, choć bardzo powoli. Dzisiejsza ulica Miodowa, gdzie jest rezydencja arcybiskupów warszawskich, była także miejscem zamieszkania arcybiskupa Felińskiego. Posesja rozciągała się dalej i odejmowała budynki gospodarcze. Arcybiskup kupił ziemię nie daleko przy ulicy Żytniej dla dzieł charytatywnych i zamieszkania zakonnic. Tam zaczęły się rozwijać dzieła miłosierdzia dla odrodzeniu młodego człowieka i służą Kościołowi do dziś. Czasy, w których żyła Założycielka, pochodzenie z wysokich sfer społecznych miało wielkie znaczenie. Obok wielkiego patriotyzmu były także i wielkie odstępstwa i załamania i zniechęcenia na wszystkich szczeblach życia społecznego. Trzeba było naprawdę ducha modlitwy i ducha pójścia za głosem Bożym, ażeby przezwyciężać to, co było czasem narzucone jako walka, jako opór, jako złość. Aby ukazać miłość i pragnienie służby drugiemu człowiekowi, trzeba było koniecznie chwytać krzyż i go przytulać.
W Ewangelii świętej wysłuchaliśmy właśnie to opowiadanie Jana Ewangelisty, które mówi o ostatnich chwilach Chrystusa, który wygłasza swój testament, powierzając Matkę Janowi, a Jana Matce. W tym cierpieniu odnajduje Zgromadzenie źródło siły, a wyrazem tej siły po kilkudziesięciu latach stanie się Siostra Faustyna. Ona stanie się wielkim rzecznikiem Miłosierdzia, ona włączy się w ten nurt odrodzenia przez otrzymane łaski, przez wielką siłę i dar mistycyzmu, który wołając: „Jezu, ufam Tobie”, stanie się głosem świata. We wszystkich językach dziś powtarzane jest to słowo, jak najbardziej konkretnie zwracające się do Boga: „Jezu, ufam Tobie” rozbrzmiewa po świecie. Niech brzmienie tego wezwania służy także odrodzeniu współczesnemu, które, choć dotknięte innymi formami zeświecczenia, czasem bardziej wyrafinowanymi, bardziej ukrytymi, zamaskowanymi, dodaje odwagi, a odwaga posuwa miłość aż do krzyża, aby wypełnić zadanie Kościoła.
Dziś, przygotowując się przez uczczenie matki Teresy Potockiej, chcemy przybliżać sobie te ideały, które mają służyć odrodzeniu świata, Ojczyzny i człowieka, pojedynczo, jednego po drugim, aż się wypełni ta owczarnia, która będzie pod jednym Pasterzem. Amen.
